Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski
1165
BLOG

Nu pagadi, Polsko! Chciwość jest dobra (10)

Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski Polityka Obserwuj notkę 6

Rosja dostała wczoraj zgodę Turcji na oskrzydlenie Europy od południa gazociągiem South Stream. Gdy przejmie jeszcze rury ukraińskie, co właśnie z Kijowem negocjuje, jedyną przeszkodą na drodze do utrwalenia monopolu gazowego w Europie pozostanie Polska: jej złoża i sieci przesyłowe. Uruchomienie, przy wsparciu Ameryki, wydobycia gazu łupkowego, którym Polska zaleje Europę – byłoby dla Rosji ciosem powalającym. W powieści "Chciwość jest dobra", której fabuła niebezpiecznie miesza się z rzeczywistością, do akcji wkraczają rosyjskie tajne służby. Pułkownik Andriej Blazow dostaje zadanie przejęcia polskich gazociągów i złóż. Do gry chce wciągnąć amerykańskich bankierów z Stern & Sons - banku, który trzęsie rynkami finansowymi całego świata. Czy zuchwały plan się powiedzie? Czy Moskwa odbierze nam resztki energetycznej suwerenności?

To się okaże na końcu thrillera politycznego „Chciwość jest dobra”, którego obszerne fragmenty możecie codziennie, w odcinkach, czytać w Salonie24. W rolach głównych: służby specjalne, wielka finansjera i zwykli ludzie, którzy przypadkiem trafili w ogień zdarzeń rozgrywających się w Moskwie, Nowym Jorku, Warszawie i Lipówku na Warmii.

Akcja książki zaczyna się w radzieckim jeszcze Wilnie zimą 1991 roku. Poznaliśmy tam Andrieja Blazowa, jednego z głównych bohaterów powieści, który przeżył rodzinny dramat. Potem przenieśliśmy się do współczesnej Moskwy. Pułkownik Blazow dostaje od Kajdanowicza, szarej eminencji Kremla, rozkaz przygotowania poza strukturami FSB operacji przeciwko Polsce.

 

Cytat z gazem

Gazprom poinformował, że Turcja zgodziła się na budowę gazociągu South Stream po dnie Morza Czarnego, który będzie corocznie transportował do 63 miliardów metrów sześciennych rosyjskiego gazu do południowej i wschodniej Europy. (PAP, Onet, 28 grudnia 2011)

South Stream jest konkurencyjnym projektem do gazociągu Nabucco, którego budowę popiera Unia Europejska. Nabucco miałby dostarczać gaz z regionu kaspijskiego i zmniejszyć zależność Europy od rosyjskiego paliwa.

 

Chciwość jest dobra (odcinek 10.)

 

Kremlowski kierowca odwiózł pułkownika do mieszkania na Tagance. Niemal w progu Blazow zrzucił mokry dres i sportowe buty, napuścił wody do wanny. Zagłębił się po szyję w pianie i próbował jeszcze raz zebrać i uspokoić myśli. Jednak jego mózg tego dnia pracował inaczej: nie był w stanie ani powtórnie przeanalizować sytuacji, ani do wczorajszego puzzla dokleić nowych wrażeń i informacji. Pustka i bezruch szarych komórek wpędziły go w rozdrażnienie.

Wyszedł z wanny, otulił się szczelnie granatowym szlafrokiem i poczłapał do kuchni. Zimno, już przestali grzać.

Poczuł głód. Otworzył drzwi lodówki i po kolei przejrzał zawartość każdej z półek. Tu nic się nie zmieniło: napoczęta puszka sardynek, chyba przedwczorajsza, i dwa słoiki korniszonów. Otworzył jeden z nich i całą zawartość przelał niezdarnie do szklanej miski, którą wyjął z szafki. Dłuższą chwilę wpatrywał się w ogórki z napięciem: było ich dwadzieścia jeden. Znów podszedł do lodówki, sięgnął po drugi słoik, chciał sprawdzić, czy liczba korniszonów jest taka sama, ale zwalczył pokusę.

