Czy na początku nowego roku 2012 ruszy kolejna ofensywa Kremla? Jeśli Rosja przejmie ukraińskie gazociągi, ostatnią przeszkodą w marszu po monopol gazowy będzie Polska. Ale dziś, w Nowy Rok, nie będziemy się straszyć. Dziś w powieści: zabawa, beztroska i żądze - niestety z konsekwencjami.
Do poważnych, groźnych tajemnic tajnych służb i bankierów wrócimy w następnym odcinku - jutro. Życzę Państwu miłej lektury i DOBREGO ROKU 2012!
Czy Polsce uda się obronić gazociągi i złoża gazu łupkowego? To się okaże na końcu thrillera politycznego „Chciwość jest dobra”.
Wydarzenia, które rozgrywają się na naszych oczach, mieszają się z fikcją literacką powieści. Jej obszerne fragmenty możecie codziennie, w odcinkach, czytać w Salonie24. W rolach głównych: służby specjalne, wielka finansjera i zwykli ludzie, którzy przypadkiem trafili w ogień zdarzeń rozgrywających się w Moskwie, Nowym Jorku, Warszawie i Lipówku na Warmii.
Akcja książki zaczyna się w radzieckim jeszcze Wilnie zimą 1991 roku. Poznaliśmy tam Andrieja Blazowa, jednego z głównych bohaterów powieści, który przeżył rodzinny dramat. Potem przenieśliśmy się do współczesnej Moskwy. Pułkownik Blazow dostaje od Kajdanowicza, szarej eminencji Kremla, rozkaz przygotowania poza strukturami FSB operacji przeciwko Polsce. Jej celem jest przejęcie polskich gazociągów i złóż oraz zachowanie rosyjskiego monopolu gazowego w Europie. Blazow do gry chce wciągnąć amerykańskich bankierów z Stern & Sons - banku, który trzęsie rynkami finansowymi całego świata. Czy zuchwały plan się powiedzie? Czy Moskwa odbierze nam resztki energetycznej suwerenności?
Chciwość jest dobra (odcinek 12.)
Siergiej postanowił zrealizować swój plan właśnie w tamten nieszczęsny piątek (niech będzie przeklęty). Wyciągnął Maksa na piwo. Zaczęli, jak zawsze, od studenckiej knajpy na rogu, przy wyjściu z kampusu, gdzie czasem w tłoku i dymie można się niewinnie poocierać: gadka szmatka, dwa browary. Następnie poszli w dół, do centrum, do Hard Rock Cafe: small talk przy łubu dubu i po dwie whiskey on the rocks. Potem przemknęli obok ulubionego baru gangów motocyklowych, szerokim łukiem ominęli czarne harleye z trupimi czaszkami, ignorując głośne zaczepki i świntuszenie. Aż wreszcie Siergiej doprowadził lekko wstawionego już Maksa tam, gdzie zamierzał: przed drzwi klubu Naked Truth, czyli do Nagiej Prawdy. Siergiej znał ten klub, bywał tu już wcześniej. Porządne miejsce, dyskretne i z klasą. Nie żaden tam gejowski bajzel do dupczenia na stojaka: z tyłu, nomen omen, od zaplecza, troskliwy i znający się na rzeczy właściciel urządził dyskretne gabineciki z leżankami.
Ale Maks (ach, te jego oczy...) nieswój jakiś: wierci się, kręci na barowym stołku, rozgląda dookoła. Siergiej widzi, że nic z tego nie będzie: pośladki mocno ściągnięte! Trzeba brać flaszkę i próbować gdzie indziej, w jakimś miejscu bardziej friendly dla prawiczka. (Maks, co ja z tobą mam…).
Na szczęście żabodmuch Jacques gdzieś poszedł. Pokój wolny. Więc niestety od początku: dwie wódeczki na kanapie i gadka szmatka, rączka na oparciu, za plecami Maksa, druga, jak trzeba, na kolanku. Już, już Siergiej witał się z gąsiorkiem Maksa, a tu buch! Ten prawiczek zrywa się z kanapy tak miękkiej, że przyjemnie byłoby się we dwóch zagłębić – i do komputera! – Może pohakujemy? – pyta (jak nastolatka, co chciałaby, a boi się – więc wyciąga albumy z fotkami aktorek). Jasna cholera!
Siergiej załamany, ociężały po gorzale, a w Maksa jakby piorun strzelił: wali palcami w klawiaturę, przed oczami migają ikony: Biały Dom, CIA, FBI, Pentagon. No i poleciało! Łatwo było, ale zapomnieli dla bezpieczeństwa przeskoczyć przez parę zamorskich serwerów, żeby ich nie namierzyli.
I namierzyli, oczywiście.
