W księgarniach od 7 grudnia
W księgarniach od 7 grudnia
Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski
279
BLOG

Szara eminencja Kremla. Chciwość jest dobra (5)

Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski Polityka Obserwuj notkę 0

- Bądź bezwzględny. I nie melduj o tym. Nic nie chcę wiedzieć – powiedział kremlowski dygnitarz pułkownikowi z FSB.

Czy Polska obroni się przed akcją rosyjskich służb specjalnych, zachowa złoża gazu i sieci przesyłowe? To się okaże na końcu thrillera politycznego „Chciwość jest dobra”, którego obszerne fragmenty możecie codziennie, w odcinkach, czytać w Salonie24. W rolach głównych: służby specjalne, wielka finansjera i zwykli ludzie, którzy przypadkiem trafili w ogień zdarzeń rozgrywających się w Moskwie, Nowym Jorku, Warszawie i Lipówku na Warmii.

Akcja powieści zaczyna się w radzieckim jeszcze Wilnie zimą 1991 roku. Poznaliśmy tam Andrieja Blazowa, jednego z głównych bohaterów powieści, który przeżył rodzinny dramat. Potem przenieśliśmy się do współczesnej Moskwy. Pułkownik Blazow zostaje nagle wezwany na Łubiankę, do siedziby FSB. Przełożony, generał Pietrow, wręcza mu do przeczytania tajny raport, który dostał od Kajdanowicza - dygnitarza z Kremla. Rosja przygotowuje ofensywę, której celem jest zachowanie monopolu gazowego w Europie.


  

 

 

Chciwość jest dobra (odcinek 5.)

 

 

Było już grubo po siedemnastej, gdy Blazow zaparkował samochód przed secesyjną kamienicą – na grubość lakieru. Inaczej nie dało się wcisnąć między dwa krążowniki szos należące do nowych Ruskich, którzy od jakiegoś czasu zaczęli osiedlać się w dzielnicy, nieco zaniedbanej, ale snobistycznej z powodu siedziby legendarnego teatru Na Tagance.

Pułkownik pchnął ciężkie secesyjne drzwi prowadzące do obszernego holu. Ruszył ku schodom, ale odwrócił się i raz jeszcze spojrzał na stare wrota zdobione witrażami, które w słoneczne popołudnia wyświetlały kolorowe kwiaty na ścianach klatki schodowej. Dni tego arcydzieła sztuki snycerskiej były już policzone: drzwi pamiętały rewolucję 1905 roku i tę październikową, bolszewicką. Przeżyły. Ale rewolucji kapitalistycznej nie przetrwają. Zezłościły administratora domu i nowych lokatorów, którzy zgodnie postanowili wyrzucić „złom” i kupić nowe, z kuloodpornego szkła. Ech, szkoda.

 

 

Pułkownik spojrzał w górę schodów. Najpierw zobaczył gołe stopy Natalii, potem łydki, zgrabne, choć zbyt umięśnione jak na jego gust. Zwolnił, pokonywał stopnie schodów jeden po drugim, nie licząc ich wcale, za to delektując się widokiem ukazujących się powoli kolan, kwiecistej, dopasowanej do bioder spódnicy, a potem całej bujnej reszty w obcisłej bluzce. Zawsze tak robił, gdy czekała na niego w drzwiach mieszkania: wchodził po schodach powoli, przedłużając tę chwilę ze względu na pamięć dzieciństwa i zachodnich długopisów ze zdjęciami pięknych zachodnich dziewcząt, które powoli, wzmagając młodzieńczą chuć, odsłaniały wszystko. Wystarczyło lekko wstrząsnąć.

Natalia stała oparta o futrynę uchylonych drzwi. Niby patrzyła na Blazowa, ale on nie był pewny, czy go w ogóle widzi. Często miał wrażenie, że wymyka mu się, gdzieś znika. Nawet wtedy, gdy leżała pod nim i patrzyła mu w oczy, jej myśli krążyły gdzieś indziej. Gdzie? Nie miał pojęcia. Może po Syberii, skąd przywiózł ją do Moskwy ten wyżelowany Pietia Butz? Przywiózł i zostawił, żeby mieć na delegacje.

Pułkownik stanął przed dziewczyną otoczoną obłokiem parującej kobiecości i kosztownych perfum, Natalia lewą dłoń zacisnęła na jego krawacie i mocno pociągnęła ku sobie. Poczuł jej brutalny pocałunek. Jednocześnie prawą ręką pchnęła drzwi tak mocno, że uderzyły klamką o ścianę przedpokoju.

– Wejdź, pułkowniku Branzlow. I wyciągnij broń. Kawę dostaniesz później. 

 

 

 

Światło przesączało się wąską strużką przez szparę w drzwiach wejściowych do mieszkania pułkownika, którą wydłubał kiedyś kuchennym nożem. Blazow dostrzegł tę jasną smugę, gdy po godzinie zostawił Natalię pogrążoną w niespokojnym śnie mierzonym nierównym oddechem i postanowił wrócić do siebie, piętro wyżej.

Delikatnie przekręcił klucz w zamku, powoli nacisnął klamkę i popchnął drzwi, które głośno jęknęły. Cholera! Ostrożnie wszedł do środka. Na wprost długiego korytarza, w salonie, tyłem do okna siedział w jego skórzanym fotelu jakiś mężczyzna. Nie poruszył się, mimo że musiał słyszeć zgrzyt klucza przekręcanego w zamku, a już na pewno skrzypienie zawiasów. Blazow czujnie podszedł bliżej. Zasłonięte story ukrywały twarz przybysza w półmroku. Tylko lampa Tiffany stojąca przy fotelu, na stoliku z gazetami, oświetlała kolana mężczyzny i leżącą na nich teczkę z wykaligrafowanym nazwiskiem Blazow. Teczkę personalną pułkownika.

To był Kajdanowicz.

– Od przewracania papierów straciłeś czujność, Blazow. Siadaj! – rzucił rozkazująco, jakby nie tylko to mieszkanie, ale cała Moskwa, ba, cała Rosja należały do niego.

Jak długo tu siedzi? – zastanowił się Blazow, ustawiając krzesło naprzeciw dygnitarza. Pomyślał o Natalii, która miała lubieżny zwyczaj pieprzyć się z nim, i tylko z nim, przy otwartym oknie wychodzącym na podwórko-studnię. Pułkownika krępowało to i gasiło chuć, ale gdy pytał dziewczynę, po co jej takie nagłośnienie, milczała. Może ją podniecało? Może chciała prowokować moskiewskich mieszczan? Może narobić wstydu Butzowi? A może było to próżne wołanie o pomoc, krzyk rozpaczy, tęsknoty za utraconą wolnością, którą z własnej woli zamieniła na złotą moskiewską klatkę? Któż to wie? W każdym razie jęki Natalii, potępieńcze, dzikie, a czasem niskie, gardłowe, wydobywające się gdzieś z głębi trzewi, odbijały się od ścian oficyn i potężniały jeszcze, wypełniając całą przestrzeń podwórza – aż po dachy kamienicy – niczym skowyt więźniów wyjących do wolności.

Kajdanowicz nie dał jednak po sobie poznać, że był świadkiem wokalnych popisów Natalii. Zachował kamienną twarz, choć musiał się nasłuchać.

Obaj dobrze wiedzieli, co jest w teczce, którą dygnitarz przyniósł do mieszkania pułkownika, żeby pokazać, że wszystko wie i wszystko może. Chociaż i bez tej demonstracji Blazow w to nie wątpił.

Pułkownik Andriej Blazow: ur. 1958 w Wilnie. Ojciec Rosjanin, matka (Maria Nowakowska) Litwinka polskiego pochodzenia. Absolwent ekonomii moskiewskiego Uniwersytetu Łomonosowa, złoty medalista Uniwersjady w biegach na 3 km. Bystry, inteligentny. Z poboru wysłany na wojnę w Afganistanie, został tam jako ochotnik. Szkolony w służbach specjalnych, gwiazda wywiadu radzieckiego, kilkakrotnie odznaczony. Po tragedii rodzinnej na wielomiesięcznym leczeniu. Przeszedł ciężką depresję. Za zasługi wysłany na studia w London School of Economics, specjalność: rynki surowcowe.

Wykorzystywać do prac biurowych i łatwiejszych akcji.

– Pewnie ciekawi cię, co to za cyrk dziś przyjechał i co ja tutaj robię? – Kajdanowicz zrobił efektowną pauzę. – Raport znasz, wiesz, że nie ma w nim nic nowego. To było przedstawienie dla Pietrowa. Miesiąc poleniuchuje, powoła zespół. Niech obce służby chodzą za nim do woli. Ale ty masz od razu zabrać się do roboty i przygotować prawdziwy plan bitwy o naszą Rosję. Zostałeś wybrany. Wybrany jak Matka Boska – do najważniejszej misji – uderzył w cerkiewny ton, wznosząc otwarte dłonie ku górze, ale zaraz zreflektował się, że przesadził, opuścił ręce i dokończył rzeczowo:

– Przychodzę do ciebie z propozycją, tak to nazwijmy, choć jest to życzenie z najwyższego szczebla. Oczywiście możesz odmówić, ale… – zawiesił głos – nie zrobisz tego. – Kajdanowicz patrzył na pułkownika. Bezbarwne oczy dygnitarza nie wyrażały żadnej emocji, jakby wizyta w mieszkaniu na Tagance była dla niego tylko zwykłym obowiązkiem, rutyną, do tego zostawioną na koniec ciężkiego dnia pracy.

– Nie odmówisz przyjęcia misji – ciągnął powoli dalej – nie dlatego, że coś ci może grozić za niesubordynację, bo nic ci nie grozi, ale dlatego, że twój wybór jest ograniczony, i to skrajnie. Jeśli odmówisz, pozostaniesz zerem, bo jesteś zerem, pułkowniku. Oczywiście zera też są potrzebne, także w służbach, czasem nawet dwa, jak do kibla – głos Kajdanowicza był jadowity i drwiący. – Popatrz na takiego Pietrowa – zero w czystej postaci. Czy chcesz być parą dla Pietrowa, zerem trzęsącym się ze strachu, że nie dotrwa do emerytury? Spędzić resztę życia i służby, przekładając papiery z kupki na kupkę, a w wolnych chwilach liczyć te swoje schodki? – W kącikach ust Kajdanowicza wykwitł wredny uśmieszek. – Nie chcesz, z pewnością nie chcesz, więc, pułkowniku, zrobisz, co ci każę.

Zamilkł i patrzył na Blazowa, szukając w jego twarzy potwierdzenia, że słowa, które wypowiedział, zrobiły odpowiednio mocne wrażenie.

Tymczasem pułkownik siedział nieruchomo na krześle naprzeciw dygnitarza, a jego myśli zaprzątało tylko jedno pytanie, które po krótkiej chwili milczenia wypowiedział cicho:

– Dlaczego ja?

– Powody są z grubsza dwa: po pierwsze, jesteś dobry, a po drugie, jesteś świrem, Blazow – Kajdanowicz nie mógł pohamować rozbawienia. – Dobrze cię sprawdziłem, znam twoją przeszłość, wiem, na co cię stać i co wyprawiałeś w Afganistanie. Mówiąc eufemistycznie, jesteś agentem nietuzinkowym, potrafisz zaskakiwać, działać, powiedzmy, niekonwencjonalnie, a w tej misji będzie to konieczne. Przygotowanie merytoryczne też nie pozostawia wątpliwości: mówisz po polsku i angielsku, znasz Azję – Kajdanowicz odliczał pochwały, rytmicznie uderzając teczką personalną w kolano.

 – To są powody z grupy pierwszej – jesteś naprawdę dobry, co potwierdziłeś w ostatniej akcji po długiej przerwie. Podpalenie litewskiej rafinerii w Możejkach to był majstersztyk, który przyniósł Rosji duże korzyści polityczne. – Dygnitarz uśmiechnął się na to wspomnienie, by po chwili ciągnąć dalej:

– Co do powodów z drugiej grupy, jak już ustaliliśmy, jesteś świrem i wszyscy to wiedzą i widzą: bieganie po schodach z centymetrem krawieckim, przeskakiwanie przez słupki parkingowe, liczenie drzew w czasie joggingu i okrążeń wokół gabinetu... Że o próbie przejechania milicjanta i groźbach łamania palców nie wspomnę. Tak, jesteś, Blazow, regularnym świrem. Do tego nie masz przyjaciół, znajomych. Ale to dobrze dla naszej misji. Nikt się nie zdziwi, jeśli znikniesz, pójdziesz nagle na długie zwolnienie lekarskie i pies z kulawą nogą nie zapyta, gdzie się podziałeś. Najwyżej ktoś ze współczuciem wspomni: biedny ten Blazow, czołg rozjechał mu żonę i dziecko i chłop się nie podniósł, szkoda... – Kajdanowicz machnął ręką i zrobił teatralnie żałosną minę.

Gdy dygnitarz wypowiadał ostatnie słowa, pułkownik zesztywniał, dłonie zaciśnięte na ramie krzesła wbiły się paznokciami w drewno, choć twarz pozostała niewzruszona. Kajdanowicz musiał to dostrzec i gdy spojrzał w oczy Blazowa, poczuł, że posunął się za daleko. Uśmiech zamarł mu na ustach.

– To jest nasz atut – powiedział szybko, żeby zatrzeć złe wrażenie – gwarancja tajności misji i jej powodzenia. Dostajesz wielką szansę, Blazow, więc nie spieprz jej. Czeka nas starcie wagi ciężkiej, światowej wagi ciężkiej. Dlatego musisz myśleć i działać nieszablonowo, może czasem brutalnie, tak jak ja. Nie zawahasz się przed niczym, rozumiesz? – słowa Kajdanowicza zabrzmiały w uszach Blazowa jak nędzne usprawiedliwienie.

Gość zamilkł na chwilę, poprawił okulary i popatrzył na pułkownika, ale nie doczekał się podziękowań za wyróżnienie. Blazow milczał, beznamiętnie odwzajemniając spojrzenie Kajdanowicza. To nie spodobało się kremlowskiej eminencji.

– Pamiętaj, jesteś na widelcu – przypomniał.
– Dostajesz zadanie najwyższej rangi. Stajesz się ważny i dla nas, i dla wszystkich innych służb także. Musisz być czujny jak nigdy. Jeśli zauważysz coś podejrzanego, jeśli ktoś będzie chciał zanadto się do ciebie zbliżyć, bądź bezwzględny. I nie melduj o tym. Nic nie chcę wiedzieć. – Gestem dłoni dygnitarz odciął się od komplikacji. – Wkrótce się spotkamy, wtedy poznasz szczegóły zadania. Na razie to, co powiedziałem, musi ci wystarczyć.

Kajdanowicz skończył. Wstał z fotela, rozprostował marynarkę i spodnie i ruszył do drzwi. W progu odwrócił się jednak. – Jutro poprosisz o kilkumiesięczny urlop zdrowotny. Pietrow o nic nie zapyta. O naszym spotkaniu wiemy tylko ja, ty i jeszcze ktoś… – przerwał, spojrzał wymownie na sufit, ale nie miał na myśli sąsiada z góry. – I niech tak zostanie.

* Fragment dzisiejszego rozdziału został opublikowany w odcinku pilotażowym. Powtórzenie go było konieczne dla zachowania ciągłości narracji i ze względu na Czytelników, którzy go nie czytali.

Ciąg dalszy powieści "Chciwość jest dobra" jutro.

 

Szanowni Czytelnicy,

Proponuję Państwu udział w zabawie - wymyślajcie, zgadujcie i napiszcie: Jakie będą szczegóły planu, który przygotuje pułkownik Blazow dla Kajdanowicza: dywersja - uszkodzenie gazociągów, przekupienie polityków, urzędników, a może zupełnie coś innego?

Puśćcie wodze fantazji!

Ta powieść, to w szczegółach, oczywiście, sensacyjna fikcja, ale czy można być pewnym, że nie ma nic wspólnego z rzeczywistością? Liczę na Wasze uwagi i oceny. Komentujcie fabułę i postaci, ale piszcie też o prawdziwych zagrożeniach:

Czy przejęcie przez Rosję polskiego przemysłu gazowego i złóż łupkowych to tylko kwestia czasu? Czy możemy się obronić? W jaki sposób? A może w ogóle nie mamy się czego bać?

Zachęcam też Państwa do zabawy literackiej: Zainteresowani mogą, od dowolnego miejsca "Chciwości", zacząć pisać własną powieść-kontynuację. Piszcie na swoich blogach. Dla autorów najciekawszych tekstów Wydawnictwo przewidziało po egzemplarzu mojej książki i, dodatkowo, książkę-niespodziankę.

Najaktywniejsi blogowicze i autorzy najciekawszych wypowiedzi otrzymają książki „Chciwość jest dobra”, ufundowane przez Wydawnictwo Nowy Świat.

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do dyskusji i zabawy.

Zbigniew Machowski

 

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka