Nie mam oczywiście żadnego odgórnego wglądu w decyzje ludzkie, lecz mocne poszlaki wskazują , że to szeroko rozumiane środowiska lewicowe w Polsce, "wspólnie i w porozumieniu," rozpętały tak zwaną "wojnę o krzyż". Najpierw wykreowano pseudoproblem "przestrzegania prawa", a za chwilę „Gazeta Wyborcza” zaczęła dolewać oliwy do tlącego się już ognia upowszechniając apel jakiegoś młokosa-anarchisty o manifestowanie w celu obśmiania (wyszydzenia) osób gromadzących się pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu.
Ideologowie Lewicy zrobili z prostej sprawy (upamiętnienia tragicznie zmarłych) „kwestię obecności krzyża w życiu publicznym” oraz „problem konieczności oddzielenia Kościoła od państwa”. Zideologizowanie prostej życiowej sprawy spowodowało, że stanęliśmy przed wydumanym zagadnieniem „ostatecznego rozwiązania” kwestii krzyżowej i świeckości państwa.
Kwestia to wydumana (wykreowana) ponieważ w Polsce nie ma potrzeby „oddzielania Kościoła od państwa” boć i jedno i drugie już dawno jest od siebie oddzielone. Po co zatem walczyć o coś, co już jest?
Jeśli ktokolwiek z tych lewaków wskaże mi choć jedną funkcję publiczną, od samorządu po prezydenta, którą sprawuje jakiś duchowny jakiegokolwiek wyznania, to natychmiast wymażę gumką słowa napisane powyżej. Jestem jednak spokojny – gumka nie będzie mi potrzebna.
Skoro nie ma powodu oddzielać tego, co już jest oddzielone, to znaczy, że (szeroko rozumiana) lewica w Polsce rozpoczęła po prostu kolejną wojnę z Bogiem i z chrześcijańską tożsamością narodu polskiego. Oprócz doraźnej rozruby chodzi im o zmianę wzorca kulturowego w którym Polska żyła od tysiąca lat. I ja się nawet z tego cieszę, bowiem marny koniec (szeroko rozumianej) lewicy staje się dzięki temu bardziej realny. Oby tak dalej, Panowie, oby tak dalej.


Komentarze
Pokaż komentarze