Kultura romantyczna
"To see a world in a grain of sand/ And a heaven in a wild flower". -- William Blake
12 obserwujących
48 notek
47k odsłon
  414   0

Owen Barfield: Kim był Rudolf Steiner?

Rudolf Steiner
Rudolf Steiner

[Dwa dni przed urodzinami tego niezwykłego człowieka, pozwalam sobie opublikować w tym miejscu tłumaczenie krótkiej notatki prezentującej jego sylwetkę, napisanej przez innego niezwykłego człowieka, Owena Barfielda, angielskiego literaturoznawcę i antropozofa.

Ani Steiner, ani Barfield nie są w Polsce za bardzo znani (szczególnie ten drugi). Moją skromną ambicją jest pomóc zmienić nieco ten stan rzeczy (prace trwają). Publikacja niniejsza stanowi pierwszy krok na tej drodze.

Mój osobisty stosunek do antropozofii pozostaje wciąż poniekąd w zawieszeniu, bo nie znam jej dość, aby wypowiadać się o niej w sposób względnie autorytatywny, tym niemniej wydaje mi się, że przynajmniej jako pewna metoda prowadzenia poszukiwań duchowych, bywa ona niezwykle inspirująca (ach, jakże miłe są podobne pragmatyczne porozumienia, zresztą dla mnie czas filtracji wszystkiego przez jedynie słuszne sitko już minął) -- no i odnalezienie idei, w imię której nikt nikomu nie zrobił jeszcze krzywdy, jest zawsze wydarzeniem na skalę wszechświatową. Tym bardziej zatem imię Steinera zasługuje na szacunek i przypomnienie. -- Tłumacz.]

(Pierwotnie artykuł ukazał się w czasopiśmie „Towards”, w numerze jesienno-zimowym z 1983 roku; tłumaczenie za zgodą Rudolf Steiner Archives, https://rsarchive.org/RelAuthors/BarfieldOwen/introducing_rudolf_steiner.php)

Rudolf Steiner urodził się 27 lutego 1861 roku w Kraljevicy (obecnie Jugosławia) jako syn skromnego pracownika kolei. W wieku 18 lat rozpoczął naukę w Technische Hochschule w Wiedniu, gdzie studiował matematykę, przyrodoznawstwo, literaturę, filozofię i historię, rozwijając przy tym szczególne zainteresowanie myślą Johana Wolfganga Goethego. Trzy lata później, wciąż jako student w Wiedniu, został zaproszony do zredagowania – w ramach serii Kurschner Nationalliteratur – tomu prac przyrodoznawczych niemieckiego poety. W latach 1890–97, pracując w Archiwum Goethego i Schillera w Weimarze, zredagował natomiast (do kolejnego wydania „Dzieł zebranych”) wszystkie prace przyrodoznawcze autora „Fausta”, tak publikowane, jak niepublikowane. Z jego autobiografii dowiadujemy się, iż w tamtym również czasie przyjaźnił się z wieloma znaczącymi postaciami światka naukowego, m.in. z Ernestem Haecklem, dogmatycznym przedstawicielem nurtu darwinowskiego, oraz z Hermanem Grimmem, historykiem. Wtedy także obronił Steiner na uniwersytecie w Rostocku swój doktorat, który ukazał się później (przeredagowany i poprawiony) jako książka „Warheit un Wissenschaft” („Prawda i nauka”). Przez następne cztery lata brał czynny udział w życiu intelektualnym Berlina – jego stowarzyszeń literackich i dramatycznych, środowisk publicystycznych, itd. – rozpoczynając jednocześnie, w marksistowskiej szkole dla robotników, karierę wykładowcy, którą miał kontynuować przez całe życie.

Jego prawdziwy geniusz, dojrzewający przez cały ten czas, ale nieznajdujący dla siebie ujścia w żadnej z tych aktywności, rozbłysnął dopiero pod koniec wieku. W tamtym momencie dziejów, umysł ludzki spadł na samo dno materializmu – i niewielu tylko chciało słuchać tego, co Steiner miał im do powiedzenia. Spośród tych, na szczególną uwagę zasługiwali teozofowie, zakładający właśnie filię swego stowarzyszenia w Niemczech. Steiner wstąpił do niej, szybko został jej przewodniczącym (zastrzegając sobie przy tym bezwzględnie prawo do prowadzenia własnych poszukiwań duchowych, niezależnie, czy ich wyniki będą zgadzać się z oficjalną linią ruchu teozoficznego) i pracował na tym stanowisku przez kilka lat, dopóki poszukiwanie sensacji i banał, zatruwające – jego zdaniem – pierwotny, zdrowy impuls teozoficzny, nie skłoniły go ostatecznie do zupełnego zerwania stosunków z Towarzystwem.

Istotę kolejnych lat jego życia najlepiej oddamy, jeśli określimy je jako pierwszą fazę rozwoju ruchu antropozoficznego – i faktycznie, już w roku 1913 grupa uczniów Steinera założyła (w Monachium – mieście, w którym miał później autor „Prawdy i nauki” napisać i wystawić cztery swoje sztuki misteryjne) pierwsze stowarzyszenie zajmujące się promocją tej myśli. Nie mamy w tej chwili czasu zajmować się tutaj kwestią różnic zachodzących między tą organizacją, a Powszechnym Towarzystwem Antropozoficznym, które Steiner założył już osobiście w 1923, raptem na dwa lata przed swoją śmiercią, jaka miała miejsce 30 marca roku 1925. Dość powiedzieć, iż od 1902 do końca życia niemiecki ezoteryk całą swoją energię poświęcał (pisząc około czterystu książek i wygłaszając nie mniej niż sześć tysięcy wykładów) rozwojowi i popularyzacji idei antropozoficznej – przez niego samego mianowana także nauką duchową – a także, choć w mniejszym stopniu, organizacji towarzystwa Antropozoficznego, co do którego żywił nadzieję, iż stanie się ono zaczątkiem nowego braterstwa dusz.

Lubię to! Skomentuj25 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura