Jedno północne, drugie południowe - Zbigniew Kuźmiuk

           To, co prezentuje premier Tusk, to próba ratowania waluty euro, a nie Unii Europejskiej. Twierdzenie, że rozpad euro to rozpad Unii Europejskiej, jest grubym nadużyciem. Euro wprowadzono dopiero w 2002 r., wcześniej - w 1999 r. - zostało przyjęte w rozliczeniach międzypaństwowych. Wcześniej, w latach 80. i 90., Unia w ramach Piętnastki doskonale funkcjonowała bez euro. Co dalej? Jeśli strefa euro zostanie przyciśnięta, to rozpadnie się na dwa obszary wspólnej waluty: północny (Niemcy, Austria, Holandia, Finlandia, Luksemburg, może Francja) i południowy (Grecja, Włochy, Portugalia i inne). Każdy z obszarów będzie miał własną wspólną walutę, przy czym euro południowe będzie słabsze niż północne, co pozwoli tym krajom wzmocnić pozycję konkurencyjną w eksporcie wobec północy i nadrabiać dysproporcje w rozwoju.

Jeśli chodzi o próbę ratowania strefy euro w obecnym kształcie, to Polska ma niewielkie możliwości ze względu na skalę problemu. W strefę wspólnej waluty wpisana jest chroniczna nierównowaga, której efektem jest kryzys zadłużenia. To, co widzimy - zadłużenie finansów publicznych w słabszych krajach - to zaledwie czubek góry lodowej. Zadłużone są przecież także przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe w tych krajach, o czym niewiele się mówi. Taka skala zadłużenia, które po 10 latach funkcjonowania euro musiało w końcu wypłynąć na wierzch, uderzy jak tsunami w banki, które tych kredytów udzielały.

Problem w tym, że w Europie próbuje się leczyć skutki, a nie przyczynę kryzysu. Kraje wspólnej waluty muszą w przyszłym roku znaleźć 1,3 bln euro na zrolowanie swoich długów. Na tle tej kwoty - pożyczka 200 mld euro z banków centralnych dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który miałby tymi środkami ratować eurostrefę, przypomina zatykanie pięścią dziury w wałach rzeki. To jakieś gigantyczne nieporozumienie. I pomyśleć, że w imię tego niemądrego pomysłu łamie się traktaty, sumienia, wolę narodów.