Podczas forum „Mała ojczyzna – siła Rosji” na uroczystości wręczenia nagrody "Służba" weteranowi tzw. SVO (= Specjalnej Wojskowej Operacji jak nazywana jest tam agresja na Ukrainę) Prezydent Putin pokazał swój stan wiedzy o historii sowieckiego państwa, spadkodawcy Rosji "w jego najchwalebniejszym momencie" czyli odparciu i zwyciężeniu hitlerowskiego, narodowo-socjalistycznego najazdu Niemiec i ich sojuszników (Słowacji, Węgier, Rumunii, Bułgarii, Italii i in.) :
"Wkrótce będziemy świętować kolejny raz Zwycięstwo sowieckiego narodu w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej (sowiecka nazwa części II wojny światowej, w której ZSRR walczył z Niemcami i ich sojusznikami od 22.6.1941 do 1945. Wcześniej od 17.9.1939 ZSRR był sojusznikiem Niemiec Adolfa Hitlera - od tłum.)
Tylko co nasz główny laureat, stojący na scenie ze swoimi towarzyszami powiedział o zapleczu frontu.
Wiecie, o czym ja w tym momencie pomyślałem? Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej całe zaplecze pracowało dla frontu, dla naszych żołnierzy, dla naszych obrońców. Ale nie tylko produkowano czołgi, samoloty, armaty, pociski. Przecież najbardziej ciężkie miesiące Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, w mroźne miesiące lat 41-42, tak jak teraz, dzieci, babcie, kobiety skarpety robiły, wysyłały na front paczki i prezenty.
A w Niemczech dlaczegoś tego nie robili? Ich żołnierze zamarzali pod Moskwą na śmierć, a żadnych skarpetek z Niemiec nie przychodziło...
W tej jedności tkwi sekret naszych zwycięstw. Tak będzie i teraz. Gratuluję wam, dziękuję i życzę wszystkiego najlepszego"
"Скоро мы будем отмечать в очередной раз Победу советского народа в Великой Отечественной войне. Сейчас только наш основной лауреат, стоящий на этой сцене рядом со своими товарищами, сказал про тыл.
Вы знаете, о чём я сейчас подумал? Во время Великой Отечественной войны весь тыл работал ради фронта, ради наших солдат, ради наших защитников. Но не только делали танки, самолёты, пушки, снаряды. Ведь самые тяжёлые месяцы Великой Отечественной войны, в морозные месяцы 41–42-го годов, вот как сейчас, дети, бабушки, женщины носочки вязали, отправляли на фронт посылки и подарки. А в Германии-то почему этого не делали? Их солдаты замерзали под Москвой до смерти, а никаких носочков из Германии не приходило.
В этом единстве и заключается успех наших побед. Так будет и сейчас. Поздравляю вас, благодарю и желаю всего самого доброго." http://kremlin.ru/events/president/news/79582
Trudno mi nawet naliczyć ile kłamstw jest zawartych w powyższych słowach i wnioskach nieudolnego Głównodowodzącego Rosyjskimi Siłami Zbrojnymi a jednocześnie równie zakłamanego propagatora historii swojej proletariackiej ojczyzny, której rozpad uznał za "największą katastrofę XX wieku"
- jakby w tamtym stuleciu nie było I i II wojen światowych, rewolucji w Rosji i wynikłej z nich wojny domowej 1917-22, Wielkiego Głodu 1932-33 i kilku mniejszych klęsk głodu w 1921-2 (5 mln ofiar *) i 1946-7 ("Zapomniany głód" =2 mln ofiar **)
1. Przede wszystkim SKARPETY W SOWIECKIEJ ARMII NIE ISTNIAŁY ! praktycznie do lat 60-tych, a może i później!!
Z alternatywy (czy też poprzednika) skarpet czyli onuc postsowiecka armia rosyjska zrezygnowała dopiero w 2013 roku = 13 lat temu!
"Rosyjska armia po ponad 300 latach ostatecznie zdecydowała się porzucić tradycyjne onuce i zamówić dla żołnierzy normalne skarpetki - poinformował w opublikowanej we wtorek rozmowie z gazetą "Komsomolskaja Prawda" rosyjski minister obrony Siergiej Szojgu.
-- "Do końca roku 2013 będziemy musieli zapomnieć o słowie "onuce" - oświadczył minister. -Era tej archaicznej odzieży minęła".
https://dzieje.pl/rozmaitosci/rosyjska-armia-po-300-latach-rezygnuje-z-onuc
"Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (1941–1945) skarpetki w Armii Czerwonej były rzadkością i traktowano je niemal jako luksus. Podstawowym wyposażeniem żołnierza radzieckiego w zakresie ochrony stóp były onuce.
Zamiast skarpet, żołnierze owijali stopy kawałkami tkaniny (lnianej lub flanelowej), tzw. onucami. Były one znacznie bardziej praktyczne, tańsze w produkcji, łatwiejsze do wysuszenia i trwalsze w warunkach polowych niż skarpetki.
Skarpetki były towarem deficytowym, którego nie wydawano masowo szeregowym żołnierzom.
Skarpetki nosili głównie oficerowie, jeśli udało im się je zdobyć.
"Żołnierze radzieccy nie nosili skarpetek, a jedynie onuce do stóp. Skarpetki były zbyt wielkim luksusem, by nosić je z luźnymi butami."
źródło: artykuł z propagandowego państwowego portalu https://pl.topwar.ru/7146-uniforma-i-snaryazhenie-chastey-krasnoy-armii.html
2. "A w Niemczech dlaczegoś tego nie robili? Ich żołnierze zamarzali pod Moskwą na śmierć, a żadnych skarpetek z Niemiec nie przychodziło..." - Putin
= Właśnie to Niemcy podczas pierwszej, strasznej rosyjskiej zimy ich wojny z dotychczasowym sojusznikiem Związkiem Sowieckim zorganizowali masową zbiórkę ciepłej odzieży dla zaskoczonych wyjątkowo szybkim przyjściem mrozów żołnierzy Wehrmachtu szturmujących Moskwę.
"Jednym z charakterystycznych elementów życia w III Rzeszy były liczne kwesty uliczne na Pomoc Zimową (Winterhilfswerk)"
Pomoc Zimowa była też źródłem poważnych dochodów do budżetu państwa, które wzrosły z 0,3 miliardów reichsmarek na przełomie lat 1933–1934 do 1,6 miliardów zimą z 1942 na 1943 rok.
W czasie wojny Pomoc Zimowa posłużyła między innymi do zbiórki ubrań dla żołnierzy na froncie wschodnim. Niektórzy Niemcy żartowali wówczas, że skrót akcji, WHW, oznacza tak naprawdę Waffen Hilfswerk – Pomoc Zbrojną."
(Powyższy tekst ukazał się pierwotnie w książce Rogera Moorhouse’a Trzecia Rzesza w 100 przedmiotach, która została wydana nakładem Znaku Horyzont.)
„Putin zabłysnął kolejną porcją historycznych bredni, ogłosiwszy, że ZSRRosja zwyciężyła Niemcy, gdyż sowieckie kobiety robiły na drutach skarpety dla żołnierzy, a niemieckie tego nie robiły.
- Siadaj, Wołodia, dwója!
Minister propagandy Trzeciej Rzeszy Joseph Goebbels w grudniu 1941 r. osobiście przemawiał przez radio, wzywając Niemców, aby przekazywali na potrzeby frontu wełniane skarpety, swetry, futra i narty. Akcja nosiła nazwę Winterhilfe für die Ostfront. W całych Niemczech uruchomiono punkty, w których gromadzono odzież.
Brytyjski historyk Robert Kershaw odnotował nawet efekt tej akcji odwrotny od zamierzonego: Niemcy na tyłach dziwili się – jakże to tak, w kronikach z frontu żołnierze są w ciepłych mundurach, a od nas się wymaga, abyśmy oddawali swoje swetry? Albert Speer po wojnie przyznał: właśnie Wintehilfe posiała pierwsze wątpliwości, czy zwycięstwo jest możliwe”
https://x.com/fakeofforg/status/2046629675573612637
W okupowanej przez Niemców Warszawie ta akcja Zimowej Pomocy dla Frontu Wschodniego przyjęła dość kuriozalny przebieg, bo "Aryjczycy z Rasy Panów" poczęli grabić z zimowych ubrań traktowanych przez siebie jako "podludzi" Żydów:
Do 28 grudnia 1941 roku Żydzi z getta warszawskiego musieli oddać wszystkie swoje futra na rzecz „niezwyciężonej” armii niemieckiej, która bez zimowej odzieży w 50-stopniowym mrozie walczyła z Armią Czerwoną pod Moskwą. Za nieoddanie futer, według rozporządzenia komisarza do spraw dzielnicy żydowskiej w Warszawie Heinza Auerswalda, groziła kara śmierci. Przeczytaj relację z tych wydarzeń napisaną przez Natana Konińskiego i przechowaną w Archiwum Ringelbluma. Zarządzenie z 25.12.1941 zobowiązujące Żydów do oddania wszystkich futer i odzieży futrzanej pod groźbą rozstrzelania – fragment w tłumaczeniu na polski.
Po rozpoczęciu przez Armię Czerwoną kontrofensywy pod Moskwą rząd Rzeszy zachęcał Niemców i Niemki, by oddawali futra dla żołnierzy. Podobna akcja została zorganizowana w getcie warszawskim – tyle tylko, że tam nie proszono.
Relację "Oddajcie futra" spisał po grudniu 1941 r. Natan Koniński z grupy Oneg Szabat:
"Dnia 25 grudnia [1941 r.] wieczorem, ok. godz. 5, byłem przypadkiem u jednego znajomego, pana B. W pewnej chwili weszła jego szwagrowa i od drzwi już przywitała nas, że ma rewelacyjną wiadomość. Przechodziła koło wachy na ul. Chłodnej, zaczepił ją jakiś policjant polski i powiedział jej: „Schowaj pani futro, gdyż jutro futra wszystkie trzeba będzie oddać”. Wobec nastrojów panujących, nie wzięliśmy tej wiadomości na serio. „A zresztą — odezwał się pan B. — gdybym nawet miał futro oddać, to je spalę”. W rozmowie, która się następnie wywiązała, rozumowaliśmy, że takie zarządzenie byłoby nielogiczne, bo jakkolwiek Niemcy na wschodzie bardzo cierpią wskutek mrozów, to przecież obecnie zarządzona zbiórka nie dałaby efektu planowanego, bo zebranie, rozsegregowanie, uszycie odpowiednich futer, transport ich, musiałyby zająć czas prawie do wiosny. (...) Zarządzenie to przejdzie do historii ze względu na swoją formę. „Żydzi, którzy futer nie oddadzą, będą rozstrzelani”. Nie mówi się o żadnym sądzie, o groźbie kary śmierci itd., jak w każdym zarządzeniu tego rodzaju. Czytając to zarządzenie, rzucało się w oczy, że zostało ono naprędce sklecone, bez poczucia formuły prawniczej, tak właściwej Niemcom. 
Pokwitowanie nr 31536 z 31.12.1941 r. dostarczenia przez Blumę Wasser
(ul. Muranowska 6 m. 15) kołnierza i mufki futrzanej w związku z zarządzeniem z 25.12.1941 r.
o obowiązku oddania przez Żydów futer i wyrobów futrzarskich.
(..)
"... Od południa 28.12. była już kolejka przy oddawaniu bardzo wielka. Mróz był silny, ludzie czekali godzinami. Oddawanie odbywało się w 2-ch punktach, Grzybowska 26 i 27. Techniczne oddawanie odbywało się w ten sposób, że urzędnik przyjmujący futra na pokwitowaniu wypisywał przedmioty oddane, nie wchodząc zresztą w szczegóły. Futra oddane wkładano początkowo do przygotowanych woreczków, a po tym wiązano je z duplikatem pokwitowania.
Około godz. 530 rozeszła się pogłoska, że termin został przesunięty na dalsze 3 dni. Ceny futer podskoczyły w górę od razu, następnie po raz trzeci przedłużono ten termin do 3 stycznia. O przedłużeniach oficjalnie nie ogłoszono ani w formie rozplakatowania, ani też w innej formie.
