"Wszyscy artyści to prostytutki" – śpiewał lata temu Kazik Staszewski. Podpisywałem się pod tym stwierdzeniem obiema rękami. Ba, uważałem nawet, że Kazik śpiewał również o sobie, zwłaszcza po tym, jak doniesiono mi o jego występie w serialu lewackiego kanału Planete, w którym to lider Kultu przedstawiał Polskę jako kraj znajdujący się pod okupacją Kościoła Katolickiego. W końcu ten legendarny już artysta to gorliwy świadek Jehowy, a więc lżenie Watykanu to dla niego dogmat. Ale jednak nawet lżenie powinno opierać się na przynajmniej śladach faktów, a ponieważ w rzeczonym serialu „dokumentalnym” Kazik zwyczajnie łgał, to nie miałem innego wyjścia – musiałem go zaliczyć do grona artystów-prostytutek.
Jednak coraz częściej mam wątpliwości czy wszystkich artystów (lub tzw. artystów) można zaliczać do grona istot sprzedajnych. Wydaje mi się, że większość z nich to istoty zwyczajnie ograniczone intelektualnie, które niezdolne są do samodzielnego, a zwłaszcza logicznego, myślenia. A czy od osób upośledzonych intelektualnie można oczekiwać wiedzy w jakiejkolwiek dziedzinie wymagającej poznawania faktów z różnych źródeł i dochodzenia na ich podstawie do samodzielnych, opartych na logice wniosków? Taką dziedziną niewątpliwie jest polityka. I tutaj aktorzy, muzycy, czy po prostu muzykanci, od dawna są bardzo aktywni - aktywni jako propagatorzy, działacze, wspieracze czy wręcz autorytety. Przykłady można by wymieniać w nieskończoność. Ograniczmy się do najbardziej znanych lub do bardzo świeżych:
Bono, znany całemu światu głównie jako lider U2, moim zdaniem najlepszego zespołu w historii muzyki pop, uwielbia stylizować się a to na Lenina (występował tak podczas promowania wydanego w roku 1995 albumu The Passengers), a to nosić się dokładnie jak Fidel Castro (w czasach promocji płyty Pop), czy wręcz epatować komunistycznymi symbolami (np. podczas trasy Elevetation Tour występował w czarnej kurtce ze sporą czerwoną gwiazdą na lewej piersi). Jest to dziwne, czy wręcz obłudne o tyle, że Bono uwielbia cytować Biblię i obnosić się ze swoją rzekomą wiarą. Rzekomą, bo czyż można być prawdziwym chrześcijaninem i jednocześnie promować komunizm? Tyle, że jestem przekonany, iż owo promowanie nie wynika z wiary Bono w komunizm. Ono wynika ze zwykłej ignorancji. Ale czy można wymagać wiedzy historycznej od człowieka, który od wczesnej młodości życie dzieli między trasy koncertowe, sesje nagraniowe i wywiady? Można natomiast wymagać od niego zwyczajniej uczciwości. A ona nakazuje zabieranie głosu tylko w tych sprawach, w których mamy coś do powiedzenia, a więc dysponujemy podstawową choćby wiedzą. Można być ignorantem w wielu kwestiach, to nic złego. Ale łączenie ignorancji z udawaniem znawcy, jest zwyczajnie niewybaczalne.
Następnym, klinicznym wręcz, przykładem ignorancji wymieszanej z najgorszego rodzaju koniunkturalizmem, jest przypadek Andrzeja Chyry, jednego ze 150 ziejących miłością „autorytetów” popierających Bronisława „Gafę” Komorowskiego. Tuż po prezentacji składu owego (nie)honorowego komitetu, rzeczony aktor Chyra udzielił wypowiedzi portalowi Gazeta.pl, dzięki której okazało się, że nawet nie zna imienia kandydata, którego popiera. Ale, jako że dwa zdania wcześniej obwieścił, iż polityka w ogóle go nie interesuje i stara się trzymać od niej z daleka, jest poniekąd w swojej niewiedzy usprawiedliwiony. Jednakże przyznawanie w jednym zdaniu, że się czymś nie interesujemy, a w następnym, że się w to angażujemy, dowodzić może tylko dwóch rzeczy: skrajnego cynizmu lub skrajnego ograniczenia intelektualnego. W wypadku Andrzeja Chyry i przytłaczającej większości artystów i tzw. celebrytów (oraz zwykłych wyborców) popierających kandydata PO, obstawiam drugą z wyżej wymienionych opcji.
Jako następnego przykładu mało lotnego (to eufemizm) artystycznego umysłu użyję Pawła Kukiza, który ostatnio swoją całkowitą ignorancję oraz niezdolność do logicznego rozumowania objawił, po raz kolejny, w rozmowie Mazurka. I tak, śpiewak Kukiz (wokalnie naprawdę uzdolniony, moim zdaniem) zwierza się ze swego odwiecznego antykomunizmu. Jednak ów rzekomy antykomunizm śpiewaka nie przeszkadzał mu przez parę lat w gorliwym popieraniu partii, której przywódca brał nader aktywny udział w przeprowadzeniu komunistycznego puczu 4 czerwca 1992 roku. Następnie artysta wyraża swoje zdziwienie tym, że popierania przez niego partia wysokich funkcjonariuszy ZOMO uczyniła szefami rzekomo niekomunistycznej policji. Jakby tego było mało, lider Piersi wyznaje, iż słowa Jarosława Kaczyńskiego o tym, że oni stoją tam, gdzie stało ZOMO, uznaje za skrajnie obelżywe, i zapewne całkiem nieuzasadnione. Ale nie zauważył, biedak, że fakt awansowania byłych zomowców jest najlepszym potwierdzeniem prawdziwości słów prezesa PiS. Parę zdań później artysta Kukiz dowiaduje się od Roberta Mazurka, że to rzekomo socjalistyczny rząd Prawa i Sprawiedliwości, jako jedyny gabinet w ciągu ostatnich lat, obniżył podatki. Dla przepytywanego śpiewaka oświadczenie to wydaje się szokujące, co dowodzi jego totalnej ignorancji w dziedzinie, w której tak ochoczo zabiera głos. I znowu: czy można tu mówić o prostytuowaniu się Pawła Kukiza? Nie sądzę. Z całości wywiadu wyłania się obraz człowieka w sumie poczciwego, tyle, że skrajnie zagubionego.
Przyczyną owego zagubienia jest zwykłe (zwykłe, bo powszechne, zwłaszcza wśród artystów) ograniczenie intelektualne, którego prostą konsekwencją jest przerażająca niewiedza. A jeszcze bardziej przerażający jest fakt łączenia tej niewiedzy z poczuciem misji polegającej na tłumaczeniu „maluczkim” jak mają postępować. Dlatego tęsknię do bardzo odległych czasów, gdy aktorzy pogardliwie nazywani byli komediantami, a muzycy - muzykantami lub grajkami. Nikt chyba wtedy nie traktował ich jak ludzi w jakikolwiek sposób predestynowanych do pełnienia roli moralizatorów, ekspertów czy autorytetów. A takie traktowanie może przynosić opłakane skutki. Na przykład w postaci decyzji o głosowaniu na osóbkę tak pustą i żałosną jak Bronisław Komorowski.
Dlaczego "autorytety" popierają Komorowskiego



Komentarze
Pokaż komentarze (38)