blog Unuka
http://www.requetes.com/requete1.html
52 obserwujących
146 notek
234k odsłony
  801   0

Jezus i Lud Świątyni

System ofiar świątynnych

Wszyscy pełnoletni wyznawcy judaizmu płci męskiej byli zobowiązani trzy razy w danym roku złożyć ofiarę w Świątyni Jerozolimskiej w terminach w których przypadały daty tzw. świąt pielgrzymkowych. W teokracji judejskiej „dorosłość” u osobnika płci męskiej osiągnięta była po ukończeniu trzynastu lat i jednego dnia. Pasowanie na mężczyznę, który stawał się samodzielny, odpowiadał sam za swoje czyny (rodzic-ojciec był wówczas zwalniany od tej odpowiedzialności) i np. mógł formalnie zawrzeć związek małżeński, odbywało się podczas ceremonii zwanej bar micwa, którą organizowano w pierwszy szabat po ukończeniu wspomnianego wieku. Ale do czasu zawarcia małżeństwa taki „dorosły” był nadal pod opieką rodziców i mieszkał w ich domu. W przypadku kobiet cezura dorosłości była ustalona o rok wcześniej (ukończenie dwunastu lat i jednego dnia) albo wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej, o ile ta wystąpiła wcześniej.

Czternastego dnia miesiąca nisan (marzec-kwiecień) zaczynały się obchody święta Paschy-Przejścia (hag ha-Pessah; Pesa-chim), obchodzone na pamiątkę ostatniej uczty spożytej przed wyjściem Izraelitów z Egiptu. Dni świąteczne dla mieszkańców Jerozolimy i Judei trwały przez 7 dni, a dla wyznawców judaizmu z diaspory przez 8 dni. Jedynym pożywieniem w trakcie dni świątecznych były placki z pszennej mąki zwane massot (spolszczone jako maca). Z kolei 6 dnia miesiąca siwan (maj/czerwiec) było  święto Tygodni (Szawuot), zwane także Pięćdziesiątnicą, obchodzone na pamiątkę nadania Mojżeszowi Prawa na górze Synaj i odnowienia Przymierza z Ludem Wybranym. Ponadto święto to przypadało w terminie zakończenia żniw zbóż (pszenica, jęczmień, proso) i miało, rzecz jasna, charakter rolniczy. Dla Izraelitów z diaspory święto Szawuot, jak w przypadku wszystkich świąt „jednodniowych”, trwało przez dwa dni. Ostatnim świętem pielgrzymkowym było rozpoczynające się w 15 dniu miesiąca tiszri (wrzesień/październik) święto Szałasów (Sukkot), zwane również świętem Pojednania, obchodzone na pamiątkę wędrówki Izraelitów przez pustynię po opuszczeniu przez nich Egiptu, podczas której mieszkali oni w szałasach i namiotach (szałas - sukka). Ponadto miało także charakter rolniczy, czyli związany z zakończeniem zbioru oliwek i winogron, jako że w okresie nasilenia prac przy zbiorach rolnicy mieszkali na polach w szałasach i namiotach, aby nie tracić czasu na drogę do (oraz z) domów. Obchody święta trwały przez siedem dni, a ósmy dzień (22 tiszri) był obchodzony jako odrębne święto Sz’mini’aceret (święto Zgromadzenia) kończące obchody Sukkot.

Oprócz świąt pielgrzymkowych ważnymi datami w liturgicznym kalendarzu judaizmu były również Nowy Rok (Rosz Haszszana) przypadający na pierwszy dzień miesiąca tiszri (wrzesień/październik) oraz obchodzony dziesięć dni później Dzień Przebłagania (Jom Hakkipurim; Jom Kippur). Poza wymienionymi, obchodzono w judaiźmie jeszcze inne święta, ale miały one mniejszą rangę. Prawo przewidywało post ścisły tylko w jednym dniu roku, tj. w Jom Kippur, natomiast teokracja judejska, w ramach umartwień, narzucała ludowi także inne „okazje” dla wprowadzania postu.

Ze względu na to że w pierwszej połowie I wieku nowej ery liczba ludności wyznania mojżeszowego w Palestynie oscylowała wokół miliona mieszkańców, natomiast ich liczebność w tzw. diasporze, czyli Azji Mniejszej, krajach Półwyspu Bałkańskiego, wyspach Morza Śródziemnego, Italii, Galii i Hiszpanii, a także Egipcie, Libii, Trypolitanii i miastach nad Morzem Czarnym, a także w Mezopotamii i wzdłuż Eufrat, szacowana była w granicach 6-8 milionów, to nie może dziwić, że wyznawcy judaizmu określali się przez związek z religią, a nie z konkretnym terytorium, z którego bywali w swoich dziejach wielokrotnie deportowani.

Proporcja liczebności Izraelitów w diasporze (często określanych jako „Grecy”, gdyż mówili oni po grecku, ulegając hellenizacji, ponieważ w zdecydowanej większości nie znali ani hebrajskiego ani aramejskiego) do ich liczebności w Palestynie decydowała o masie pielgrzymów przybywającychdo Świątyni. Szacuje się, że na święto Paschy przybywało ich co najmniej 200 tysięcy, a mogło i sporo więcej, podczas gdy liczba stałych mieszkańców Jerozolimy nie przekraczała 60-70 tysięcy. W skali roku liczba tych pielgrzymów osiągała co najmniej milion, choć oczywiście istnieją szacunki dotyczące dużo wyższej ich liczby.

Jak już wspomniałem, sam układ architektoniczny Świątyni w Jerozolimie symbolizował wkraczanie do coraz wyższych, coraz bardziej świętych stref, czyli coraz bardziej wznosił do miejsca w którym możliwy był kontakt z innym wymiarem bytu i który stanowił sferę boskości (wznoszenie się - droga do sacrum - ola, alija). Wchodzenie po schodach do kolejnych, coraz wyżej usytuowanych dziedzińców kompleksu świątynnego unaoczniało pielgrzymującym, że również fizycznie uczestniczą w akcie wznoszenia się ponad problemy doczesnego życia. Ale aby wspiąć się kolejnymi schodami do sfer coraz silniej oddzielających ich od codzienności i zbliżyć się do miejsca, w której przebywa pochodząca od boga Izraela emanacja boskości, musieli poddać się skrupulatnie przepisanym i opisanym w Prawie aktom oczyszczenia. Było dla nich oczywiste, że bez osiągnięcia stanu czystości rytualnej nie byliby godni znaleźć się w okolicach miejsca przeznaczonego dla ich Boga. Przede wszystkim nie mogli mieć żadnego kontaktu z największą możliwą nieczystością czyli ze śmiercią (zmarłymi, cmentarzem, przypadkowym nastąpieniem na stary grób, etc.). Także bezpośredni kontakt z wszelkimi zmianami życiowymi typu urodzenie dziecka przez kobietę etc., wymagał rytualnego oczyszczenia. Jeśli przed wyruszeniem na pielgrzymkę obrzędu miejscowy kapłan nie mógł dokonać oczyszczenia, pielgrzymi musieli odbyć przed wejściem na teren Wzgórza świątynnego w Jerozolimie siedmiodniową kwarantannę (stąd taki a nie inny okres przewidziany na dni świąteczne), podczas której nie wolno było im prowadzić życia seksualnego, a dwa razy w jej trakcie, w tym obowiązkowo ostatniego dnia, byli obsypywani popiołem i dokonywali rytualnej kąpieli. W święto Pesah wchodzili na Wzgórze Świątynne obowiązkowo wnosząc ze sobą jagnię przeznaczone na ofiarę (ofiara od każdej rodziny pątniczej).

Lubię to! Skomentuj10 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale