Pierwsza Rzeczpospolita upadając objawiła empiryczne wszelkie wady systemu politycznego dla którego podobno dzisiaj nie ma alternatywy - demokracji. Naród nasz trafił do czyśćca, czyli pod panowanie ościennych państw poważnych. Tak w ogóle, państwa podzielić można na poważne, czyli takie, które potrafią zdefiniować swój interes i niezależnie od okoliczności zewnętrznych i wewnętrznych go realizować, oraz na niepoważne, pozbawione tej zdolności.
Życie pod panowaniem zaborczego państwa poważnego posiadającego sensowny ustrój, dla naszego narodu nie było takie złe. W tym czasie zdołaliśmy bowiem na nowo uformować nowe generacje elit zdolnych do kierowania państwem. Polska po I Wojnie Światowej mogła powstać tak szybko, bo nasze elity terminowały w armiach, administracji i parlamentach zaborców. Nowo powstałe państwo zabrało oczywiście od państw zaborczych co głupsze rozwiązania ustrojowe, gwarantujące dobre życie kaście urzędniczej, ale to wynikało z rosnącego wtedy takiego, jak to się mówi dzisiaj, trendu światowego.
Prawdziwą katastrofą był początek II Wojny Światowej. Bliźniacze systemy totalitarne za główny cel wzięły sobie dotychczasowe elity i rozprawiały się z nimi nad wyraz skutecznie. Obecność systemu totalitarnego oznacza zawsze dobrą pogodę dla szpicli i kapusie wszelkiej maści oraz zdrajcy znaleźli się w swoim żywiole. Przegrana socjalizmu brunatnego dla jego kapusiów nie okazała się wcale największą tragedią, bo kiedy panowie z UB czy innej Informacji Wojskowej położyli łapy na aktach, rozpoczęli składanie propozycji nie do odrzucenia. Tak rozpoczęło się formowanie najściślejszego jądra nowej elity, czyli dynastii UB-eckich o rodowodzie nawet gestapowskim.
Wraz z zakończeniem w Polsce stalinizmu można powiedzieć, że odrodziła się polska państwowość. Byliśmy co prawda w dalszym ciągu wasalem ZSRR, musieliśmy trwać przy socjalizmie, ale system wyraźnie się zliberalizował. System polityczny PRL, w porównaniu z gospodarczym, był całkiem sensowny i miał zdolność doskonalenia się. Każda kolejna ekipa miała w swoich szeregach coraz mniejszy odsetek kretynów. W tym czasie elit naszemu narodowi dostarczała tak naprawdę dwa ośrodki jednym były SS (służby specjalne) starające się penetrować każdy aspekt życia oraz oczywiście Kościół, będący prawdziwą opozycją wobec istniejącego systemu. Prężnym środowiskiem była też lewica laicka, czyli dawni stalinowcy nawróceni na demokrację.
Prawdziwym problemem PRL, jak i całego bloku wschodniego, był jednak jego system gospodarczy. Wbrew tego, co twierdzą sieroty po komunie braki towarowe nie były spowodowane strajkami. Braków tych nie powodował również eksport do ZSRR. Koniec końców, jak wszystko by podliczyć, zapewne by się okazało, że ZSRR do swojego imperium dopłacał
Bankructwo bloku wschodniego dla smutnych panów, zwłaszcza z wywiadu zagranicznego, musiało stać się oczywiste już w latach siedemdziesiątych. Trzeba było więc obmyślić sposób przeprowadzenia kontrolowanego upadku. Dla naszej krajowej ekipy tymczasowym rozwiązaniem stał się stan wojenny. Pozwolił on spacyfikować społeczeństwo, ale pytaniem bez odpowiedzi było: co dalej? Gdyby wtedy wprowadzono ustawę Wilczka Polska mogłaby mieć ustrój podobny do dzisiejszych Chin. O to mam pretensję do Jaruzelskiego. Wziął za ryj i nie wprowadził kapitalizmu. Cóż nie znał się on na gospodarce, a jedynie na zaprowadzaniu porządku. Chłopcy z SS mieli za to własne plany. Należało tak ustawić system, aby wszystko zmieniając się pozostało takie samo. Postawiono na wprowadzenie demokracji i społecznej gospodarki rynkowej. Ustawa Wilczka wprowadzona przed Okrągłym Stołem (!) poluzowała gospodarkę na tyle, żeby swoi się mogli obłowić. Podstawę do obławiania stanowiły wcześniej działające spółki polonijne. Z tych czasów wywodzą się największe dzisiejsze fortuny, a ludzie będący najbogatszymi obecnie tak naprawdę pełnią rolę słupów dla prawdziwych włodarzy z SS. Kiedy ci co mieli się załapać już się załapali wolny rynek zaczęto porządkować aby swoi nie mieli nieuczciwej konkurencji ze strony jakiś parweniuszy.
Porozumienia Okrągłego Stołu zagwarantowały jedno - prawica w Polsce do władzy dojść nie może. Możliwość tworzenia się przy Kościele poważniejszego ruchu politycznego o zabarwieniu narodowo katolickim, czerpiącego z najlepszych tradycji przedwojennej ND zablokowano uderzeniem prewencyjnym ze strony lewicy laickiej straszącej państwem wyznaniowym. III RP stała się tak naprawdę PRL bis. Większą zmianę można było zaobserwować w roku 1956 niż w 1989. Krąg elit poszerzył się o przedstawicieli lewicy laickiej. Państwo kontrolowane jest przez rozmaite SS, które traktują je jako żerowisko i nie mają żadnych ambicji prowadzenia prawdziwej polityki. Dlatego trafiliśmy chyba na stałe do kategorii państw niepoważnych i możemy obserwować proces gnicia całego systemu. Taki stan trwać będzie dopóki poważne państwa ościenne nie dojdą do wniosku, że czas kończyć z tym bałaganem.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)