Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski
535
BLOG

Robota dla Siergieja. Chciwość jest dobra (11)

Zbigniew Machowski Zbigniew Machowski Polityka Obserwuj notkę 1

Rosja chce rozbudować gazociąg North Stream, omijający Polskę, i dociągnąć go do Niemiec - zapowiedział w środę szef Gazpromu. To kolejny krok w gazowej ofensywie Kremla: po przejęciu białoruskich gazociągów, szantażu gazowym wobec Ukrainy i ostatnim - uzyskaniu zgody Turcji na budowę South Stream, oskrzydlającego Europę od południa. Jeśli Rosja zawładnie też ukraińskimi sieciami przesyłowymi, co może wkrótce nastąpić, na drodze Moskwy do pełnego monopolu gazowego w Europie pozostanie tylko Polska.

Czy uda się nam obronić polskie gazociągi i złoża gazu łupkowego? To się okaże na końcu thrillera politycznego „Chciwość jest dobra”.

Wydarzenia, które rozgrywają się na naszych oczach, mieszają się z fikcją literacką powieści. Możecie ją codziennie, w odcinkach, czytać w Salonie24. W rolach głównych: służby specjalne, wielka finansjera i zwykli ludzie, którzy przypadkiem trafili w ogień zdarzeń rozgrywających się w Moskwie, Nowym Jorku, Warszawie i Lipówku na Warmii.

Akcja książki zaczyna się w radzieckim jeszcze Wilnie zimą 1991 roku. Poznaliśmy tam Andrieja Blazowa, jednego z głównych bohaterów powieści, który przeżył rodzinny dramat. Potem przenieśliśmy się do współczesnej Moskwy. Pułkownik Blazow dostaje od Kajdanowicza, szarej eminencji Kremla, rozkaz przygotowania poza strukturami FSB operacji przeciwko Polsce. Jej celem jest przejęcie polskich gazociągów i złóż oraz  zachowanie rosyjskiego monopolu gazowego w Europie. Blazow do gry chce wciągnąć amerykańskich bankierów z Stern & Sons - banku, który trzęsie rynkami finansowymi całego świata. Czy zuchwały plan się powiedzie? Czy Moskwa odbierze nam resztki energetycznej suwerenności?


   

Cytat z gazem


Rosyjski Gazprom rozważa rozbudowę Gazociągu Północnego (Nord Stream). W nadchodzących miesiącach ma się rozpocząć analizowanie możliwości położenia trzeciej i czwartej nitki - zapowiedział w środę szef Gazpromu Aleksiej Miller. Jak informują rosyjskie media, Miller podkreślił, że dodatkowe nitki, podwajające przepustowość gazociągu, mogłyby umożliwić przesyłanie 110 miliardów metrów sześciennych gazu rocznie. PAP

 

 

*Dzisiaj, już w nastroju przedsylwestrowym, proponuję Państwu odcinek lżejszego kalibru: poznajemy nowych bohaterów powieści - kolejny fragment jutro.

 

Chciwość jest dobra (odcinek 11.)

 

 

Siergiej wzniósł kryształowy, rżnięty w kwiaty kieliszek, w którym radośnie podskakiwały bąbelki szampana Dom Pérignon. – Na zdarowie, riebiata – zakrzyknął piskliwie. – Na zdrowie, Siergieju – odkrzyknęli chórem i przechylili kieliszki. Do dna. Nikt na tego „Doma Pérignona” nie powiedział złego słowa – wiedzieli, że Siergiej lubi snobizmy, ale trzej młodzi mężczyźni, jak na komendę, skrzywili się lekko i pomyśleli, że jutro będzie kac i masakra.

– Panowie, przyszedł nasz wielki dzień – ciągnął Siergiej, mocno ożywiony. – Dostaliśmy zlecenie od Sovgazu, zlecenie-marzenie, o którym śniliśmy od chwili założenia firmy. Mamy robotę na rok, i to robotę nie za marne kopiejki, ale za walizki pięknych rubelków. I referencje jak cholera! A więc, panowie, skrzynka szampana jest wasza, a od jutra kiełbasy w górę – i do roboty!

 

 

                    

Czarna marynarka od Armaniego szerokim łukiem przeleciała pół gabinetu Siergieja i opadła na skórzany czerwony fotel. Po chwili tę samą przestrzeń, z podobną trajektorią, pokonała jedwabna fioletowa koszula. Po niej wystrzeliły kolejno czarne skarpetki i żółty krawat – ale nie doleciały, opadły na szarą biurową wykładzinę tuż przed fotelem.

Siergiej wszedł pod prysznic. Zamknął oczy. Mocny strumień gorącej wody boleśnie masował mu ramiona.

 Teraz życie inaczej się potoczy! – cieszył się w duchu. – Teraz dopiero wyjdę na prostą, wszystko się ułoży, ułoży się. To życie zakręcone jak obwarzanek, to moje zezowate szczęście.

Zawsze, gdy myślał o swoim kaprawym losie, wracała do niego scena z filmu, tytułu nie pamiętał, zwariowanej komedii oczywiście: podczas ogrodowego kinderbalu, wśród gromadki dzieci zajętych zabawą, jeden chłopaczyna kręci się wokół własnej osi z taką determinacją, jakby chciał sam siebie wystrzelić w kosmos.

