Gazprom ma przejąć ukraińskie gazociągi w najbliższych dniach. Białoruskie Rosja dostała na tacy już wcześniej. Teraz kolej na Polskę? Delegacja ukraińskiego rządu poleciała do Moskwy dokończyć negocjacje w sprawie sprzedania Rosji swoich gazociągów. Spekuluje się, że finał może nastąpić nawet dzisiaj.
To są fakty, nie fabuła mojej powieści "Chciwość jest dobra" - żyjemy w czasach, gdy rzeczywistość niebezpiecznie miesza się z fikcją. Gdy w końcu 2009 roku, dla przyjemności i do szuflady, pisałem książkę o zamachu na polski gaz, wyobrażałem sobie, co mogłoby się zdarzyć w przyszłości. Nie zamierzałem jej wydać. Cykl wydawniczy trwa rok albo dwa, jest tak długi, myślałem, że powieść zdezaktualizuje się, zanim trafi do księgarń. Moje spostrzeżenia potwierdził pewien znany i szanowany wydawca: - Nie wydaje się książek, które mają jakiś związek z wydarzeniami, nie ma sensu – powiedział.
Jednak po dwóch latach okazało się, że książka nie tylko zachowała aktualność, ale jeszcze jej nabrała. Jeśli Ukraina, podobnie jak Białoruś, sprzeda swoje gazociągi, Gazprom stanie na naszej granicy.
Lubimy ponarzekać na Unię Europejską, ociężałą, chcącą uregulować wszystko co się da, ignorującą nasz głos. I słusznie, zasługuje na to. Ale strach pomyśleć, co mogłoby się zdarzyć, gdyby Polska nie była w UE. Czy tak trudno sobie wyobrazić, gdyby historia potoczyła się inaczej, że zamiast ukraińskiej jest w Moskwie polska delegacja, bo kurek z gazem został zakręcony? Unia jest dla nas parasolem ochronnym - zgoda, że dziurawym - przed ekspansją Rosji. Oby w sprawie Ukrainy obudziła się na czas.
Ci, którzy oburzają się na Monikę Olejnik i słowa prawdy wypowiedziane o ludziach porównujących UE do Auschwitz, niech odpowiedzą sobie na pytanie: Czyje byłyby nasze gazociągi, PGNiG, Orlen, gdybyśmy zostali po drugiej stronie granicy Unii Europejskiej?
Na szczęście książka „Chciwość jest dobra” nadal jest fikcją i niech tak zostanie. Jej obszerne fragmenty możecie codziennie, w odcinkach, czytać w Salonie24. W powieści w rolach głównych: służby specjalne, wielka finansjera i zwykli ludzie, którzy przypadkiem znaleźli się w ogniu zdarzeń.
W pierwszym odcinku przenieśliśmy się do radzieckiego jeszcze Wilna zimą 1991 roku. Poznaliśmy Andrieja Blazowa, jednego z głównych bohaterów powieści, który przeżył rodzinny dramat. Potem przenieśliśmy się do współczesnej Moskwy. Pułkownik Blazow zostaje nagle wezwany na Łubiankę, do siedziby FSB. Przełożony, generał Pietrow, wręcza mu do przeczytania tajny raport, który dostał od Kajdanowicza - dygnitarza z Kremla. Raport jest bezwartościowy. To zastanawia pułkownika. Czy to tylko nieudaolność i lenistwo służb?
Zapraszam do lektury
Zbigniew Machowski
Uwaga! Każdy z odcinków będzie miał dodatkowo swój odrębny tytuł, żeby łatwiej można było rozpoznać nowy fragment powieści.
Cytat z gazem
Jeśli negocjacje [z Rosją i Gazpromem] powiodą się, to Ukraina za rosyjski gaz będzie płacić o ponad połowę taniej niż wynika z obowiązującego teraz kontraktu - powiedział w ostatni czwartek Walerij Muntijan pełnomocnik rządu Ukrainy ds. kontaktów z Rosją. Słowa Muntijana, który jest zwolennikiem zacieśnienia relacji Kijowa z Moskwą, cytowała rosyjska rządowa agencja prasowa RIA Nowosti. Mitujan przyznał, że w zamian za tańszy gaz, Ukraina przekazałaby swoje gazociągi tranzytowe i dystrybucyjne do spółek z Gazpromem. (Wyborcza.biz. 19 grudnia 2011)
Chciwość jest dobra (odcinek 4.)
Na marmurowym beżowym blacie kawowego stolika o giętych nóżkach stały trzy filiżanki w różowe kwiatki, patera z kruchymi ciasteczkami w czekoladzie i fajansowy dzbanek, z którego sączył się zapach świeżej kawy. Kajdanowicz i Pietrow czekali na pułkownika w milczeniu. Gdy wszedł, dygnitarz wskazał mu fotel naprzeciw siebie.
– Przeczytaliście raport? – zwrócił się do obu oficerów. Zapadła cisza. Zimne spojrzenie zza drucianych okularów prześliznęło się szybko po twarzy pułkownika i zatrzymało na przestraszonym Pietrowie. Mięśnie policzkowe generała z każdą sekundą ciszy, która wypełniła gabinet, a było tych sekund kilka, tężały coraz bardziej. Z boku czoła po skroni i tłustym policzku powoli spływała kropla potu, aż zatrzymała się przy dołku w brodzie z wahaniem, czy spaść.
Kajdanowicz z odrazą spojrzał na niechlujny mundur Pietrowa, a potem przez chwilę przewiercał wzrokiem koszulę generała w miejscu, gdzie niesforny plaster boczku zostawił tłustą plamę. Pietrow poczuł, jakby to nie spojrzenie, lecz stalowe ostrze bezlitośnie zagłębiało się w jego trzewia wypełnione drugim śniadaniem, by wziąć je na ruszt. Wreszcie generał opanował strach i niepewnie skinął głową:
– Przeczytaliśmy.
Dygnitarz poprawił się w wielkim fotelu, który wypełniał ledwie w połowie – był bowiem mężczyzną najwyżej średniej postury. Podobnie rzecz się miała z jego wiekiem: można by go określić jedynie z grubsza jako średni – Kajdanowicz mógł mieć na przykład lat trzydzieści pięć, ale nikt by się specjalnie nie zdziwił, gdyby się okazało, że skończył już
pięćdziesiątkę. Taki typ. Z ptasią twarzą o głęboko osadzonych, wąskich oczach patrzących lodowato przez okulary w drucianej oprawie, z gładko zaczesanymi rzadkimi włosami – do złudzenia przypominał wielkiego szefa stalinowskiego NKWD Ławrientija Berię, spełnionego twórcę Gułagu, którego wielki portret w złoconych ramach wisiał w holu Łubianki. Niektórzy szeptali, że Kajdanowicz stylizuje się tylko na wzór swojego idola – podobno w rzeczywistości ma sokoli wzrok, a w oprawkach okularów kazał umieścić zwykłe szkło.
Podróbka Ławrientija Berii miała jeszcze jeden słaby punkt, który różnił ją od oryginału: dygnitarz czuł słabość do drogich garniturów i ubierał się w Londynie, o czym dyskretnie donosiły nienaganny krój i szlachetne tkaniny jego ubrań. Towarzysz Beria nie pochwaliłby tego – myślał czasem, walcząc z wyrzutami kremlowskiego sumienia. Ale mówi się trudno. Wszystkim nie dogodzisz. Beria jest martwy, a garnitury śliczne – odprawiał wtedy z kwitkiem niewygodną myśl.
Kajdanowicz, jak niegdyś Beria dla Stalina, był najbardziej zaufanym sługą pana na Kremlu. Po dłuższej chwili milczenia, gdy wpatrywał się w ostre jak brzytwa kanty swoich spodni z delikatnej szarej wełny, kupionych przy Oxford Street, podniósł wzrok na czekających w napięciu oficerów. Zgodnie z zaleceniem kreatorów wizerunku złączył dłonie tak, że palce stykały się opuszkami, i przemówił. A słowa cedził powoli, jakby wyrywał paznokcie:
– Panowie, jak widzicie, nasza matka Rosja jest w położeniu tragicznym. W ostatnim dwudziestoleciu doświadczyła wielu nieszczęść, które ucieszyły naszych wrogów. Marzy im się, że Rosja zdechnie pod płotem Unii Europejskiej, jak stara dziwka zniszczona przez wódkę i AIDS, okradziona przez alfonsów. Ale Rosja nie z takich klęsk się podnosiła, nie takie potęgi łamała. Miała swoich bohaterów: miała Lenina, Dzierżyńskiego i Stalina, teraz ma prezydenta Smirnowa, miała też wybitnych inżynierów i naukowców, sportowców, kosmonautów i psa Łajkę.
I tym razem Rosja się podźwignie. Dzisiaj ratowanie ojczyzny jest waszym zadaniem – Kajdanowicz mówił z nabożeństwem. – Znacie zawartość raportu, więc wiecie, jakiej rangi to misja. Musicie wykorzystać całą wiedzę i wszystkie talenty. – Tu spojrzał na Pietrowa, który próbował przyjąć na krześle postawę na baczność, bezskutecznie wciągając brzuch. – Pracujcie bez wytchnienia, choćby po nocach. Na przygotowanie planu ratowania Rosji macie pięć miesięcy. To wszystko.
Wstał i ruszył do drzwi, nie patrząc na oficerów. Generał Pietrow rzucił się za nim, by pierwszy nacisnąć klamkę, szczęśliwy, że to już koniec przesłuchania.
Blazow wyszedł z biura wcześniej niż zwykle, zaraz po spotkaniu w gabinecie generała. Nie zjadł nawet obiadu w kantynie Łubianki, mimo że na czarnej tablicy ręka kucharza nabazgrała: Siewodnia pielmieny, a tych nigdy sobie nie odmawiał. Nie zatrzymało go nawet wspomnienie domowej kuchni, w której nie było nic do jedzenia poza krakersami, paczką chipsów, dwoma słoikami ogórków i otwartą wczoraj puszką sardynek.
Pułkownik wprost ze schodów wyszedł na wewnętrzny dziedziniec, przeskoczył przez łańcuch parkingowy i żwawo ruszył do służbowej zielonej łady niwy zaparkowanej w rogu podwórza. Chwilę walczył z drzwiami, które po jakiejś drobnej stłuczce otwierały się opornie, ale już po chwili, obsalutowany służalczo przez strażników, z piskiem opon wyjechał na plac Łubiański. Ruszył w stronę Taganki. Chciał jak najszybciej znaleźć się w domu, usiąść w starym, skórzanym fotelu, który zwykle pomagał mu porządkować myśli.
Jednak mimo dość wczesnej popołudniowej pory zaraz na pierwszych światłach łada Blazowa utknęła w korku i droga do domu zajęła mu dobrą godzinę. Gdy skręcił w boczną uliczkę przylegającą do parku, gdzie zwykle biegał, zwolnił i rozglądał się za miejscem do parkowania. Nagle kątem oka dostrzegł ledwie cień sylwetki przed maską samochodu. Zahamował gwałtownie. W przedniej szybie mignęła mu czerwona, nalana twarz i milicyjna czapka. Zniknęła. Blazow wyskoczył z samochodu.
– Coście ochujeli?! – wrzeszczał milicjant, ciężko podnosząc się z ziemi i otrzepując mundur. – Dokumenty! Już!
Blazow w milczeniu machnął mu przed nosem służbową legitymacją. To nieco ostudziło gniew funkcjonariusza.
– Dajcie to – powiedział już zgodniej i odszedł do radiowozu.
Wrócił po jakichś dwudziestu minutach, widać aż tyle zajęło mu sprawdzanie dokumentów w centrali.
– Prawdziwa. Prawie jak radziecka – powiedział z szacunkiem i oddał legitymację. – Ale to was nie zwalnia, pułkowniku, z obowiązku zachowania ostrożności przy prowadzeniu samochodu.
Blazow nie odezwał się ani słowem, stał obojętnie przy aucie, choć utrzymanie wściekłości na łańcuchu przychodziło mu z trudem.
– O, niesprawny reflektorek! – milicjant wreszcie uśmiechnął się szeroko, gdy skończył trzeci obchód łady pułkownika. – Do tego niebezpieczna jazda, będzie solidny mandacik.
Oczy Blazowa zwęziły się, próbował opanować gniew. Patrzył ze złością i pogardą prosto w nalaną gębę stójkowego.
– Przecież to twój zakuty łeb rozbił mi reflektor! – wycedził jadowicie.
Posterunkowy stracił humor, ale rezonu nie. Odparł: – Tylko grzecznie proszę, skończyły się czasy, kiedy wszystko wam było wolno.
– Mylisz się, nie skończyły się, tylko ty masz szczęście, że trafiłeś na mnie. Ja jestem grzeczny i dobry i dlatego ci daruję – pułkownik powoli wypuszczał jad. – Bo gdybym był złym czekistą, tobym paluchy obcążkami połamał, jasne?! – ryknął prosto w ucho milicjanta. – A teraz spisuj, co masz spisać, i wynocha!
Stójkowy skulił się w sobie, nacisnął czapkę na oczy, jakby chciał, żeby go tu nie było, i zabrał się do pisania.
Ciąg dalszy powieści "Chciwość jest dobra" jutro.
Szanowni Czytelnicy,
Ta powieść, to w szczegółach, oczywiście, sensacyjna fikcja, ale czy tak odległa od rzeczywistości? Liczę na Wasze uwagi i oceny. Komentujcie fabułę i postaci, zgadujcie, co się wydarzy w następnych rozdziałach, ale piszcie też o prawdziwych zagrożeniach:
Czy przejęcie przez Rosję polskiego przemysłu gazowego i złóż łupkowych to tylko kwestia czasu? Czy możemy się obronić? W jaki sposób? A może w ogóle nie mamy się czego bać?
Zachęcam też Państwa do zabawy literackiej: Zainteresowani mogą, od dowolnego miejsca "Chciwości", zacząć pisać własną powieść-kontynuację. Piszcie na swoich blogach. Dla autorów najciekawszych tekstów Wydawnictwo przewidziało po egzemplarzu mojej książki i, dodatkowo, książkę-niespodziankę.
Najaktywniejsi blogowicze i autorzy najciekawszych wypowiedzi otrzymają książki „Chciwość jest dobra”, ufundowane przez Wydawnictwo Nowy Świat.
Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do dyskusji i zabawy.
Zbigniew Machowski



Komentarze
Pokaż komentarze (1)