Według zapisków Adama Czerniakowa, konfiskatę futer Niemcy zakończyli ostatecznie 4 stycznia 1942 r. 8 stycznia Auerswald nakazał ponadto oddanie nart i butów narciarskich.
https://www.jhi.pl/artykuly/oddajcie-futra-niemcy-getto-warszawskie-odziez-zimowa-dla-wehrmachtu,4758
https://labuszewska.pl/wszystko-dla-frontu-skarpety-tez/
3. "Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej całe zaplecze pracowało dla frontu, dla naszych żołnierzy, dla naszych obrońców. Ale nie tylko produkowano czołgi, samoloty, armaty, pociski." - Putin
= Produkowano w ZSRR podczas tamtej wojny wszystko powyżej wymienione.
Ale w niedostatecznych dla tamtej "totalnej wojny na wyniszczenie" ilościach i bez pomocy Zachodu i dostaw stamtąd bezpłatnego dla ZSRR Lend-Leasu wygraliby pewnie Niemcy.
np. ok. 25% używanych przez sowieckie lotnictwo samolotów pochodziło z brytyjskiego i amerykańskiego Lend-Leasu, a większość benzyny lotniczej zużytej podczas wojny w ZSRR przybyło również stamtąd;
do ZSRR wysłano 427 tysięcy samochodów. Dla porównania w czasie wojny (od drugiego półrocza 1941 roku) produkcja własna ZSRR wyniosła około 265,6 tysiąca samochodów.
Na ponad 100 tysięcy sowieckich czołgów około 12 tysięcy pochodziło z UK, USA i Kanady i były to czołgi klasy nieprodukowanej w ZSRR o lepszych parametrach i nowoczesności.
Według szacunków rosyjskich historyków do ZSRR wysłano również 9 tysięcy traktorów, 2 tysiące lokomotyw, 11 tysięcy wagonów, 3 miliony ton benzyny lotniczej, 350 tysięcy ton materiałów wybuchowych, 15 milionów par butów, 70 milionów m² tkanin ubraniowych, 4 miliony opon oraz 200 tysięcy kilometrów drutu telefonicznego[3]. Dostawy 142 tysięcy ton stali, 13,8 tysiąca ton niklu i 16,9 tysiąca ton koncentratu molibdenu pozwoliły ZSRR na wyprodukowanie około 45 tysięcy czołgów. Pomogły w tym dostawy 38 tysięcy sztuk obrabiarek i tokarek."
Z moich ulubionych pozycji dostaw Lend-Lease do ZSRR ludobójcy Stalina w latach 1941-45 (mimo, że jak Putin twierdzi: "całe zaplecze pracowało dla frontu") :
- wojskowych butów 15 mln 417 tysięcy par
- rękawic 150 mln par
- guzików 257 milionów sztuk
Ponad połowa prochu strzeleckiego wystrzelonego przez sowieckich żołnierzy również przybyła do ZSRR z USA.
"В Советский Союз в рамках ленд-лиза также было поставлено: противотанковых пушек более 5000 штук; автоматического оружия 131 633 штуки (в основном пистолетов-пулемётов); пистолетов 12 997 штук; винтовок 8218 штук; взрывчатые вещества: 345 735 тонн (в том числе тротила 123 150 тонн; толуола 107 683 тонны; динамита 31 933 тонны); пороха 127 000 тонн; этанола высокой очистки (для изготовления взрывчатых веществ) 331 066 литров; детонаторов 903 000 штук; радиостанций 35 800 единиц; радиолокаторов 2074 единицы; противолодочных кораблей 105 единиц; торпедных катеров 202 единицы; грузовых судов 90 единиц; подводных лодок 4 единицы; двигателей для катеров и кораблей 7784 штуки; товарных вагонов 11 075 штук; локомотивов 1981 штука; тракторов 8071 штука; металлорежущих станков 38 100 штук; телефонов 2 500 000 штук; продовольствия 4 478 000 тонн; машин и оборудования на 1 078 965 000 долларов; оборудования зданий на 10 910 000 долларов; стали 2 800 000 тонн; цветных металлов 802 000 тонн; нефтепродуктов 2 670 000 тонн; химикалий 842 000 тонн; хлопка 106 893 тонны; кожи 49 860 тонн; шин 3 786 000 штук; армейских ботинок 15 417 000 пар; одеял 1 541 590 штук; пуговиц 257 миллионов.
Британский военный историк Роберт Кершоу в книге «1941 год глазами немцев. Березовые кресты вместо железных» писал:
«… В рейхе с большой помпой прошла кампания по сбору теплой одежды для солдат Восточного фронта. Впрочем, задуманное министерством пропаганды мероприятие посеяло и неуверенность в массах. В отчетах СС о ситуации в рейхе постоянно упоминается бросающееся в глаза противоречие: солдаты Восточного фронта в теплом зимнем обмундировании на экранах кинохроники — с одной стороны и сбор теплых вещей для фронта — с другой. Это подтвердил после войны и бывший министр вооружений Альберт Шпеер: „Все мы ликовали по поводу успехов нашей армии в России, но первые сомнения возникли, когда Геббельс вдруг организовал общегерманскую ‘акцию’ по сбору теплой одежды”».
В декабре 1941 – январе 1942 года Йозеф Геббельс организовал общенациональную акцию сбора зимних вещей — Winterhilfe für die Ostfront («Зимняя помощь Восточному фронту»). По всей стране были открыты пункты сбора одежды — в партийных организациях, на предприятиях, в школах. Геббельс лично выступал по радио, призывая сдавать меховые шубы, свитера, шерстяные носки, лыжное снаряжение. НСДАП через местные ячейки (Gauleitung) оказывала давление на граждан, чтобы те сдавали вещи добровольно-принудительно. Школьники были организованы в бригады по подомовому сбору одежды. Вот фрагмент одного из выступлений Геббельса в декабре 1941 года:
«… В одном могут помочь внутренние районы страны. Они могут дать своим сыновьям и отцам защиту от ярости зимнего климата.
Пока хоть один предмет зимней одежды остается на родине, он должен отправиться на фронт. Я знаю, что и на родине человек может позволить себе такое снаряжение лишь с большим трудом. Он не в состоянии его заменить. Но нашим солдатам в тысячу раз острее нужно такое снаряжение, которое они тоже не могут заменить. <…>
На фронте крайне необходимы, и прежде всего: бахилы, желательно на подкладке или с меховой подкладкой; теплая шерстяная одежда, носки, чулки, теплое нижнее белье, жилеты или пуловеры; теплое, особенно шерстяное, нижнее белье, майки, защита груди и легких; любые головные уборы, нарукавники, защитные наушники, шерстяные шлемы; мех во всех смыслах этого слова, меховые куртки и жилеты, меховые сапоги всех видов и размеров; одеяла, особенно меховые покрывала, толстые теплые перчатки, опять же, особенно кожаные с меховой подкладкой или вязаные перчатки, и шерстяные варежки; в общем, все шерстяное срочно необходимо на фронте и будет вдвойне желанно».
В нацистском пропагандистском киножурнале Die Deutsche Wochenschau (№ 596, 4 февраля 1942 года) вышел сюжет о доставке шерстяных и зимних вещей на фронт; есть там и кадры с женщинами, вяжущими носки.
В дипломной работе студентки Грацского университета Кристины Папст «Государственное образование для девочек при национал-социализме» (2015) приводятся свидетельства бывших членов «Союза немецких девушек» (официальной детской и молодежной организации в Третьем рейхе), рассказывавших, что их постоянно привлекали к вязанию носков для солдат.
Сохранились грамоты-квитанции за подписью Геббельса, выдававшиеся донорам «за пожертвование в ходе сбора шерстяных, меховых и зимних вещей для фронта».
https://www.dw.com/ru/nosocnaa-fabrika-imeni-vladimira-putina
https://theins.ru/antifake/291790
* - https://pl.wikipedia.org/wiki/Kl%C4%99ska_g%C5%82odu_w_Rosji_(1921%E2%80%931922)
https://www.dw.com/ru/dmitrij-gluhovskij-dla-putina-vojna-sredstvo-politiceskogo-vyzivania
Komentarze
Pokaż komentarze (7)