Lewactwo nie odpuszcza na żadnym polu, ale ich oczkiem w głowie jest rodzina. Nigdy jej nie ufali i zawsze czynili starania, by poddać ją kontroli. Rodzina tolerowana jest przez nich jedynie, jako inkubator przyszłego , posłusznego organizacji państwowej obywatela. Socjaliści wszelkiej maści zawsze starali się osłabiać rolę wychowawczą rodziny, a to poprzez wciąganie każdej kobiety w proces produkcyjny, a to poprzez tworzenie państwowych organizacji młodzieżowych, a także poprzez wpływ na programy szkolne oraz treści serwowane przez media (np. w domowym ołtarzyku w postaci telewizora). Na każdym polu ludzkiego wychowania próbują programować jego świadomość. Pomimo tych zabiegów często okazywało się, że osaczana ze wszystkich stron rodzina, mimo wszystko, nie poddaje się wyznaczonej jej odgórnie roli narzędzia i wychowuje „reakcjonistów”. Trzeba zatem coraz mocniej zaciskać nadzorczy powróz na jej szyi.
Aktualnie, formę postronka przyjęła nowelizacja „ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie” przygotowana przez Sejmową Komisję Polityki Społecznej i Rodziny pod wodzą Sławomira Piechoty z PO. Komisja, swe nowe regulacje oparła na pomysłach koalicji rządzącej i Klubu Lewicy. Jeśli ten projekt uda się im przeforsować, to pracownicy socjalni będą mogli odebrać dziecko rodzicom bez wyroku sądu i w trybie natychmiastowym. Pretekstem może być, na przykład, stwierdzenie, że „nie radzą sobie (oni) z wychowaniem” lub wyrządzają swoim podopiecznym bliżej nieokreśloną krzywdę.
Precedens już jest. W minionym tygodniu głośno było o 11-letnim Sebastianie, którego opieka społeczna dosłownie porwała ze szkoły. Według relacji świadków, panie z “opieki” wkroczyły na lekcje (!) i przy innych dzieciach wyprowadziły chłopca z klasy. Za poszkodowaną rodziną wstawiła się cała lokalna społeczność: dyrektorka szkoły (”tam jest ogromna miłość; nie tylko do matki, ale także do ojca i mieszkającego z nimi dziadka”), szkolny pedagog (matka ewidentnie dba o chłopca np. “prawie codziennie wieczorami czyta mu książki”), nauczycielki Sebastiana (”ma olbrzymią wiedzę – zwłaszcza z przyrody i historii”; “rodzice odrabiali z nim lekcje, byli w szkole na każde wezwanie”), proboszcz miejscowej parafii (”nie ma mowy o żadnej patologii tam jest tylko bieda”) oraz sąsiedzi. Pomimo tego Sąd Rodzinny (na posiedzeniu niejawnym!) oraz Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej postanowili “porwać chłopca” (rodzice zostali powiadomieni po fakcie) ponieważ - i tu uwaga! - “matka i ojciec są niezaradni życiowo”. Urzędnicy nie uważają, że chłopcu wyrządza się krzywdę. Ich zdaniem pobyt Sebastiana w domu dziecka wyjdzie mu na dobre: “zobaczy trochę innego życia, inaczej zacznie funkcjonować, innych nawyków nabierze”… Prawda, jakie to proste?
Ta urzędnicza buta i bezdenna głupota traktująca człowieka jak ludzika z plasteliny, którego można dowolnie lepić, to właśnie jeden z przejawów lewackiej zarazy. Jeśli nie chcemy żyć w społeczeństwie urobionym na podobieństwo janczarów, musimy przeciwstawić się takim ustawom i takim praktykom. Nie dajmy sobie wyrwać podmiotowości. Wara lewakom, z ich brudnymi łapami, od naszych dzieci. Na pohybel im!



Komentarze
Pokaż komentarze