Polska polityka, podobnie jak niektóre infekcje układu pokarmowego, funkcjonuje zwykle w cyklach trzydniowych. Coś, co w poniedziałek było breaking newsem, w czwartek jest już zamierzchłą historią. Poniedziałkowi aferzyści są w czwartki poważnymi politykami, a ważne oświadczenia i czyny z początku tygodnia nikogo już nie obchodzą, gdy zbliża się weekend.
Nie robiłbym z tego wielkiej sprawy – być może tak to musi działać w dobie mediów elektronicznych – ale trudno się oprzeć wrażeniu, że żaden z funkcjonujących w rytmie trzydniowym polityków nie jest w stanie sformułować długofalowej strategii funkcjonowania państwa. (Może poza Jarosławem Kaczyńskim, ale czy ma on strategię i jaką, możemy się nigdy nie przekonać, bo najpierw musiałby wygrać wybory i to z miażdżącą przewagą.) A Polska potrzebuje takiej strategii jak kania dżdżu.
Nikt nie mówi publicznie chociażby takiej oczywistej prawdy, że w tej części świata, w której przez złośliwość bogów znajduje się Polska, może istnieć albo silne państwo, albo kolonia silniejszego sąsiada, albo kondominium. Pomiędzy Rosją a Niemcami jest miejsce albo na imperium Jagiellonów, albo na rządzone z obcych ambasad żałosne i anachroniczne państewko Stanisława Augusta, albo na Królestwo Kongresowe lub zgoła Generalną Gubernię. Liczba wariantów jest skończona i zdaje się, że od kilku lat wprowadzamy w życie wariację na temat panowania króla Stasia. Mamy stronnictwo rosyjskie, mamy pruskie, mamy nawet antysystemowy (no i słusznie!) obóz patriotyczny. Nie mamy armii, gospodarki, samodzielnej polityki zagranicznej. Różne są sposoby „trzymania” lokalnych marionetkowych władców przez rzeczywistych decydentów z sąsiednich stolic. Rosjanie szantażowali Stanisława Augusta jego niespłaconymi długami, rząd Donalda Tuska podobno lubią od czasu do czasu postraszyć lub rozegrać kontrolowanym wyciekiem informacji na temat Smoleńska.
Nie widać żadnej wizji przyszłości Polski, poza obrzydliwym postulatem płynięcia w głównym nurcie polityki europejskiej. Jeśli ktoś płynie w głównym nurcie, to znaczy, że akceptuje wszystkie pomysły, które zyskały akceptację większości innych graczy. Oznacza to rezygnację z walki o własne interesy. W praktyce oznacza to zgodę na plany najsilniejszych członków Unii, czyli Niemiec. Czy to nie jest to samo co złożenie hołdu lennego? Oczywiście, wiele sfer życia jest wciąż pod kontrolą rządu w Warszawie, ale w średniowieczu cesarz ten nie wtrącał się w szczegóły funkcjonowania dworu Kazimierza Odnowiciela czy Władysława Hermana, dopóki płacili trybut i płynęli w głównym nurcie polityki Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.
Jeśli chodzi o gospodarkę, bo brak jakiejkolwiek wizji rozwojowej jest widoczny od początku transformacji ustrojowej. Chyba że za wizję uznamy chaotyczną wyprzedaż majątku narodowego, zwaną ładnie prywatyzacją.
Smutną pochodną braku wizji polityki zagranicznej jest stosunek państwa Polskiego do Polaków na Wschodzie. Polska już dawno powinna się zdecydować, jak może pomóc naszym braciom pozostawionym na dawnym wschodnich ziemiach Rzeczypospolitej i potomkom zesłańców z Syberii i Kazachstanu. Czy powinniśmy stawiać na wspieranie tych społeczności tam, gdzie się obecnie znajdują, czy raczej namawiać do przyjazdu do kraju? Z jednej strony nie można zapominać, że Polacy ze Wschodu są u siebie, z drugiej jednak ich przyjazd do kraju mógłby poprawić bilans demograficzny, przyczynić się do wygaszenia konfliktu z Litwą i zmniejszyć ryzyko szantażu wobec władz RP ze strony Moskwy i Mińska. Ale nikt z polityków o tym rzecz jasna nie mówi i przede wszystkim nie myśli.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)