 Z miską w ręce zagłębił się w fotelu i wcisnął guzik na pilocie do telewizora, wybrał kanał z kreskówkami, wyłączył głos. Pogryzając ogórki, obserwował wilka, który wygrażał zającowi. Nu pagadi, zajac! – odczytał z ruchu warg.

Nagle z klatki schodowej dobiegł go odgłos kroków, ktoś podszedł do drzwi jego mieszkania i przystanął. Zaległa cisza.

Blazow, wciąż z miską korniszonów w ręce, nie spuszczając wzroku z wilka, sięgnął po pistolet leżący na stoliku obok lampy Tiffany’ego. Odbezpieczył go, a potem usiadł na kanapie w głębi salonu – tam był niewidoczny z przedpokoju. Broń położył przy udzie. Wyłowił ogórka z miski. Czekał.

Po chwili rozległo się pukanie. Wpatrzony w telewizor Blazow nawet nie drgnął. Na ekranie wilk gonił zająca, wymachując łopatą. Znów ktoś zapukał. Głośniej i natarczywiej. Pułkownik powoli i cicho odgryzł kawałek ogórka.

– Andriej, to ja – usłyszał słowa Natalii. Ma ładny głos – pomyślał – niski i ciepły. Znów sięgnął po ogórka. – Andriej, otwórz! Wiem, że tam jesteś. Jutro przyjeżdża Butz. Nie chcę być dzisiaj sama…

Blazow sięgnął po pilota, włączył dźwięk i wzmocnił go do końca skali. Nie słyszał już pukania ani kroków odchodzącej Natalii. Na ekranie tym razem zając gonił wilka, wrzeszcząc: Nu pagadi!!! Pułkownik zdziwił się trochę, bo powinno być odwrotnie, ale pomyślał, że może mu się wydawało.

 

 

 

Bębenki jego uszu poraził pisk o takim natężeniu, że szklanki by rozbił, potem chrapliwy skowyt. Obudzony w środku nocy pułkownik usiadł na materacu. Przytomność wracała powoli. Odrzucił kołdrę, wychylił się z łóżka i po ciemku próbował wymacać zegarek na blacie nocnego stolika. Trzecia, do kurwy nędzy!

Po chwili, gdy już wybudził się trochę, spróbował określić źródło dźwięku, który tak brutalnie przerwał mu sen: uchylone okno! To Natalia.

Pieprzy się przy otwartym oknie, a mówiła, że tylko ze mną – poczuł się zawiedziony. – Butz ma przyjechać jutro, musiała sobie kogoś znaleźć na wieczór, smutna kurewka!

Blazow z wysiłkiem zwlókł się z łóżka. Nie mógł po ciemku trafić w kapcie, więc boso, na krawędziach stóp, z zimna wykrzywiając usta, podszedł do okna. Był wściekły, że piski dziewczyny, a teraz lodowata podłoga, wybudzą go na amen i resztę nocy będzie musiał spędzić na oglądaniu kreskówek. Gdy sięgnął do klamki, żeby zamknąć okno i odciąć się od rozkoszy Natalii, zauważył, że nic już nie słychać, że krzyk dziewczyny ustał.

Pułkownik wrócił do łóżka, ułożył się na brzuchu, prawą dłoń wsunął pod przepocony jasiek, z którym nigdy się nie rozstawał. Ale sen nie przychodził. Blazow przewrócił się na bok i znów wsunął rękę pod jasiek. Nadal nic.

Spokoju nie dawała mu inna niż zwykle melodia miłosnych uniesień Natalii. Nata nigdy tak nie kończy, zawsze jeszcze długo pojękuje – zdziwił się i lekko zaniepokoił. Znów usiadł na łóżku, zrobił kilka obrotów głową. Potem wstał, wciągnął spodnie i włożył sweter na gołe ciało. Zszedł po schodach. Przystanął przed drzwiami mieszkania dziewczyny. Były uchylone. Przez chwilę nasłuchiwał. Cisza. Lekko pchnął klamkę i powoli wszedł do przedpokoju. W salonie zobaczył drgające na ścianie odbicie płomienia cynamonowej świecy, którą Natalia zawsze zapala na takie okazje („bzykoświeca” – tak ją nazywa). 

Leżała naga z rozwartymi nogami i rękami, przywiązanymi czterema pończochami do ramy łóżka. Koniec piątej pończochy, zakręconej ciasno wokół szyi (przez kogoś, a może przez samą Natalię), spoczywał luźno na lewej piersi dziewczyny. Oczy miała otwarte, w chwili śmierci wpatrywały się w wielki kryształowy żyrandol, a może w oczy mordercy?

Blazow stał przez chwilę przy łóżku wpatrzony w stężałą twarz Natalii, w której nie było strachu ani cierpienia, może tylko lekki odcień zdziwienia w przekrwionych, wybałuszonych oczach. Patrzył na dziewczynę z wyrzutem, jakby chciał jej powiedzieć: „Nata, do cholery, sama jesteś sobie winna! Te zboczone pomysły: pejcze, kajdanki i to zaciskane, nie tak dla draki, ale mocno, do krwi, albo pistolet w cipsku, koniecznie odbezpieczony! W końcu trafiłaś na psychola, kretynko!”.

Natalia lubiła zabawy sadomaso, a pułkownik spełniał jej perwersyjne zachcianki, chociaż takie gierki nie sprawiały mu przyjemności, podobnie jak dezynfekowanie ran po ukąszeniach kochanki, która zostawiała mu gdzie popadło głębokie i krwawe ślady swego krzywego zgryzu. 

Z zadumy pomieszanej z rozdrażnieniem wyrwał Blazowa syk gasnącego płomienia bzykoświecy. Wyszedł ostrożnie z mieszkania dziewczyny, nie domykając drzwi. Spojrzał jeszcze na futrynę, o którą Natalia zwykle opierała się w pożądliwym oczekiwaniu na niego. Potem przetarł klamkę brzegiem swetra
– na wszelki wypadek – nie pamiętał, czy wchodząc tu, zostawił na niej ślady.

 

 

Kolejny odcinek "Kaprawy los Siergieja" - jutro. A w nim poznamy następnych bohaterów powieści "Chciwość jest dobra"

 

Szanowni Czytelnicy,

Proponuję Państwu udział w zabawie - wymyślajcie, zgadujcie i napiszcie: Jaką rolę w planie ataku na polską energetykę wyznaczył pułkownik Blazow amerykańskim bankierom? Czy włączą się do rosyjskiej gry? Kto zabił Natalię: Blazow? Ludzie Kajdanowicza?

Puśćcie wodze fantazji!

Ta powieść, to w szczegółach, oczywiście, sensacyjna fikcja, ale czy można być pewnym, że nie ma nic wspólnego z rzeczywistością? Liczę na Wasze uwagi i oceny. Komentujcie fabułę i postaci, ale piszcie też o prawdziwych zagrożeniach:

Czy przejęcie przez Rosję polskiego przemysłu gazowego i złóż łupkowych to tylko kwestia czasu? Czy możemy się obronić? W jaki sposób? A może w ogóle nie mamy się czego bać?

Zachęcam też Państwa do zabawy literackiej: Zainteresowani mogą, od dowolnego miejsca "Chciwości", zacząć pisać własną powieść-kontynuację. Piszcie na swoich blogach. Dla autorów najciekawszych tekstów Wydawnictwo przewidziało po egzemplarzu mojej książki i, dodatkowo, książkę-niespodziankę.

Najaktywniejsi blogowicze i autorzy najciekawszych wypowiedzi otrzymają książki „Chciwość jest dobra”, ufundowane przez Wydawnictwo Nowy Świat.

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do dyskusji i zabawy.

Zbigniew Machowski

 

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (6)

Inne tematy w dziale Polityka