Jaki kraj, taka afera Sokala

Stało się. Redakcja "Charakterów" zamieściła na łamach pisma artykuł będący mistyfikacją. Szczerze mówiąc niewiele wiem o tym czasopiśmie, nigdy go nie czytałem, nic nie wiem także o panujących u nich procedurach przyjmowania tekstów do publikacji. Opierając się na wyjaśnieniach autora prowokacji muszę jednak przyznać, że nieuniknione porównania z aferą Sokala, które początkowo miałem za naciągane, są jednak dość trafne. Samo posiadanie rady naukowej co prawda nic nie znaczy (i tak jest to funkcja wyłącznie tytularna), ale stopnie naukowe członków redakcji "Charakterów" do czegoś zobowiązują - a mianowicie do tego, by nie przepuszczali przynajmniej ewidentnych bzdur. Tego samego zresztą oczekiwałbym od dziennikarzy popularno-naukowych, no ale to trochę inna kwestia.

Oczywiście, psychologia i postmodernistyczne -izmy i -logie nie są wyjątkami, każda dziedzina nauki jest, przy pewnym poluzowaniu standardów, podatna na taki czy inny rodzaj mistyfikacji. Genetyka miała przecież swojego Hwanga, fizyka teoretyczna braci Bogdanoffów, i pewnie znalazłoby się, gdyby dobrze poszukać, takich przykładów dziesiątki. Szkoda, że przy okazji, jak to zwykle bywa, dostanie się nauce i naukowcom. Znów usłyszymy, że to zgraja darmozjadów, i skoro pole morfogenetyczne to bzdura, bzdurą jest także (wstaw nazwę nielubianej przez siebie teorii naukowej).