jakubx jakubx
172
BLOG

Czego Tusk może się nauczyć od Łukaszenki?

jakubx jakubx Polityka Obserwuj notkę 1

 

Andrzej Lepper wielokrotnie na Białorusi zabierał głos w sprawach budzących zainteresowanie europejskiej opinii publicznej. W sporach na linii Białoruś - Europa Aleksander Łukaszenka postrzegał w nim sojusznika, dlatego Lepper często gościł w państwowych mediach. Reakcja białoruskich władz po jego śmierci jest więc zrozumiała, choć zaskoczeniem może być skala wdzięczności kierowanej pod adresem polskiego polityka (przejawiająca się także w niewdzięczności wobec całej polskiej klasy politycznej, która Leppera uznała za pariasa). Stanowisko władz białoruskich każe mi zadać sobie pytanie czego Polska, kraj posiadający wszelkie uznawane za granicą certyfikaty demokratyczności, może nauczyć się od Białorusi, kraju niedemokratycznego? W polityce zagranicznej na pewno czegoś istotnego.

W krajach takich jak Białoruś regułą jest dążenie do utrzymania się przy władzy, któremu podporządkowane jest niemalże wszystko. W warunkach ciągłego zagrożenia jej utratą trudno jest skupiać uwagę na rozwoju państwa i zwiększaniu jego znaczenia na arenie międzynarodowej. W krajach demokratycznych panuje odwrotna reguła: zmiana władzy jest czymś naturalnym, zatem wysiłek jest kierowany na budowę szanowanego w świecie państwa.

Cele władz polskich oraz białoruskich są w oczywisty sposób przeciwstawne. Jedne czerpią z tradycji europejskiego humanizmu, drugie wyrastają z łukaszenkowskiego ich zanegowania. Nie o tym chcę jednak pisać. Chodzi o technikę sprawowania władzy, która zawsze sprowadza się do tego samego: skuteczności w realizacji celów. To jakie cele wyznacza sobie władza białoruska rzecz jasna nie podoba mi się, lecz nie sfera moralności władzy, a wspomnianej techniki interesuje mnie tutaj.

We wskazanej sferze władza białoruska działa racjonalnie. Stara się doceniać tych, którzy w jej przekonaniu są dla niej wsparciem (np. Lepper) i ganić tych, których postrzega jako zagrożenie dla siebie (np. Sikorski). Chce i potrafi lokalizować przychylne i wrogie podmioty za granicą oraz jasno, publicznie określić kto jest przyjacielem, a kto wrogiem i na tej podstawie podejmować dalsze działania. Z kolei w Polsce władza z jakiegoś powodu wszystkich nazywa przyjaciółmi, wskazując w ten sposób, że nie ma żadnych realnych przeszkód w realizacji polskich interesów. Pachnie to źle pojętą dyplomacją, w której profesjonaliści kierują się potocznym rozumieniem tego terminu gdzie dyplomata oznacza kogoś ugrzecznionego i nic poza tym (stąd wynika zapewne powoływanie się na przyjaźń nawet tam, gdzie działania drugiej strony wskazują na ewidentny brak partnerskich relacji). Pamiętam kiedy Donald Tusk na konferencji prasowej wprost zlekceważył pytanie o głos rosyjskich dysydentów, dziwiących się dlaczego Polska zgadza się na dominację Rosji w śledztwie smoleńskim. W tym przypadku nie widziałem racjonalności w działaniu (i pod tym względem Tusk niekorzystnie wypada na tle Łukaszenki) gdyż deklarując dążenie do ustalenia stanu faktycznego katastrofy, świadomie nie przedsięwziął środków prowadzących do tego.

Pomimo różnic między państwem demokratycznym i niedemokratycznym w obu przypadkach determinacja w osiąganiu celów jest zazwyczaj porównywalna, a różnica polega tylko na odmiennych regułach gry, w których się ona uzewnętrznia. W przypadku Polski pod obecnymi rządami tej determinacji w zasadniczych sprawach brakuje.

jakubx
O mnie jakubx

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka