A miało być tak pięknie: uśmiechy, uściski, kwiaty, ordery... nawet żyrandol w bonusie. I co? I znowu nabruździły te wstrętne Kaczory. Konkretnie "były prezydent Lech Kaczyński". Nie dość, że nie pytając Premiera o zdanie wziął i zginął w katastrofie (co jak wiemy świadczy o jego małości) to jeszcze wyjątkowo złośliwie zrobił to w Katyniu, o którym pamięć jest święta dla nas wszystkich. Tak święta, że nawet obchodzimy jego rocznicę trzy dni wcześniej niż to bywa zazwyczaj. Kto wie, czy nawet nie był to wspólny spisek Lecha i Jarosława? Przecież wielokrotnie było tłumaczone, że bliźniactwo popycha tych ludzi o" złych twarzach" (copywrite Elżbieta Zapendowska) do wyjątkowej "nikczemności" (tu autorstwo słynnego hasła reklamowego należy przypisać Stefanowi Niesiołowskiemu), to i mogło być tak, że się poświęcił jeden (a nikczemnik!), żeby wygrał drugi (no podłość!). Cham jeden i tyle, jak słusznie powiedział wybitny filozof z Biłgoraja. No i na kandydata (dawnej kandydata na kandydata) nieoczekiwanie spadła po-prezydentura. A nie tak miało być. Przeciez dopiero po wyborach miało się okazać, że kandydat Komorowski wygłasza orędzie jakby kij połknął i w pogoni za prompterem, wdzięku ma tyleż co android w prototypie sprzed pół wieku i w dodatku w zasadzie nie wiadomo, jak widzi swoją prezydenturę, poza kontemplowaniem żyrandola oczywiście. Na dokładkę kontrkandydat Kaczyński jest w swojej niewyobrażalnej złośliwości podejrzanie podobny do byłego Prezydenta i instnieje obawa, że ciemny lud weźmie i na niego zagłosuje z litości. Jakby tego było mało kontrkandydat chodzi w żałobie (jak śmie!), ma bratanicę (no skandal!) i przeważnie złowieszo milczy (aż strach!), czym jak zwykle jątrzy w społeczeństwie (bo wiemy na czyj młyn to jest woda), a jak już się odezwie to najbeszczelniej na świecie nie ma się do czego przyczepić i trzeba się skupić na pianinie i dzbanuszku, żeby jakość wyjść z tego z twarzą (zwracam uwagę, że w tle były także książki - też wdzięczny temat do dywagacji). Bo przecież Zamek Królewski to jak najbardziej naturalny entourage kandydata Komorowskiego, który w dodatku sam namalował stanowiące tło wywiadu obrazy, podczas gdy nie wiadomo czy Jarosław Kaczyński gra na pianinie, pije herbatę a nawet czy umie czytać. Grupa szybkiego reagowania próbuje wprawdzie robić co może - a to redaktor Kuczyński u redaktora Lisa wypomina Lechowi Kaczyńskiemu, ze swoją bezczelną śmiercią głęboko (czytaj celowo) podzielił społeczeństwo, a to redaktor Miecugow straszy "demonem partiotyzmu". A lud ciemny jak tabaka w rogu robi swoje i zamiast masowo gnać ze świeczkami na groby radzieckich żołnierzy tysiącami gromadzi się na apel Ruchu 10 kwietnia (ups, przepraszam, nie tysiącami a w skromnej liczbie 300 osób jak wzorem PRL-owskiej propagandy podawała Gazeta Wyborcza). A wszystko przez Lecha Kaczyńskiego.
77
BLOG



Komentarze
Pokaż komentarze (9)