Nieśmiertelniki
Logline: Luty 1952 roku, Nowy Jork. Dziewięcioletni Danny dostaje od szkoły metalową blaszkę, która ma go zidentyfikować po ataku. Pewnego dnia orientuje się, że blaszka nie służy do tego, żeby go odnaleźć. Służy do tego, żeby go nie szukać.
Otwarcie
Syrena zaczyna się zawsze o dziesiątej w piątek.
Najpierw jest cicha, jakby ktoś odkręcał radio, a potem rośnie, aż wibrują szyby w sali 4B. Pani Harrington nie podnosi głosu. Ona nigdy nie podnosi głosu podczas ćwiczeń. Mówi tylko: pod ławki.
Trzydzieścioro dzieci zsuwa się na podłogę. Kolana na zimnym linoleum, ręce na karku, twarze do ściany. Tak jak na filmie z żółwiem Bertem, który widzieli w zeszłym tygodniu. Bert chował się w skorupie, kiedy błyskało. Oni chowają się pod ławkami.
Wtedy słychać to najbardziej. Metal o drewno.
Trzydzieści blaszek na sznurkach stuka o blaty, o podłogę, o guziki swetrów. Danny ma swoją od poniedziałku. Jest cięższa niż myślał. Na awersie wybito: DANNY O'NEIL. Pod spodem numer: 1847. Grupa krwi: O Rh+. Adres: 212 W 11th St.
Pani Harrington chodzi między ławkami i liczy stukot, jak różaniec. Kiedy przechodzi obok Danny'ego, zatrzymuje się i poprawia mu sznurek, bo blaszka wysunęła mu się na plecy.
"Z przodu, kochanie. Zawsze z przodu. Żeby żołnierze nie musieli cię obracać."
Danny nie rozumie od razu, co to znaczy. Rozumie wieczorem, w domu, kiedy mama każe mu zdjąć blaszkę do kąpieli, a tata mówi: nie zdejmuj, nawet do kąpieli. Mama mówi: przecież zardzewieje. Tata mówi: nie zardzewieje.
W szkole mówili, że rozważali inne sposoby. Tatuaże. Karty w kieszeni. Odciski palców wszystkich dzieci. Odciski palców okazały się strasznym naruszeniem prywatności, tak powiedziała pani Harrington, jakby to była najgorsza rzecz, jaka mogła się stać. Karty by spłonęły. Tatuaże na spalonej skórze byłyby nieczytelne.
Metal nie płonie.
Danny leży w wannie i powtarza to zdanie w głowie, aż zaczyna brzmieć inaczej. Metal nie płonie. Czyli my spłoniemy, a one nie.
W czym jest paranoja
To nie jest historia o bombie. Bomba jest tylko tłem, które wszyscy już zaakceptowali. Paranoja jest w tym, że dorośli mówią o tym spokojnie, jak o deszczu.
Danny zaczyna zbierać nieścisłości, tak jak inne dzieci zbierają kapsle:
• Michael zniknął. W czwartek siedział obok Danny'ego. W piątek jego ławka jest pusta, a pani Harrington mówi, że przeprowadził się do Ohio. Ale w szatni wciąż wisi jego płaszcz. I jego blaszka wciąż stuka w szufladzie nauczycielki, kiedy otwiera ją po kredę. • Numery się zmieniają. Danny jest pewien, że w zeszłym tygodniu miał 1846. Teraz ma 1847. Kiedy pyta, pani Harrington uśmiecha się i mówi, że mu się pomyliło. Dzieciom się często myli. • Lista w gabinecie dyrektora. Danny widzi ją przez uchylone drzwi. Nie jest ułożona według klas ani nazwisk. Jest ułożona według grupy krwi. Obok niektórych numerów ktoś postawił czerwony krzyżyk. Obok numeru Danny'ego krzyżyka nie ma. Jeszcze.
I najważniejsze pytanie, którego nikt dorosły nie chce wypowiedzieć na głos: skoro blaszki mają pomóc zidentyfikować zwłoki, to dlaczego szkoła zamawia je w tej samej fabryce, która robi nieśmiertelniki dla wojska w Korei? I dlaczego na rewersie niektórych starszych blaszek, tych z zeszłego roku, numery są już lekko starte, jakby ktoś je nosił przed nimi?
Twist, który prowadzi dalej
Danny odkrywa, że numery nie są losowe. To numery działek na Hart Island, miejskim cmentarzu dla bezimiennych. Każde dziecko z jego szkoły ma już przypisane miejsce. Nie po to, żeby je pochować, gdyby coś się stało. Po to, żeby nikt nie musiał potem szukać.
Wtedy pojawia się prawdziwy dylemat thrillera: czy to jest prawda, czy to jest tylko to, co widzi przerażone dziewięcioletnie dziecko, które za dużo słyszało? Pani Harrington może być tylko zmęczoną nauczycielką. Czerwone krzyżyki mogą oznaczać tylko dzieci, które mają alergie. A płaszcz Michaela może po prostu zostać zapomniany.
Ale Danny już nie potrafi przestać liczyć stukotu blaszek. I pewnego piątku, o dziesiątej, kiedy syrena milknie, a wszyscy wstają spod ławek, stukotu jest o jeden mniej. A nikt tego nie zauważa, oprócz niego.


Komentarze
Pokaż komentarze