Dal nam przykład Balcerowicz i Geremek jak mamy chodzić z TORBAMI i
Polskie dziadostwo ma być specjalizacją EUROPEJSKA wg Rafala SKÓRSKIEGO
Rafał Skórski
10.02.2015 05:30 , ostatnia aktualizacja 16.02.2015 08:53
Weź garść odpadków, dodaj szczyptę designu, dokładnie wymieszaj, a po chwili otrzymasz nowy produkt. Ten przepis na biznes dedykowany jest wszystkim, którzy oprócz żyłki przedsiębiorcy mają głowę pełną pomysłów
http://pierwszymilion.forbes.pl/recykling-upcykling-5-biznesow-z-odzysku,artykuly,189712,1,4.html
Czy Ryszard PETRU z Partii NOWOCZESNA wie o tym SUPER PROJEKCIE wymyślonym przez JEGO PROMOTORA BALCEROWICZA
BALCEROWICZ MUSI ODEJŚć jak mawiał do czasu śp. Andrzej LEPPER.
NIECH MU ZIEMIA LEKKĄ BĘDZIE JAK MAWIA GRZEGORZ BRAUN - TĘPICIEL KLAMSTWA I OBŁUDY KATASTROFY SMOLEŃSKIEJ
http://newsroom.salon24.pl/692910,polska-delegacja-w-moskwie-kiedy-wroci-do-kraju-wrak-tupolewa
6:32Kategoria: Polityka Odsłon: 228 8 Komentuj
Polska delegacja w Moskwie. Kiedy wróci do kraju wrak Tupolewa?
Wiceministrowie spraw zagranicznych Rosji i Polski rozmawiali w Moskwie przez cztery godziny. Jednym z tematów był wrak Tu-154M, przetrzymywany w Smoleńsku. - Wrak tupolewa nie wróci do Polski, dopóki oba kraje nie uzgodnią, jakie były przyczyny katastrofy smoleńskiej - ogłosił Siergiej Andriejew, ambasador Rosji w Polsce.
- Rozmowy miały rzeczowy charakter. Wyraźnie zaakcentowałem naszą gotowość do prowadzenia dialogu ze stroną rosyjską - powiedział po wizycie wiceszef MSZ Marek Ziółkowski. Jednym z głównych tematów konsultacji było sprowadzenie wraku Tupolewa do Polski. "Minister Ziółkowski ponowił postulat zwrotu wraku polskiego samolotu państwowego Tu-154 M, podkreślając, że Warszawa liczy na zrozumienie i konstruktywne podejście Moskwy do tej kluczowej i wrażliwej dla Polaków kwestii. W opinii strony rosyjskiej będzie to możliwe po zakończeniu jej śledztwa" - pisze w komunikacie ministerstwo spraw zagranicznych.
Ambasador rosyjski w Polsce jeszcze przed spotkaniem dyplomatów ogłosił, że Rosja odda wrak samolotu, rozbitego w Smoleńsku, gdy oba kraje uzgodnią, jakie były przyczyny tragedii. Deklarację Andriejewa Antoni Macierewicz uznał za przełomową: - To szczególna, bardzo charakterystyczna ze strony rosyjskiej oferta: to, co się naprawdę zdarzyło, czyli prawdę, będziemy uzgadniali z punktu widzenia Rosjan w negocjacjach. Prawdę będziemy ustalali w badaniach i dochodzeniu do tego, co naprawdę się zdarzyło - stwierdził. Według szefa MON, Rosjanie przyznali tym samym, że katastrofa smoleńska nie została wyjaśniona.
Zdaniem dziennikarza i wieloletniego korespondenta w Moskwie, Wacława Radziwinowicza, Moskwa nie odda nam tak łatwo wraku: - Nie powinniśmy się spodziewać, że oni oddadzą nam ten wrak za nic. To oni mają więcej argumentów - mówił w TVP INFO. Niektórzy eksperci wskazują, że szczątki Tupolewa mogą podlegać "wymianie" - np. za przychylne nastawienie do obwodu kaliningradzkiego ze strony polskiej czy optowanie za złagodzeniem sankcji unijnych na Kreml.
