Męska praca, damska praca, czyli kilka słów o równouprawnieniu.

Posted by : Agnieszka Gacki- Adamczyksobota, 13 września 2014

Podział na zajęcia stricte damskie, czy męskie w teorii przestał obowiązywać, jednak czy w codziennym życiu nie mamy do czynienia z problemami związanymi z płcią?
Przestał nas już szokować widok kobiety żołnierza, strażaka, kierowcy autobusów miejskich, damy zrzucają woale i tiule na poczet rozwoju osobistego, spełniania marzeń, adrenaliny i dreszczyku emocji.
Rola „Matki Polki” zostaje niwelowana, kobiety obejmują kierownicze stanowiska, doskonale sprawdzają się jako liderzy , wyznaczają sobie cele na równym poziomie z mężczyznami.
Niestety dość mocno zakorzenione przekonanie kobiety jako opiekuna rodziny, niani, sprzątaczki, kucharki i kochanki odbijają się na postrzeganiu biznes Woman.
Męskie ego zostaje w dość poważnym stopniu naruszone, wielu panów nie potrafi pohamować samczego instynktu łowcy i zdobywcy podpowiadającego, że drobna dama stająca na drodze okazać może się dość poważna przeszkodą, która także ma swoje zdanie, także potrafi zaprezentować atuty i nadać odmienny bieg sytuacji w jakiej się znajdujemy.
Podniesione głosy w tematyce równouprawnienia, w naszych realiach często bywają punktem zapalnym, okazuje się bowiem ,że mężczyzna i kobieta startujący na to samo stanowisko z podobnym wykształceniem i umiejętnościami często nie mają takich samych szans. To kobiety na rozmowach kwalifikacyjnych stają przed dość krępującym i trudnym pytaniem „ - a zamierza pani mieć dzieci?”, „ a co jeżeli dziecko zachoruje?” . Z jednej strony nowoczesność podsuwa niezwykłe możliwości rozwoju, zdobywania wykształcenia, zbierania doświadczeń, poznawania kolorów jakie niesie życie w pełnej krasie z wiatrem w skrzydłach, jednak nacisk na posiadanie rodziny, męża, domu, dzieci jest w dalszej mierze bardzo ukierunkowujące to jak nasze życie w oczach innych wyglądać powinno.
Wyobrażenie, że każda dziewczynka musi przeradzać się w dorosłą matkę i żonę jest oczywiste, jednak mała Ania wygłaszająca ,że nie zamierza mieć dzieci, a jej życiowym celem jest zostać astronautą, traktowana jest z wielkim przymrużeniem oka.

Może jednak warto na moment zapomnieć o tym jak my sami widzimy świat, i zaakceptować to, że inna osoba może mieć na ten sam temat zupełnie odmienne zdanie?