Moi znajomi wychowywali swoje dziecko bez indoktrynacji religijnej, objaśniając mu świat przy pomocy empirii, praw przyrody i fizyki. Trwało to kilka lat, aż w wyniku układu losu pod swój dach przygarnęli także matkę jednego z nich. Była to swoista transakcja wiązana, gdyż rodzice, zmuszeni do coraz częstszych wyjazdów, potrzebowali kogoś, kto by miał oko na dzieciaka. Niestety, okazało się to błędem. Babcia bowiem, korzystając z okazji, rozpoczęła „nawracanie” dziecka. Zmuszała je do chodzenia z nią do kościoła, do klepania modlitw, wręczała jakieś chrześcijańskie książki itd. Na dodatek stosowała klasyczny terror polegający na wmawianiu, że wszyscy, którzy nie wierzą w bozię, pójdą do piekła. Dzieciak, szantażowany współczuciem („Babci chcesz zrobić przykrość?”, „Pomódl się za babcię!”) przez pewien czas znosił to. Doszło jednak do momentu, w którym nie wytrzymał i powiedział rodzicom, że ma już dość, bo nie może spotkać się ze znajomymi, bo babcia znowu go zmusza do wyjścia do kościoła. Rodzice, dowiedziawszy się, że babcia nastawia dziecko przeciwko nim próbowali wytłumaczyć kobiecie, że tak się nie robi. Bez rezultatu. Skończyło się ostatecznie na wyprowadzce babci z domu i zerwaniu kontaktów.
Czemu o tym piszę? Jedną z najbardziej uprzykrzających rzeczy dla wielu polskich ateistów jest tzw. tradycja, której samozwańczymi depozytariuszami mienią się rodzice i dziadkowie. W nosie mają oni najczęściej przekonania swoich dzieci. Wymuszają często śluby kościelne i chrzty. Życie kilku pokoleń pod jednym dachem, niestety, wciąż w Polsce częste na skutek braku mieszkań sprawia, że starsze pokolenia próbują też oddziaływać na potomstwo swoich dzieci, co prowadzi do sytuacji takich, jak opisana wyżej.
Konwencja o zapobieganiu przemocy wobec kobiet, której ratyfikację zapowiedział nasz rząd, wywołała u klerykałów wściekłość właśnie fragmentami, które zakładają, że to co jest „tradycją”, wcale nie musi być czymś dobrym. Dla konserwy bowiem tradycja to świętość. Nieważne, jak bardzo ta tradycja jest głupia, archaiczna i nie przystająca do rzeczywistości – ważne, że jest. Ateistyczny humanizm zakłada, że dobro człowieka, jego prawo do szczęścia są ważniejsze niż stworzone setki lub nawet tysiące lat temu normy. Dlatego decyzja rządu, nawet dość konserwatywnego (jak obecny) to krok w dobrą stronę, pokazujący, że Polska wydaje się coraz lepiej rozumieć wartości, jakie przyświecają Europie.



Komentarze
Pokaż komentarze (40)