Polsko-rosyjskie konsultacje dotyczyły również ochrony pomników sowieckich w naszym kraju. Utworzone zostaną grupy robocze, które będą podejmować działania w tej sprawie. Według strony polskiej, umowa z Rosją, zawarta na początku lat 90. nie wspomina o ochronie pomników. Polska domaga się również zwrotu nieruchomości, które użytkuje Rosja.
Źródło: TVP INFO, Gazeta Wyborcza
GW
tAKIE WIEŚCI PRZYNOSIŁY KIEDYŚ PO WSIACH DZIADY WĘDROWNE
A TERAZ POMYSŁ BALCEROWICZA I gw NA NOWOCZESNĄ.
![]() |
|
Katia Michajłowa Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian Opis: Monografia bułgarskiej folklorystki i antropologa kulturowego z jednej strony wpisuje się w nurt komparatywnych badań slawistycznych, charakterystycznych dla pokolenia uczonych kładących fundamenty folklorystyki słowiańskiej, z drugiej zaś jest to studium, w którym na potrzeby analizy ogromnego materiału zbieranego przez autorkę przez wiele lat wykorzystano najnowsze ujęcia teoretyczne. Pojawienie się tej książki ma szczególną wagę w chwili, gdy kwestionuje się istnienie kulturowej i językowej wspólnoty słowiańskiej. Ogólny kryzys slawistyki charakteryzuje się badaniami idącymi w kierunku zainteresowania kulturami poszczególnych krajów słowiańskich. W tym kontekście studium Michajłowej jest udaną próbą przezwyciężenia separatyzmu naukowego, demonstrującą zalety spojrzenia na kulturę ludową Słowian jako całość. Równocześnie zaletą książki jest to, że autorka rozpatruje słowiańską kulturę ludową nie jako odmienną, lecz jako nierozłączną część kultury europejskiej, ukazując zjawisko wędrownych dziadów w kontekście dwu dużych gałęzi kultury europejskiej: zachodnioeuropejskiej i bizantyjsko-słowiańskiej. Niezwykle cennym elementem książki jest liczący ponad 220 stron aneks, w którym znalazły się zarówno teksty zebrane przez autorkę podczas badań terenowych prowadzonych w różnych krajach słowiańskich, jak i niepublikowane dotąd teksty archiwalne i reedycje pieśni i innych utworów dziadowskich (bułgarskich, białoruskich, serbskich, chorwackich, czeskich, polskich, słowackich, rosyjskich, ukraińskich) z trudno dostępnych wydań z XIX i początku XX w. ANEKS DZIADOSTWA SŁOWIAŃSKIEGO OPUBLIKOWANO !!! |
Czy milion polskich Rodzin może godnie żyć z "recyklingu" puszek po piwie ?
5 biznesów z odzysku
Rafał Skórski
10.02.2015 05:30 , ostatnia aktualizacja 16.02.2015 08:53
Weź garść odpadków, dodaj szczyptę designu, dokładnie wymieszaj, a po chwili otrzymasz nowy produkt. Ten przepis na biznes dedykowany jest wszystkim, którzy oprócz żyłki przedsiębiorcy mają głowę pełną pomysłów
Do niedawna recykling był domeną wielkich przedsiębiorstw. Makulatura, szklane i plastikowe butelki czy aluminiowe puszki od dekad stanowią bowiem dla nich cenny surowiec wtórny. Mniejsze firmy skupiały się co najwyżej na odzyskiwaniu metali szlachetnych z wybranych urządzeń lub ich odkupywaniu w celu regeneracji. Dziś zużyte opakowania i elementy starych maszyn po przeróbce stają się pełnowartościowymi towarami.
Czytaj też: Kosze pełne skarbów
Dzieje się tak nie tylko za sprawą wspomnianego recyklingu, ale też upcyklingu. Ten drugi proces polega na przetwarzaniu odpadów, w wyniku czego powstają produkty o wartości większej niż użyte w tym celu surowce. Bo dzięki recyklingowi i upcyklingowi można za darmo lub przy niewielkich nakładach pozyskać dający się wykorzystać na różne sposoby surowiec. Jednak to, co stanowi szansę w przypadku biznesu z odzysku, jest też barierą w jego rozwoju. Nietypowa baza produkcyjna wymaga bowiem dużej pomysłowości i umiejętności przetworzenia jej w atrakcyjne i konkurencyjne towary.
1. Lampy z bębnów pralek
Projekty wnętrz wykorzystujące elementy z recyklingu w ostatnich latach cieszą się na całym świecie ogromną popularnością. Tendencję tę jako jeden z pierwszych zauważył Kare Design, niemiecki producent mebli, oświetlenia i akcesoriów. Asortyment działającej w 60 krajach firmy (w Polsce nie ma ona oddziału, ale jedynie dystrybutora) obejmuje prawie pięć tysięcy produktów, z czego gros wykonane jest właśnie z surowców pochodzących z odzysku.
– Będąc producentem mebli nieustannie myślimy o tym, w jaki sposób wtórnie wykorzystywać różne surowce. Efektem tego są właśnie nasze produkty zawierające pierwiastki z odzysku. Są to stare pojemniki z blachy, drewno z rozbiórki domów czy pozostałości różnego rodzaju elementów żelaznych – wyjaśnia Peter Schönhofen, współwłaściciel Kare Design.
-
POLECAMY
Sukces zatopiony w żywicy
To, że meble i akcesoria wykonane z elementów pochodzących z recyklingu stają się coraz bardziej modne i znajdują coraz więcej odbiorców, nie uszło także uwadze polskich projektantów i przedsiębiorców.
Przykładem jest firma Ekodizajn, której lampy o nazwie drum, wykonane z bębnów pralek, znalazły się w polskiej siedzibie koncernu Google. Oferując produkty użytkowe z materiałów naturalnych i recyklingowych, właścicielka firmy Katarzyna Nowak chce wpływać na wzrost proekologicznej świadomości.
– Pomysł na wykorzystanie bębnów z niedziałających pralek był bardzo spontaniczny. Chcieliśmy dać im po prostu nowe życie. Ciekawostką jest to, że bęben to jedyna część pralki, która się nie psuje. Jest wykonany z wysokiej jakości stali i w wyjątkowy sposób rozprasza światło – wyjaśnia Katarzyna Nowak.
Idea działalności Ekodizajnu oparta jest na lokalnym procesie wytwórczym, wykorzystywaniu naturalnych bądź recyklingowych materiałów oraz prostej i ponadczasowej formie produktów. Wśród klientów firmy dominują osoby kreatywne, które szukają wyjątkowych upominków lub gadżetów firmowych o proekologicznym charakterze oraz architekci i miłośnicy designu. Ta druga grupa chętnie wybiera lampy drum do swoich autorskich aranżacji.
PIERWSZY MILION wg SIKORSKIEGO
http://pierwszymilion.forbes.pl/recykling-upcykling-5-biznesow-z-odzysku,artykuly,189712,1,1.html#

jak ZDRADZAĆ MAMY WLASNE GNIAZDO
Dziady z torbami i polskie dziadostwo - zadłużeni na ponad 1 bilion złotych.
Plan Sorosa i Sachsa 1989 r realizowany przez Balcerowicza i zmiana w 2011 r. Dezercja czy nowy plan?
20 lat temu w prestiżowym Financial Times ukazał się pod datą 22 czerwca 1989 roku króciutki artykuł Edwarda Mortimera, Johna Lloyda, Petera Riddella i Lionera Barbera, — przedrukowany niewiele później w polskimForum pod datą 2.07.1989.
Tekst informował o zaaprobowaniu w zasadzie przez ekspertów komunistycznego rządu Mieczysława Rakowskiego i „Solidarności” — planu opracowanego przez światowego finansistę nowojorskiego Georga Sorosa.
Plan ten, nazwany później „terapią szokową”, — zakładał rozwiązanie ekonomicznych i finansowych problemów Polski za pomocą drastycznych oszczędności połączonych z wprowadzeniem wymienialności pieniądza i szybką odbudową kapitalizmu.
Oprócz drastycznych wyrzeczeń socjalnych oczekiwanych od polskiego społeczeństwa, — jego kluczowym założeniem był faktyczny rozbiór gospodarczy polskiego przemysłu państwowego w formule prywatyzacyjnej, dzięki temu
— iż, rząd polski (…) przekazałby wszystkie przedsiębiorstwa państwowej agencji likwidacyjnej, która przeprowadziłaby ich reorganizację w spółki akcyjne.
Z 25-30 proc. kapitału stworzono by fundusze powiernicze zajmujące się obsługą zadłużenia kraju – ich szefów – mających prawo odsprzedaży tych akcji – mianowaliby wierzyciele.
Zaaprobowanie tego planu przez przedstawicieli ówczesnego rządu komunistycznego i postsolidarnościowej grupy politycznej — tzw. doradców na czele z nieżyjącym już prof. Bronisławem Geremkiem,
— było samo w sobie czymś zdumiewającym.
Oznaczało to, — że polski rząd poza granicami kraju i w tajemnicy przed własnymi obywatelami zawiera międzynarodowe uzgodnienia dotyczące nie tylko najważniejszych spraw gospodarczych i socjalnych, — ale zasad zbycia całego majątku przemysłu narodowego,
— co po prostu nazywa się zdradą narodową.
W Polsce o tym planie zapadło zgodne i głuche milczenie — (z dwoma jednostkowymi wyjątkami – nieżyjącego już prof. Józefa Balcerka i niżej podpisanego) — trwające po dziś dzień.
Ale w 1991 roku autor tego planu G. Soros opublikował książkę, w której dość szczegółowo omówił swoją rolę w polskiej transformacji, — poczynając od założenia w Polsce swej Fundacji Batorego w 1988 — i spotkania z gen. Wojciechem Jaruzelskim — oraz przedstawienia idei terapii szokowej nieżyjącemu już komunistycznemu premierowi M. Rakowskiemu (G. Soros,Underwriting Democracy, The Free Press, New York 1991).
— Przygotowałem szeroki program ekonomiczny obejmujący trzy elementy: — stabilizację monetarną, zmiany strukturalne oraz reorganizacje długu
– pisze G. Soros
– Zaproponowałem swego rodzaju makroekonomiczną wymianę długu na akcje polskich przedsiębiorstw. (…)
Połączyłem swoje wysiłki z prof. Sachsem z Uniwersytetu Harvarda, którego działalność sponsorowałem przez Fundację Stefana Batorego.
Współpracowałem również blisko z prof. Stanisławem Gomułką, — doradcą Leszka Balcerowicza.” []
Oprócz kluczowej akceptacji przez triumwirat „Solidarności”, — jak J. Sachs nazywa Adama Michnika, Jacka Kuronia i Bronisława Geremka, a następnie akceptacją Lecha Wałęsy – będących żałosna kompromitacją merytoryczną i polityczną elity nowej „Solidarności”
— decydująca okazała się rozmowa w sierpniu 1989 roku z desygnowanym do roli nowego premiera T. Mazowieckim, — który musiał znaleźć kogoś, kto naprawdę byłby w stanie podjąć się tak ogromnego wysiłku.
Wspomniał o Leszku Balcerowiczu, którego nie znałem. — W końcu to właśnie Balcerowicz pokierował wykonaniem trudnych zadań gospodarczych.
„Efektem tej „szokowej terapii”, której zasadnicze założenia opracował G. Soros a rozwinął J. Sachs przy wsparciu D. Liptona, — acz oznakowanej nazwiskiem L. Balcerowicza,
— była skrajnie neoliberalna transformacja gospodarki i społeczeństwa lat 90. z wszystkimi tego katastrofalnymi skutkami w postaci od spadku produkcji przemysłowej o 30% poczynając, — a na głębokiej pauperyzacji i tak już zbiedniałego społeczeństwa kończąc.
Realizacja planu zasadniczo uprzywilejowywała kapitały i gospodarki państw wysoko rozwiniętych kosztem rodzimej gospodarki i polskiego społeczeństwa.”
Plan Balcerowicza: operacja niepotrzebna i chybiona | Tygodnik …
http://www.przeglad-tygodnik.pl/pl/a…wicza-operacja-niepotrzebna-chybiona — Podobne strony
9 Paź 2011 …
— Są tu dwie sprawy: — plan Balcerowicza jako szokowa operacja … — oraz plan ten jako — by użyć słów Jeffreya Sachsa — polski skok w wolny rynek. …
Fundacja im. Batorego
Pancerną pięścią imperium Sorosa w Polsce, rozbijającą naszą jedność narodową, siejącą destrukcję w umysłach i postawach, zwłaszcza młodego pokolenia, — jest wspomniana Fundacja Batorego założona w 1988 roku,
— a więc jeszcze przed polskim „Round Table”.
Soros jest tak pewny bezkarności, końcowego sukcesu w kasacji Polski,
— że najzupełniej szczerze wypowiedział się o swych metodach i kierunkach uderzeń w książce: Sponsorowanie demokracji (Underwriting Democracy).
Zaczynał tak:
Przygotowałem obszerny szkic spójnego programu gospodarczego.
— Miał on trzy składniki: — stabilizację monetarną, zmiany strukturalne i reorganizację długu (…).
Zaproponowałem swego rodzaju wymianę długu na majątek (…).
Pokazałem ten plan Geremkowi i prof. Trzeciakowskiemu2, który przewodniczył rozmowom Okrągłego Stołu na temat gospodarki, poprzedzającym przekazanie władzy — obydwaj odnieśli się do planu z entuzjazmem (! – H.P.).
Połączyłem swe wysiłki z Jeffrey Sachsem3 z uniwersytetu Harvarda, który proponował podobny program.
— Doprowadził on do zagorzałej debaty i stał się kontrowersyjną postacią, — ale zdołał skoncentrować rozmowy na odpowiednich tematach.
Pracowałem również ściśle z prof. Stanisławem Gomułką, — który został doradcą nowego ministra finansów, Leszka Balcerowicza
— i w efekcie osiągnął szersze wpływy niż Sachs7.
http://www.scritube.com/limba/poloneza/Fundacja-im202211232.php
Film – Fundacja Bartorego – sunięty
W skład Rady wchodzą:
PRZEWODNICZĄCY
Marcin Król historyk idei, dziekan Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, redaktor naczelny miesięcznika „Res Publica Nowa”
CZŁONKOWIE
Jan Krzysztof Bielecki ekonomista, Przewodniczący Rady Gospodarczej przy Premierze RP
Bogdan Borusewicz
historyk, Marszałek Senatu RP
Agnieszka Holland reżyserka, scenarzystka, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej
OlgaKrzyżanowska lekarz
Helena Łuczywo redaktorka, współzałożycielka Gazety Wyborczej
Krzysztof Michalski filozof, dyrektor Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu
Andrzej Olechowski ekonomista, Wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Banku Handlowego S.A.
Zbigniew Pełczyński politolog, Uniwersytet Oksfordzki
Andrzej Rapaczyński prawnik, Uniwersytet Columbia
Hanna Suchocka prawnik, Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej, (członkostwo zawieszone na czas pełnienia misji dyplomatycznej)
Henryk Woźniakowski
wydawca, Prezes Zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego Znak
Zarząd Fundacji
PREZES
Aleksander Smolar politolog, publicysta, zastępca przewodniczącego Rady Naukowej InstytutuNauk o Człowieku (Institut für die Wissenschaften vom Menschen) w Wiedniu; członek International Forum Research Council w Waszyngtonie;członek Rady Dyrektorów Institute for Human Sciences przy BostonUniversity; w latach 1989-1990 – doradca ds. politycznych premiera Tadeusza Mazowieckiego, w latach 1992-1993 – doradca ds. polityki zagranicznej premier Hanny Suchockiej. Prezes Fundacji Batorego od 1990 roku.
CZŁONKOWIE
Klaus Bachmann historyk, publicysta, politolog, profesor w Instytucie Nauk PolitycznychSzkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, w latach 2004-2006kierownik katedry politologii w Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego, w latach 1988-2004 korespondent Stuttgarter Zeitung najpierw w Warszawie, potem w Brukseli, publicysta Gazety Wyborczej, Polityki, Tygodnika Powszechnego;
— uzyskał stopień doktorski na wydziale historycznym Uniwersytetu Warszawskiego za pracę o stosunkach polsko-ukraińskich w Galicji przed 1914 rokiem; w roku 2005 obronił pracę habilitacyjną na temat Konwentu i Traktatu Konstytucyjnego UE na wydziale nauk społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego
Nathalie Bolgert
dyrektor programowy Fundacji na rzecz Społeczeństwa Obywatelskiego w Europie Środkowej i Wschodniej na Czechy, Polskę i Słowację,współtwórczyni i do 1995 roku pracownik Banku BISE; inicjatorka i działaczka wielu polskich organizacji pozarządowych, między innymi Banków Żywności
Szymon Gutkowski współwłaściciel i dyrektor generalny agencji reklamowej DDB, współtwórca
Corporate Profiles Consulting; prezes Fundacji Projekt: Polska;
doradca marketingowy wielu firm w Polsce, a także instytucji finansowych na Ukrainie i w Kazachstanie; współtwórca koncepcji międzynarodowego DDB University i jeden z jego pierwszych trenerów w dziedzinie strategii komunikacji; asystent Jacka Kuronia w Sztabie Wyborczym Unii Demokratycznej podczas wyborów parlamentarnych w 1991 roku
Irena Herbst adiunkt w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i doradca ZarząduPolskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan,
w latach 1992-1996 – wiceminister w resorcie planowania przestrzennego i budownictwa, w latach 2003-2005 – podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki, w latach 1996-2002 i 2005-2006 – wiceprezes Zarządu Banku Gospodarstwa Krajowego; współautorka reformy mieszkalnictwa w Polsce, rządowego programu Kapitał dla przedsiębiorczych i ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym, autorka kilkudziesięciu publikacji dotyczących budownictwa mieszkaniowego
Jacek Kochanowicz profesor ekonomii, kierownik Katedry Historii Gospodarczej na WydzialeNauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego,
wykładowca i kierownik programu studiów doktorskich Wydziału Historii i na Uniwersytecie Europy Środkowej w Budapeszcie; specjalizuje się w historii gospodarczej Polski XIX i XX wieku oraz w porównawczej historii procesów modernizacyjnych w XX wieku; autor wielu książek i artykułów
Radosław Markowski profesor socjologii, dyrektor Zakładu Badań Porównawczych nad Polityką wInstytucie Studiów Politycznych PAN,
dyrektor Centrum Studiów nad Demokracją w SWPS; wykładowca na polskich i zagranicznych uczelniach; autor wielu książek i artykułów dotyczących transformacji demokratycznej i wyborów.
Andrzej Ziabicki profesor chemii, długoletni kierownik Pracowni Fizyki Polimerów wInstytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN,
— członek Advisory Board, Center for International Policy in Research and Education (CIPRE).
Założyciel Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk; w latach 1990-1991 członek Komitetu Nauki i Techniki w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, doradca podkomisji Nauki i Edukacji w rozmowach Okrągłego Stołu w 1989 roku, członek Rady Fundacji Młodzieżowej Przedsiębiorczości
http://www.batory.org.pl/ofund/index.htm
——————————————————
Za; http://blogmedia24.pl/node/52717#comment-205145
Dziad wędrowny w kulturze ludowej Michajłowa NOWA (4337728064 ...
- Bronisław Geremek, Świat „opery żebraczej”: obraz włóczęgów i nędzarzy w literaturach europejskich XV-XVII wieku,Warszawa 1989.
![]()
Michał Greim, Dziadowie-żebracy w okolicach Kamieńca Podolskiego (Ukraina), koniec XIX w.
Michał Greim (1828-1911) - „Wisła”, t. 16, 1892, tabl. I
https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziady_(w%C4%99drowni_%C5%BCebracy)
Dziady (wędrowni żebracy)[edytuj]
Dziady – określenie używane powszechnie w wielu rejonach Polski (a także w innych krajach słowiańskich) w stosunku do wędrownych żebraków. Nazywanie żebraków dziadami związane było z wyobrażeniem, iż posiadają oni cechy mediacyjne, są swego rodzaju łącznikami z "tamtym światem" oraz przedstawicielami zmarłych (dziadów-przodków).
Spis treści
[ukryj]
Działalność wędrownych żebraków[edytuj | edytuj kod]
W tradycyjnych społecznościach wiejskich wędrowni dziadowie pełnili ważne funkcje społeczne. Nie byli oni postrzegani i traktowani jak "zwykli" żebracy, lecz jako pośrednicy między światem żywych i zmarłych. Dzięki nim można było w pewnym sensie nawiązać kontakt z przodkami i wypełnić wobec nich nakazane tradycją obowiązki (np. nakarmić). Wierzono też, że modlitwa dziadów ma szczególną moc, dlatego zwłaszcza w okresach świąt zadusznych (dziadów) zwracano się do nich z prośbą o wspominanie dusz przodków, wynagradzając jedzeniem lub datkami pieniężnymi. W niektórych rejonach dziadowie odgrywali też istotną rolę w obrzędach pogrzebowych – wynajmowano ich do "pilnowania" zwłok zmarłego albo zapraszano na specjalny rodzaj stypy (tzw. dziadowski obiad)[1].
Dziadowie bardzo często byli również śpiewakami. Wykonywali w miejscach publicznych (zwłaszcza pod kościołami) rozmaite pieśni, głównie o tematyce religijnej i zabarwieniu moralizatorskim (np. o świętych, cudownych objawieniach, końcu świata, śmierci, upadku obyczajów), które powszechnie określa się mianem pieśni dziadowskich[2]. Na terenach wschodnich podobny repertuar wykonywali z towarzyszeniem liry korbowej ukraińscy i białoruscy lirnicy, których często również nazywano dziadami, choć mimo pewnych podobieństw zasadniczo tworzyli oni osobną grupę o specyficznej, odmiennej kulturze i sposobach działania[3].
W osiadłych i mało mobilnych dawnych społecznościach wiejskich wędrowny dziad stanowił również jedno z niewielu źródeł informacji o świecie. Przynosił nowiny z bliższych i dalszych okolic, opowiadał o miejscach świętych, o życiu w innych stronach, a także o różnych niecodziennych wydarzeniach (np. objawieniach, wojnach, kataklizmach, morderstwach itp.). Niektórzy z dziadów zajmowali się też niekiedy drobnym handlem, sprzedając głównie różnego rodzaju dewocjonalia, choć nie należy mylić ich z wędrownymi kramarzami, którzy tworzyli odrębną grupę handlującą na jarmarkach i odpustach różnego rodzaju towarami[4].
Społeczna pozycja dziadów[edytuj | edytuj kod]
Dziadowie wywodzili się głównie ze społeczności wiejskich, spośród ludzi, którzy z różnych powodów (choroby, starość, brak pracy) nie mogli pracować na roli i w "dziadowskim rzemiośle" poszukiwali źródła utrzymania. Niekiedy znajdowali się jednak między nimi także ludzie z pewnym wykształceniem, których rozmaite koleje życiowe (udział w wojnach, utrata majątku, konflikty z prawem) zmusiły do podjęcia takiej działalności. Pozycja dziadów w tradycyjnych społecznościach wiejskich była zasadniczo bardzo wysoka. Z jednej strony szanowano ich jako pielgrzymów, "bożych wędrowców", ludzi niemalże świętych, a przy tym posiadających szeroką wiedzę o sprawach "tego" i "tamtego" świata. Z tego powodu oczekiwano ich przybycia, chętnie przyjmowano do domów i hojnie obdarowywano. Z drugiej strony, obawiano się, że urażony dziad może być niebezpieczny i np. rzucić klątwę na mało gościnnego gospodarza. Dlatego też na wsi panowało dawniej powszechne przekonanie, że wędrownym dziadom nie można odmówić wsparcia[2].
W społecznościach miejskich i nowoczesnych dziadów traktowano z kolei bardzo często jako oszustów, którzy pod "płaszczykiem nędzy" szukają łatwego zarobku, w różny, często wyrafinowany sposób wykorzystując naiwność ludzką. Posądzano ich o rozmaitego rodzaju oszustwa (głównie symulowanie kalectwa), niecne występki (kradzieże, rozboje, czarownictwo) oraz o to, że prowadząc dobrze zorganizowaną działalność korporacyjną (cechy dziadowskie, królowie dziadowscy), dochodzą do znacznego bogactwa[5].
Kres działalności wędrownych dziadów położyła II wojna światowa oraz wywołane przez nią zmiany społeczno-polityczne. Wraz ze stopniowym rozpadem tradycyjnej kultury ludowej oraz zmianami technicznymi i światopoglądowymi wywołanymi modernizacją dziadowie przestali być postrzegani jako reprezentanci świata zmarłych lub pieśniarze i dostarczyciele nowin, a tym samym przestali pełnić ważne funkcje społeczne. Dodatkowo wprowadzony w Polsce ustrój socjalistyczny zakładał planową likwidację "procederu żebractwa", co znacząco utrudniało życie ostatnim reprezentantom tej profesji[4].
Postać dziada w literaturze[edytuj | edytuj kod]
Postać wędrownego dziada-żebraka była częstym motywem literackim. Już w okresie staropolskim pojawiają się pierwsze satyryczne dialogi ukazujące środowisko dziadowskie w sposób parodystyczny (Peregrynacja dziadowska, Tragedia żebracza). W późniejszych okresach spotkać można wiele utworów, w których wędrowni żebracy odgrywają większą lub mniejszą rolę; do najbardziej znanych należą powieści Józefa Dzierzkowskiego (Król dziadów), Ignacego Kraszewskiego(Zygmuntowskie czasy), Edwarda Redlińskiego (Konopielka) i Tadeusza Nowaka (Wniebogłosy).
Przypisy
- Skocz do góry↑ K. Michajłowa, Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian, przeł. H. Karpińska, Warszawa 2010.
- ↑ Skocz do:a b P. Grochowski, Dziady. Rzecz o wędrownych żebrakach i ich pieśniach, Toruń 2009.
- Skocz do góry↑ N. Kononenko, Ukrainian Minstrels, Armonk-New York-London, 1998.
- ↑ Skocz do:a b E. Kozieł, Wspomnienia wędrownego kramarza, Poznań 1971.
- Skocz do góry↑ B. Geremek, Świat „opery żebraczej”: obraz włóczęgów i nędzarzy w literaturach europejskich XV-XVII wieku, Warszawa 1989.
Bibliografia[edytuj | edytuj kod]
- Bronisław Geremek, Świat „opery żebraczej”: obraz włóczęgów i nędzarzy w literaturach europejskich XV-XVII wieku,Warszawa 1989.
- Natalie Kononenko, Ukrainian Minstrels, Armonk-New York-London, 1998.
- Edward Kozieł, Wspomnienia wędrownego kramarza, Poznań 1971.
- Piotr Grochowski, Dziady. Rzecz o wędrownych żebrakach i ich pieśniach, Toruń 2009.
- Katia Michajłowa, Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian, przeł. H. Karpińska, Warszawa 2010.
Życie na krechę.
Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian - Ceneo
Książka Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian - od 15,90 zł, porównanie cen w 33 sklepach. Zobacz inne Nauki humanistyczne i społeczne, najtańsze i ...
Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian ... - Merlin.pl
Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian - Instytut ...
Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian. Instytut Socjologii, Uniwersytet Opolski. ul. Katowicka 89, 45–061 Opole, tel. +48 77 452 74 80, (wew. 74 80), fax ...







Komentarze
Pokaż komentarze (2)