Jakaś mamusia przechodzi obok, przełyka łapczywie tort czekoladowy, macha widelcem i troskliwie mówi: – Nie rób tak, kochanie, bo w główce ci się zakręci! A chłopak nic – dalej się kręci. Potem jakiś tatuś zauważa wirującego malca, zbliża się i nakazuje groźnie: – Przestań natychmiast! Bo zwymiotujesz! A dzieciak nic, coraz szybciej się kręci. Na koniec dwie mamusie, spacerujące po ogrodzie pod rączkę, mijają chłopaczka, przerywają plotki, już, już jedna chce coś powiedzieć, wiadomo co: – Nio, nio, nio, nie wolno – ale nie zdąża – chłopak wali łbem o chodnik, z ust tryska fontanna wymiocin skomponowana z chipsów, cukierków, coli i czekoladowego urodzinowego tortu.

Oto życie moje – patetycznie myślał Siergiej w takich chwilach.

„Wybitny programista”, „młody geniusz” – tak o nim mówili i pisali, w gazetach nawet. Zwycięzca konkursu SoftTechu, światowego, informatycznego giganta, nagrodzony trzymiesięcznym stażem w Krzemowej Dolinie, mekce informatyków całego globu. Wszystko dobrze mu się układało, wprost znakomicie. A układałoby się jeszcze lepiej, gdyby nie młodzieńcza fantazja, parę wypitych flaszek i duża porcja buzującej namiętności.

Siergiej dobrze zapamiętał tamten dzień. Wrył mu się w mózg jak napis na płycie nagrobnej jego kariery.

To był piątek. Nieszczęsny piątek, choć wcale nie trzynastego. Skończyli właśnie z Maksem projekt oprogramowania na zaliczenie stażu w SoftTechu. Zadanie jak zadanie. Na pewno nie na miarę talentu Siergieja, Maksa też zresztą nie, raczej wprawka. Byli najlepsi. Nic wtedy jeszcze nie zapowiadało katastrofy, która miała nadejść nocą i w jednej chwili, brutalnie, zniszczyć im obiecujące kariery.

Z Maksem zbliżyli się od pierwszego dnia stażu, choć nie mieszkali razem. Po przyjeździe do Krzemowej Doliny gruby John, ponury recepcjonista, który nie rozstawał się z hot dogiem, dokwaterował Maksa do pokoju Duńczyka Gunnera – zwalistego, milczącego jak Harald Sinozęby blond wikinga. Siergiej z kolei, ślepym wyrokiem grubego Johna, trafił na Francuza Jacques’a: – To dopiero nieszczęście! – żalił się Maksowi – gęba mu się nie zamyka, napierdala na okrągło po angielsku z tym swoim francuskim akcentem – nic nie idzie zrozumieć! I narzeka jak moskiewski taksówkarz albo i gorzej: a to wino kalifornijskie nie oke, a to znów sery nie oke. Wyobrażasz sobie? Po ichniemu nie oke znaczy to, że nie okay, ale te żabodmuchy głoski jot nie wymówią; u nich ay to e, no i gadaj tu z takim! – Siergiej wypłakiwał się Maksowi w rękaw, chcąc wzbudzić litość i namówić go na wspólne mieszkanie. Ale bez powodzenia.

Dlatego Siergiej wolny czas, chociaż za dnia, chciał spędzać z Maksem, bo Maks (ach, ten Maks…) nieśmiały, cherubinek taki: włoski ciemne, kręcone lekko, a oczy tak głębokie, że Siergiej błagał w myślach gejowskiego boga o koło ratunkowe. No ale bóg koła nie rzucił. I stało się. Nieugaszony pożar Siergiejowych zmysłów wybuchł z taką siłą, że chłopak nie mógł już zwalczyć chuci – tylko czekał na okazję. Miał plan.

 

 

Kolejny odcinek powieści "Chciwość jest dobra" - jutro.

 

Szanowni Czytelnicy,

Proponuję Państwu udział w zabawie - wymyślajcie, zgadujcie i napiszcie: Jaką rolę w planie ataku na polską energetykę wyznaczył pułkownik Blazow amerykańskim bankierom? Czy włączą się do rosyjskiej gry? Jak potoczą się losy Siergieja i Maksa?

Puśćcie wodze fantazji!

Ta powieść, to w szczegółach, oczywiście, sensacyjna fikcja, ale czy można być pewnym, że nie ma nic wspólnego z rzeczywistością? Liczę na Wasze uwagi i oceny. Komentujcie fabułę i postaci, ale piszcie też o prawdziwych zagrożeniach:

Czy przejęcie przez Rosję polskiego przemysłu gazowego i złóż łupkowych to tylko kwestia czasu? Czy możemy się obronić? W jaki sposób? A może w ogóle nie mamy się czego bać?

Zachęcam też Państwa do zabawy literackiej: Zainteresowani mogą, od dowolnego miejsca "Chciwości", zacząć pisać własną powieść-kontynuację. Piszcie na swoich blogach. Dla autorów najciekawszych tekstów Wydawnictwo przewidziało po egzemplarzu mojej książki i, dodatkowo, książkę-niespodziankę.

Najaktywniejsi blogowicze i autorzy najciekawszych wypowiedzi otrzymają książki „Chciwość jest dobra”, ufundowane przez Wydawnictwo Nowy Świat.

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do dyskusji i zabawy.

Zbigniew Machowski

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka