Jeden z polityków Solidarnej Polski zwrócił uwagę na absurdalność sytuacji, w której decyzje polityczne, włącznie z tymi dotyczącymi ewentualnych zmian w rządzie, uzależnione są od wyniku sportowego naszej reprezentacji osiągniętego na Euro. Podkreślił, że w rodzimej polityce nigdy wcześniej sport nie oddziaływał na politykę tak jak obecnie. Od siebie dodam, że to całkowite przeciwieństwo popularnego w PRL zjawiska upolityczniania rywalizacji sportowej. Teraz jednak to nie polityka miesza się do sportu, lecz polityka zaprosiła sport do siebie (pochopne byłoby jednak wyciąganie na tej podstawie wniosku, że III RP jest całkowitą odwrotnością PRL).
Trafne spostrzeżenie posła Bartosza Kownackiego jest bez wątpienia następstwem, nie wiadomo czym uzasadnionego, oczekiwania adresowanego wobec społeczeństwa, stanowiącego, że w czasie Euro musi ono (a wraz z nim cała klasa polityczna) myśleć wyłącznie kategoriami sportowymi, bo inna postawa będzie niestosowna. Wszelka polityczna analiza rzeczywistości ma zostać chwilowo zawieszona. Można będzie do niej nieśmiało powrócić dopiero po podsumowaniu "sukcesu" (a jakże!) odniesionego we wszystkich możliwych wymiarach, przy czym sukces ten premier wspaniałomyślnie przypisze "nam wszystkim" głównie po to by społeczeństwo poczuło się lepiej, a będąc już w tym lepszym nastroju lepiej przyswoiło sobie, że to premier jest tego sukcesu "ojcem". W dodatku dzieli się nim z nami, niczego nie "zawłaszcza", jak "tamci"!
Premier na przykład zapowiedział, że z przyjezdnymi politykami nie będzie rozmawiał o niczym poza piłką nożną. Sam wyszedł z taką propozycją, a ta została przez nich zaakceptowana. Jeszcze niedawno słyszeliśmy słowa wypowiadane z głębokim przejęciem przez Donalda Tuska mobilizujące do powstrzymania procesów dezintegracyjnych w Unii Europejskiej. Tak jeszcze niedawno rozumiało się w polskich kręgach politycznych "europejską rację stanu". Teraz ta "racja" trochę się "usportowiła". A podobno każdy dzień zwłoki, lekceważenia unijnego kryzysu przybliża nas do "katastrofy geopolitycznej" na podobieństwo (najprawdopodobniej) tej jaką według Władimira Putina był upadek Związku Radzieckiego.
Obecnie aktywności Tuska w sprawach unijnych nie sposób zauważyć z czego wynika ewentualność, która raczej się w Polsce nie przyjmie. Biorąc pod uwagę fakt, iż "przerwy od polityki" nie zrobiła sobie Angela Merkel, można przypuszczać, iż uznała, że w "naprawianiu" Europy poradzi sobie bez pomocy naszego premiera. Jego urlop stadionowy nie będzie szczególną uciążliwością w walce o "wzmocnienie" kontynentu. Bardziej możliwe, że przyjmie się u nas inna interpretacja: premier wypoczywa na trybunach, bo w walce o lepsze jutro nie tylko dla Polski, ale dla całego kontynentu urobił się po pachy, że ho ho!
Tak czy inaczej, skoro pani kanclerz urlopowała pana premiera, wiemy, że nie jest on niezbędnym ogniwem w postępowaniu naprawczym, choć wcześniej można było odnieść odwrotne wrażenie.
To, że premier oddał się rozrywce piłkarskiej nie powinno nas jednak zwodzić. Przykład "Acta" uczy, że kiedy uwagę społeczeństwa skieruje się w jednym kierunku (np. napawanie się polskim "przewodnictwem" w UE w trakcie prezydencji), można – pamiętając, że ogół narodu raczej nie ma podzielnej uwagi – wprowadzić ukradkiem zmiany w dziedzinach chwilowo wyjętych spod kontroli społecznej.
Niedawno słyszałem coś o pracach ministerialnych zmierzających najprawdopodobniej do wprowadzenia podatku katastralnego. Jeszcze większym problemem jest jednak to o czym nie usłyszałem, a dowiem się poniewczasie.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)