Cały dla Polski Cały dla Polski
274
BLOG

POmnik w Ossowie raz jeszcze

Cały dla Polski Cały dla Polski Polityka Obserwuj notkę 15

Dzisiaj w Rzeczpospolitej dwugłos w sprawie POmnika w Ossowie w wykonaniu osób, które cenię. Z jednej strony Pan Antoni Dudek, z drugiej Pan Jan Żaryn.

Początkowo się lekko zdziwiłem, że głos "za" należy jakby do osoby, której się w takim kontekście nie spodziewalem, Pana Antoniego Dudka, po lekturze jednak zrozumiałem częściowo opinię rzeczonego.

Pan Antoni Dudek ma rzecz jasna wiele racji. Co prawda POmnik sprytnie nazywa upamętnieniem, jednak nie sposób się z nim nie zgodzić, że musimy dbać o mogiły WSZYSTKICH poległych na naszych ziemiach, zwłaszcza tych, o kórych nikt już nie pamięta. Nie mogę tylko zrozumieć, dlaczego Pan Dudek przyjmuje za pewnik, że tych 22 sołdatów sowieckich to byli Bogu ducha winni przeciwnicy napaści na Polskę, siłą wcieleni do armii czerwonej. Czy Pan Dudek zna ich z imienia i nazwiska, a jeśli nawet to czy wie o nich tyle, aby klasyfikować ich jako uczciwych ludzi? Czy wiemy jak wyglądało ich życie?

Pytam o to, gdyż Pan Antoni Dudek, będąc człowiekiem bardzo inteligentnym, odpowiada w swojej części także na zarzut już podnoszony przez niektrych, czy pomniki (upamiętniać) także żołnierzy Wehrmachtu? Według niego TAK. Ja się nadal zgodzę, że o groby trzeba dbać, ale upamiętniać, czy bydować POmniki? A dlaczego ograniczać się tylko do Wehrmachtu? Dlaczego nie upamiętniać np. Gestapowców? Przecież wśród nich zapewne też byli przyzwoici ludzie, jak wszędzie. Dlaczego się tak ograniczać do Wehrmachtu tylko? Pan Jan Żaryn zauważa także nacjonalistów z UPA... Zgadzam się, dlaczego nie? Na Ukrainie już im pomniki stawiają, więc dlaczego my jeszcze zwlekamy?

Pan Antoni Dudek zauważa jeszcze szczęśliwie różnicę między upamiętnianiem (czyli stawianiem im małych POmników w rozumieniu codziennym) tragicznego losu żołnierzy a stawieniem pomników nazistowskim i komunistycznym zbrodniarzom. Uff... Szkoda, że Pan Antoni Dudek zapomina, że zbrodniarzem jest i ten osobnik, który zabija jedną jednostkę ludzką i ten, który morduje je tysiącami. Co więcej dla osoby mordowanej czy jej rodziny to naprawdę nie ma znaczenia. Tu bystry Pan Antoni Dudek zauważa, że "przecież nie żyją już uczestnicy tamtych wydarzeń". Może jednak warto pomyśleć o ich rodzinach, o rodzinach ofiar wojny 1920 roku... Może gdyby ojciec, albo co bardziej możliwe, dziadek, Pana Dudka polegli w tej wojnie, jego perspektywa była by ciut inna.

I to wcale nie z powodu Krzyża przed Pałacem Prezydenckim sytuacja jest niezręczna czy emocjonująca jak konkluduje Pan Dudek. Ona jest niezręczna sama przez się.

"Kamienie na szaniec" to moje abecadło, myślę samodzielnie

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (15)

Inne tematy w dziale Polityka