Obudził ich trzask drzwi wywalanych razem z futrynami przez agentów FBI. Ściągnęli półnagich z kanapy i rzucili na ziemię. Siergiej był tak przerażony i skacowany, że nawet nie pamiętał, czy z Maksem na tej kanapie do czegoś w końcu doszło, czy nie. Maks nie chciał w ogóle nic mówić, ale patrzył na Siergieja jakoś dziwnie.
W każdym razie teraz mieli większe problemy niż ustalenie, czy TO się stało, czy nie. Groziła im długa odsiadka za szpiegostwo, za złamanie zabezpieczeń Pentagonu, jakby to był wyczyn jakiś (kogo oni tam zatrudniają?). Ale nic armii amerykańskiej nie napsuli, poza krwią, żadnych akt tajnych nie przejrzeli. Na szczęście.
Więc po trzech miesiącach odsiadki i przesłuchań wsadzono ich do samolotów: Maksa do Polski, Siergieja do Rosji – i deportowano. Bez prawa powrotu na amerykańską ziemię.
A w Rosji Siergieja nosili na rękach: ot, Ruski dał popalić Amerykańcom! Pięknie było! Przez jakiś czas tylko, niestety, bo później nikt nie chciał Siergieja zatrudnić: ani zachodnie korporacje – pewnie zabronione było albo przynajmniej źle widziane – ani rosyjskie firmy, bo zbyt dobry w swoim fachu, a one zawsze miały coś za uszami.
Więc Siergiej, z braku wyboru, założył firmę; nazwał ją przekornie i głupio – Hackservice. Objechał pół Rosji, zebrał najlepszych hakerów z rosyjskiej ziemi i w garażu na moskiewskim przedmieściu czekał na klientów. Czekał i czekał, ale doczekał się tylko smutnego pana w szarym prochowcu, który życzliwie poradził, żeby zamknął interes, bo nogi z dupy powyrywa.
Jednak Siergiej twardy był albo głupi, dobrej rady doświadczonego człowieka nie posłuchał, i czekał dalej. Jego kaprawy los w końcu się zlitował: przyszedł inny, nie mniej smutny pan – z Sovgazu, rosyjskiego monopolisty branży wydobywczej, i zaproponował zlecenie. A dokładniej: czekanie na zlecenie. Płacił za gotowość. Dobrze płacił. Siergiej domyślił się, że jego mołojecka, hakerska sława sprawiła, że ten smutny pan i jego pewnie równie smutni szefowie woleli mieć go na smyczy, niż martwić się, dla kogo pracuje i jakie tajemnice zgłębia, czy aby nie ich?
Aż wreszcie przyszedł ten dzień, a z nim prawdziwe, wyczekane zlecenie: miał zbudować i obsługiwać system ochrony sieci informatycznej gazowego giganta.
Teraz karta się odwróci – cieszył się Siergiej, a strugi wody z prysznica chłodziły jego rozpaloną głowę, obmywały jasne włosy i delikatne, chude ciało, rozpryskując się na szybach kabiny. Usłyszał skrzypnięcie drzwi i niski znajomy głos: – Mogę wejść do ciebie?
– Chodź, kochanie…
Kolejny odcinek powieści "Chciwość jest dobra" - jutro.
Szanowni Czytelnicy,
Proponuję Państwu udział w zabawie - wymyślajcie, zgadujcie i napiszcie: Jaką rolę w planie ataku na polską energetykę wyznaczył pułkownik Blazow amerykańskim bankierom? Czy włączą się do rosyjskiej gry? Jak potoczą się losy Siergieja i Maksa?
Puśćcie wodze fantazji!
Ta powieść, to w szczegółach, oczywiście, sensacyjna fikcja, ale czy można być pewnym, że nie ma nic wspólnego z rzeczywistością? Liczę na Wasze uwagi i oceny. Komentujcie fabułę i postaci, ale piszcie też o prawdziwych zagrożeniach:
Czy przejęcie przez Rosję polskiego przemysłu gazowego i złóż łupkowych to tylko kwestia czasu? Czy możemy się obronić? W jaki sposób? A może w ogóle nie mamy się czego bać?
Zachęcam też Państwa do zabawy literackiej: Zainteresowani mogą, od dowolnego miejsca "Chciwości", zacząć pisać własną powieść-kontynuację. Piszcie na swoich blogach. Dla autorów najciekawszych tekstów Wydawnictwo przewidziało po egzemplarzu mojej książki i, dodatkowo, książkę-niespodziankę.
Najaktywniejsi blogowicze i autorzy najciekawszych wypowiedzi otrzymają książki „Chciwość jest dobra”, ufundowane przez Wydawnictwo Nowy Świat.
Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do dyskusji i zabawy.
Zbigniew Machowski



Komentarze
Pokaż komentarze (1)