Mało kto poważnie traktował przedwyborcze zapewnienia poseł Izabeli Leszczyny, jak to, po objęciu władzy przez Platformę i jej przystawki, wszystkie problemy znikną, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Śmialiśmy się z tych wizji, a teraz okazuje się, że różdżka działa. I to jak!
Już przed wyborami mieliśmy tego przedsmak, gdy na manifestacjach ówczesnej opozycji z dnia na dzień niebieskie flagi Unii zastąpione zostały białoczerwonymi, przedtem nie spotykanymi w tym towarzystwie. Cud? Jak najbardziej. Cud jedności i jednomyślności. Przecież oni tak spontanicznie zmienili flagi. Chyba nikt im nie kazał?
Po wyborach początki cudotwórstwa były trudne. W takiej ochronie zdrowia, którym osobiście zajęła się wtedy minister Leszczyna, nie pykło. No, chyba, że ktoś miał legitymację partii rządzącej, to wtedy cuda, wianki. I uczciwe pensje, i szybkie leczenie, i salonik VIP.
W innych dziedzinach cudowne działania czarodziejskiej różdżki następowały jedna po drugiej. Jeden ruch różdżką i ogromna dziura budżetowa. Polska z lidera wzrostu zmieniła się w lidera zadłużenia.
Intensywność działania różdżki Leszczyny wzrosła, gdy operowanie nią przejęli sternicy Ministerstwa Sprawiedliwości. Z początku dość niemrawo poczynał sobie minister Bodnar, ale gdy różdżkę przejął minister Żurek, ruszyło na pełnej petardzie.
Nie znaczy to, że minister Bodnar próżnował. Co to, to nie. Zaczęło się od cudownego przeniesienia Krajowej Rady Sądownictwa z nieistnienia do istnienia, przynajmniej w aspekcie finansowym. Otóż politycy uśmiechniętej koalicji odmawiali legalności Krajowej Radzie Sądownictwa, a tym samym uznawali ją za nieistniejącą. Kiedy jednak nadarzyła się możliwość wyboru swoich ludzi do tej rady, niezwłocznie ich wybrali. W ustawie regulującej działanie KRS nie zmieniło się nic, więc KRS dalej – według nich – nie istnieje. I teraz uśmiechnięci członkowie nieistniejącej KRS pobierają z racji w niej zasiadania, jak najbardziej istniejące wynagrodzenia. Czy da się to wytłumaczyć? Jak najbardziej, trzeba tylko mieć odpowiednią różdżkę.
Poszło sprawnie, więc trzeba iść za ciosem. 12 stycznia 2024 minister Bodnar wręczył prokuratorowi krajowemu Dariuszowi Barskiemu, dokument stwierdzający, że przywrócenie go do służby czynnej, 16 lutego 2022 r. przez ministra Ziobrę, zostało dokonane z naruszeniem obowiązujących przepisów i nie wywołało skutków prawnych, czyli wszelkie decyzje Dariusz Barskiego są nieważne i nieistniejące. Oczywiście, chodziło o prawo tak, jak je rozumie Adam Bodnar. Tego samego dnia powierzył obowiązki prokuratora krajowego Jackowi Bilewiczowi, który do Prokuratury Krajowej został powołany właśnie 12.01 2024 na wniosek Dariusza Barskiego, który to wniosek był do powołania niezbędny. Tym, że do zmiany na stanowisku prokuratora krajowego niezbędny jest podpis prezydenta i tym, że prawo nie przewiduje „pełniącego obowiązki prokuratora krajowego” nikt się specjalnie nie przejął. Jak jednak uznać za nieważne decyzje prokuratora Barskiego, a jednocześnie awansować na jego wniosek prokuratora Bilewicza? Byłby to problem nierozwiązywalny, gdyby nie czarodziejska różdżka Koalicji Obywatelskiej. Wszystkie decyzje prokuratora Barskiego uznano za nieważne za wyjątkiem wniosku o powołanie prokuratora Bilewicza. Proste? Proste! I jakie logiczne.
Zmienił się minister i pojawił się nowy problem. Sejm wybrał nowych sędziów do Trybunału Konstytucyjnego, ale prezydent nie chciał ich zaprzysiąc. I tu mieliśmy do czynienia z prawdziwym cudem, wydarzeniem wręcz mistycznym. Sędziowie doznali objawienia: podczas spotkania z marszałkiem Czarzastym objawił im się prezydent Nawrocki, w związku z czym mogli spokojnie złożyć ślubowanie „wobec prezydenta”. Mistyczne objawienia nie są czymś niezwykłym w Kościele Katolickim. Tak było z dziewczynkami z Gietrzwałdu, tak było w Fatimie i wielu innych miejscach, gdzie tylko mistycy widzieli to, czego inni nie byli w stanie zobaczyć. Tak też było w Sejmie: zebrani widzieli marszałka Czarzastego, a piątce nowych sędziów objawił się prezydent Nawrocki.
Sądzicie pewnie, że sobie żartuję, kpię i tak dalej. Nic z tych rzeczy: pan minister Berek i pozostali czterej wybrani sędziowie są dorosłymi, poważnymi ludźmi, doświadczonymi prawnikami i sędziami. Gdyby nie widzieli prezydenta Nawrockiego, nie mogliby złożyć ślubowania wobec niego.
Skoro zostali sędziami, ochoczo przystąpili do swych zadań, z których najważniejszym było pozbycie się prezesa Święczkowskiego. Jak to jednak zrobić, skoro nie ma prawnych możliwości odwołania prezesa ani zawieszenia w czynnościach. Gdyby prezesa zabrakło, jego rolę mógłby przejąć najstarszy stażem sędzia. Jednak, dopóki prezes jest, nikt nie może być pełniącym obowiązki.
To problem, którego, jak mówią Rosjanie, nie rozwiążesz bez pół litra. Teraz tych półlitrówek musiało być więcej, bo rozwiązanie dotknęło zaawansowanej teorii względności, zakrzywienia czasoprzestrzeni i pętli czasowej. Skorzystano również ze wzorów mistyki chrześcijańskiej. Pani Korwin – Piotrowska dokonała bilokacji, podobnie jak św. o. Pio, lecz, w przeciwieństwie do niego, nie w przestrzeni, a w czasie. Dokładniej mówiąc, znalazła się dwukrotnie w tym samym czasie. Zawiesiła prezesa Święczkowskiego, a potem mianowała się pełniącym obowiązki prezesa Trybunału Konstytucyjnego. W tym samym momencie ogłosiła się pełniącym obowiązki prezesa TK, a potem zawiesiła urzędującego prezesa Święczkowskiego. Rozumiecie coś z tego? Ja też nie. Takie rzeczy potrafi czarodziejska różdżka w rękach Koalicji Obywatelskiej!
Nowi sędziowie TK, to nie tylko mistycy. To także męczennicy. By objąć stanowiska w TK, zrezygnowali z dotychczasowych posad i związanych z nimi apanaży. A ponieważ pieniędzy na ich pensje w Trybunale Konstytucyjnym nie ma, dzięki światłej polityce ministra finansów, sytuacja stała się wręcz tragiczna, a ich postawa coraz bardziej heroiczna. By ratować bohaterów od niechybnej śmierci głodowej, minister spraw zagranicznych pospieszył z gotowością wypłacania im pensji. Deklaracja godna uznania, jak jednak pogodzić sędziowską niezależność z pobieraniem pensji z ministerstwa, które może być stroną sporu przed TK?
Od czego jest jednak czarodziejska różka! Po prostu w dniu wypłaty pensji ruch różdżki zmienia sędziów w urzędników MSZ, a po pobraniu wynagrodzenia cyk i znów są niezależnymi sędziami. Różdżka działać będzie cyklicznie z częstotliwością raz na miesiąc aż do uchwalenia nowego budżetu, w którym pieniądze dla odzyskanego Trybunału na pewno się znajdą.
Podejmowanie ważnych decyzji przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów TK wymaga quorum w postaci 2/3 liczby sędziów. Trybunał liczy 15 sędziów, więc minimalna ilość uczestników to dziesięcioro sędziów. Na zwołane przez panią Korwin – Piotrowską zebranie przybyło ośmioro. Wypadałoby więc pożegnać się i rozejść, ewentualnie wyznaczyć termin następnego zebrania.
Od czego jednak czarodziejska różdżka? Cyk i jest quorum. Z 8 cudownie zrobiło się 10. Zebrani uchwalili, że stanowią quorum i już. Mogliby równie dobrze uchwalić, że stanowią konklawe i wybrać nowego papieża, np. w osobie Anny Korwin – Piotrowskiej. Co, że kobieta nie może być papieżem? Wystarczy do tego jedna uchwała i może. Takie cuda tylko z uśmiechniętą różdżką!
Teraz trzeba odzyskać Sąd Najwyższy, zlikwidować jego Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, a jej orzeczenia uznać za nieważne. Dotyczy to przede wszystkim zatwierdzenia wyników wyborów prezydenckich. Wtedy Pałac Prezydencki opuści obecny jego lokator, a majestat Rzeczypospolitej będzie reprezentował towarzysz Czarzasty.
Małym problem jest to, że wspomniana Izba stwierdziła również ważność wyborów parlamentarnych, a rząd Donalda Tuska zaprzysięgał nieprezydent. Problem jest nieduży, bo, jak widzieliśmy, czarodziejska różdżka nie z takimi problemami sobie poradziła i ma to opanowane.
Pracy przed różdżką Leszczyny jeszcze mnóstwo, a ja z nieukrywanym zaciekawieniem oczekuję na kolejne odsłony polskiego życia politycznego. W budowaniu napięcia i absurdu dawno już przegoniło filmy akcji i komedie absurdu. Z tym, że fikcji w nim coraz więcej.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)