Zbigniew Kopczyński Zbigniew Kopczyński
30
BLOG

Równia pochyła

Zbigniew Kopczyński Zbigniew Kopczyński Polityka Obserwuj notkę 0
Niespotykaną bezczelnością wykazuje się partia, która nie uchroniła dzieci przed własnymi członkami, a chce cenzurować cały Internet w obronie dzieci właśnie.

Donald Tusk coraz pewniej podąża śladami tych, demokratycznych swego czasu, polityków, którzy po zdobyciu władzy w demokratycznych wyborach, dość szybko zaprowadzili w rządzonych krajach mniej lub bardziej bezwzględną dyktaturę. Lista poprzedników jest długa, wymienię więc tylko najbardziej znanych: towarzysz Adolf – wódz naszych zachodnich sąsiadów, Salvador Allende w dalekim Chile, bliższy nam Aleksandr Łukaszenka – wójt Białorusi, czy car Władimir I Władimirowicz w byłym supermocarstwie.

By zachować władzę należy zlikwidować opozycję, przejąć media, sądy i wprowadzić cenzurę. Później można spokojnie rozpisać wybory. Z wynikiem znanym, jak w Rosji czy na Białorusi. Trzeba przyznać, że Donald Tusk realizuje tę strategię konsekwentnie. Jest to w zasadzie jedyna jego aktywność. Trudno znaleźć inne dziedziny, w których byłby równie aktywny. Tam też odnosi jedyne swoje sukcesy.

Siłą przejął media publiczne i prokuraturę. Wstrzymanie finansowania największej partii opozycyjnej skończyło się połowicznym sukcesem. Ograniczyło wprawdzie działalność PiS-u, jednak wybory prezydenckie przyniosły porażkę kandydata koalicji 13 grudnia, pomimo rażącej dysproporcji sił i środków głównych kandydatów.

Dzisiaj obserwujemy przejmowanie Trybunału Konstytucyjnego w stylu zwykłej bandyterki. Nie czekając na koniec tej batalii, rządzący zabrali się za wprowadzenie cenzury w formie tak ostrej, że zaskoczyła pamiętających PRL. Wystarczy wspomnieć, że według, szczęśliwie zawetowanej przez prezydenta, ustawy, za publikowanie nieprawomyślnych treści, można delikwentowi zająć cały majątek i to decyzją administracyjną, czyli urzędnika, nie sędziego. A jak myślicie, kto tego urzędnika mianuje? Czegoś takiego nie było nawet w komunie.

Oczywiście uśmiechnięta koalicja włożyła razem ochronę dzieci i krytykę rządu, czyli dezinformację i manipulowanie informacją, jak to nazwali. A teraz leje krokodyle łzy nad wetem prezydenta, uniemożliwiającym ochronę dzieci. Śmieszne to i infantylne, a zarazem tragiczne, bo w te bajki wierzy circa 30% Polaków. Niespotykaną bezczelnością wykazuje się partia, która nie uchroniła dzieci przed własnymi członkami, a chce cenzurować cały Internet w obronie dzieci właśnie.

Jeśli spokojnie przeanalizujemy najgłośniejsze dezinformacje, to okaże się, że głównym ich źródłem jest rząd i popierające go media. Mieliśmy wylew fake newsów w czasie kampanii prezydenckiej, głoszonych przez media głównego nurtu. Oskarżenia rzucane bez żadnych podstaw i dowodów, w celu zohydzenia zwalczanego kandydata. Buńczucznie zapowiadanych niezbitych dowodów, których przestawienie zapowiadano natychmiast po wyborach, nie doczekaliśmy się do dzisiaj. Doczekaliśmy się za to procesu wytoczonego Onetowi przez prezydenta i możemy na żywo obserwować wycofywanie się z głoszonych z taką pewnością tez. Wcześniejsze fałszywe sensacje z kampanii 2023 znalazły finał w serii kompromitujących posiedzeń sejmowych komisji śledczych. Cała Polska mogła oglądać bezradne próby znalezienia czegokolwiek potwierdzającego stawiane zarzuty.

Kolejny raz okazuje się, że najgłośniej „Łapać złodzieja!” krzyczy sam złodziej. Wiceminister cyfryzacji Paweł Olszewski rozpowszechniał wytworzony przez sztuczną inteligencję filmik z wejścia prezydenta do Trybunału Konstytucyjnego. Wszystko się zgadzało za wyjątkiem tego, że na filmie to nie pani Korwin – Piotrowska pięściami atakuje prezydenta, tylko prezydent panią Korwin – Piotrowską. A temu ministerstwu ma, według uchwalonej ustawy, przypaść nadzór nad walką z dezinformacją w sieci. To jakby wpuścić lisa do kurnika. Zostaje tylko zmienić nazwę na Ministerstwo Prawdy i młodzież nie będzie musiała czytać Orwella. Wystarczy obserwować pracę tegoż ministerstwa.

Najgłośniejszy ostatnio fake news wyszedł z ust ministra spraw wewnętrznych Marcina Pogłos Kierwińskiego. Prawie natychmiast po krakowskiej tragedii minister autorytatywnie stwierdził, że sprawca był zafascynowany skrajnie prawicową ideologią. Uzasadnieniem tej tezy minister nie zawracał sobie głowy. Wyjątkowo trafnie skomentował to Jaś Kapela, którego do przeciwników rządu trudno zaliczyć: „Ja jebie. Co za różnica czy Michał był prawicowy, czy lewicowy, biały, czy różowy, skoro ewidentnie był pierdolnięty, a to naprawdę nie zależy od poglądów, ani od kolorów XD”. Żyjemy więc w kraju, gdzie Jaś Kapela wypowiada się rozsądniej od ministra spraw wewnętrznych.

Nie sądzę jednak, by wypowiedź ministra spowodowana była zbyt dużym stężeniem pogłosu we krwi, jak uważa wielu. Było to wyjątkowo trzeźwo zaplanowane rzucenie w świat dezinformacji. Cały świat usłyszał, że w Polsce prawica morduje ludzi na ulicach. Dementi nikogo już nie interesowało. A kilka dni później świat zobaczył Marsz Niepodległości, czyli faszystów i nabrał przekonania, że Polacy to groźni faszyści. Doceńmy skuteczność działań ministra.

Podobnie działo się po zamachu smoleńskim. W kilkanaście minut po tragedii w obieg puszczono sms rzucający winę na pilotów, ich dowódcę i prezydenta, byle tylko nikomu nie przyszło do głowy zapytać o rolę nieskazitelnego cara Władimira. 

Wstępne informacje o zawartości komputera sprawcy pokazują tam dużo zawartości lewackich, fascynacje aktami przemocy i strzelania do ludzi, a przede wszystkim nihilizm. To choroba coraz mocniej dotykająca młode pokolenie. Brak więzi społecznych, jakichkolwiek wartości i utrata sensu życia. To efekt kilkudziesięcioletniej pracy lewicowych propagandystów, przedstawiających Kościół i rodzinę jako zło, od którego należy się uwolnić.

Przypomina mi się jak podczas pierwszej pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II przemawiając na krakowskich Błoniach, poniesionym głosem zapytał „Czy człowiek może powiedzieć Chrystusowi nie? Czy człowiek może powiedzieć Bogu nie?” Po czym zawiesił głos. W zaległej ciszy odezwało się dość dużo głosów „Nie!”. „Może – kontynuował papież – człowiek jest wolny. Tylko co w zamian?”. Tę, cytowaną niedokładnie z pamięci, wypowiedź większość potraktowała jak figurę retoryczną kaznodziei lub teoretyzowanie teologa. Po latach widzimy, że była prorocza i do bólu prawdziwa.

Wielu młodych w tym czasie ludzi odeszło od wiary. Zostało im jednak, wyniesione z domu, przywiązanie do jakiś wartości, a przynajmniej przekonanie, że są rzeczy, których robić nie wolno. A ponieważ nie bardzo wiedzieli dlaczego, nie byli w stanie przekazać tego dzieciom. Dzisiaj młodzi ludzie nie rozumieją etycznych zakazów. Żyją w świecie pomieszania dobra ze złem, gdzie wartością jest ilość lajków i zabłyśnięcie w social mediach, obojętnie z jakiej okazji. Choćby jako sprawca krwawej jatki. 

Utrata sensu życia owocuje rosnącą liczbą samobójstw wśród młodych i bardzo młodych ludzi. Jedni kończą w ciszy, inni, jak Michał Oksiński, chcą by na koniec było o nich głośno. A skoro wokół słyszał zachętę „róbta co chceta”, zrobił co chciał.


Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj Obserwuj notkę

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka