Corocznie w końcówce roku jesteśmy epatowani „mrożącymi” doniesieniami o groźbie zamykania gabinetów lekarskich w nowym roku powodowanych brakiem porozumień lekarzy z NFZ w kwestii wysokości kwot kontraktowych na leczenie ubezpieczonych pacjentów. Podkreślam słowo UBEZPIECZONYCH, czyli tych, którzy płacą składki zdrowotne od pierwszego dnia pracy aż do śmierci.
Konstytucyjna „dbałość” państwa o nasze zdrowie polega na ustanawianiu składki zdrowotnej, ściągania jej z ubezpieczonych do kosy zbiorowej i zarządzania - w naszym imieniu - tymi finansami na potrzeby leczenia. System ten można nazwać - z pewna przesadą - patologicznym, bo z pieniędzy ubezpieczonych odkładanych na leczenie niewspółmiernie dużo wydaje się na „administrowanie” służby zdrowia.
Narodowy Rachunek Zdrowia za 2011 rok w wydaniu GUS tak potwierdza tę „patologię”:
„Największy wzrost odnotowano w kategorii „administracja ochrony zdrowia i ubezpieczeń” (HC.7) o 27,9%.”
(http://stat.gov.pl/cps/rde/xbcr/gus/ZO_narodowy_rachunek_zdrowia_2011.pdf)
Nic dziwnego, że ciągle brakuje pieniędzy na służbę zdrowia mimo znacznego jej dofinansowywania z budżetu państwa. To nie dziwi, wszak w państwie „etatystycznym” zarządzanie dobrem wspólnym jest zawsze bardzo kosztowne, bo dobro to zawsze narażone jest na rozkradanie, przed czym trzeba go bronić strukturami kontrolno-nadzorczymi i opłacać z pieniędzy przeznaczonych na merytoryczny cel wydatków.
Najlepszym przykładem tej patologii jest poselska afera z rozliczaniem tzw. kilometrówek, które pozbawione kontroli były bezczelnie „rozdrapywane” przez posłów. Skoro elita władzy nie ma skrupułów w przywłaszczaniu sobie mienia wspólnego, to dlaczego miała by je mieć zwykła administracja - w tym publicznej ochrony zdrowia?
Mają rację ci, którzy takie zachowanie władz winią brakiem etyki obywatelskiej, za zanik której winne jest właśnie państwo socjalne, czyli państwo o przewadze instytucji administracyjnych głównego lepiszcza takiego państwa. Fakt ten potwierdza istna lawina „kodeksów etycznych” owej socjalnej machiny. Są to kodeksy etyli urzędników, policji, lekarzy, itd., itp.
W kontekście notki warto zatrzymać się na kodeksowej etyce lekarzy. Od dawien dawna wiadomo, że podstawową etyką lekarską jest ratowanie ludzkiego życia. Zawód lekarza uznawany był (bo już nie jest) za powołanie do niesienia pomocy chorym w każdych okolicznościach, bez względu na dzień, noc i porę kalendarzową. Odmówienie takiej pomocy dyskwalifikowało lekarza i często (np. w okresie międzywojennym) skutkowało pozbawieniem prawa wykonywania zawodu.
Dzisiaj nie tylko lekarz, ale także szpitale i inne ośrodki służby zdrowia odmawiają udzielania takiej pomocy (znane są śmiertelne skutki takich odmów), co poza publicznym oburzeniem - nigdy nie kończy się dyskwalifikacją lekarza lub kierownictwa placówki. A przecież obowiązuje ich kodeks etyczny!
Głośny jest obecny szantaż Zielonogórskiej Federacji Związków Pracodawców Ochrony Zdrowia - zwany Porozumieniem Zielonogórskim, które grozi zamknięciem gabinetów lekarskich za niespełnienie przez NFZ wygórowanych roszczeń finansowych tych lekarzy.
Tę biznesową chciwość lekarzy potwierdza była prezes NFZ Agnieszka Pachciarz, odwołana przez min. Arłukowicza - a więc wolna od podejrzeń o sprzyjanie temu ministrowi - co określiła (radio TOK FM 31. grudnia) żądania Porozumienia Zielonogórskiego intencją biznesową a nie troską o chorych. A przecież tą troską podpierają się lekarze.
W tym sporze brak etyki zawodowej dowodzą też niemałe zarobki lekarzy:
„W Polsce lekarz zarabia 7000 PLN brutto. Po odliczeniu składek na ZUS, NFZ i podatku daje to pensję netto w wysokości 4943.67 PLN”.
(http://www.moja-pensja.pl/zarobki/730,ile-zarabia-Lekarz)
Lekiem na polski kryzys opieki zdrowotnej może być daleko idąca prywatyzacja służby zdrowia, powrót do Kas Chorych, precyzyjny pakiet usług medycznych w ramach ubezpieczeń zdrowotnych określonych limitem kosztowym w ramach zgromadzonych kwot na koncie ubezpieczonego z możliwością jego poszerzenia za dobrowolne wyższe składki, rozdzielenie instytucjonalnego podporządkowania publicznych „ośrodków zdrowia” na gminne i państwowe (wzorem szkolnictwa).
Także mała etyczność zawodowa dziennikarzy i publicystów oraz mediów jako takich „pławi się” w krytyce rządu, czego objawem jest ciągłe dywagowanie, czy minister Arłukowicz ma należyte wsparcie premier Kopacz czy go nie ma, oraz nieustanne epatowanie społeczeństwa „przetargami” negocjacyjnymi lekarzy z NFZ i ministrem zdrowia z zupełnym pomijaniem problematyki budżetowej warunkującej postawy negocjacyjne stron.
Media również nie spełniają swojej - przypominanej nam często - edukacyjno wychowawczej misji publicznej, bo koncentrują się przede wszystkim na krytyce i rozliczaniu ministrów - prawie zawsze w aroganckim tonie - zamiast inicjować poważne, wyjaśniające debaty na różne, ważne problemy społeczne w tym służby zdrawia.
Ten prostacki medialny bełkot p. prof. Magdalena Środa określiła trafnie „medialną szczujnią”. W pełni zgadzam się z takim określeniem, bo poza elementami szczucia wszystkich przeciwko wszystkim nic pożytecznego z działalności publicystycznej mediów nie wynika
Życzmy więc sobie na Nowy Rok powrotu etyki w życiu publicznym tak by powołanie zawodowe było służbą potrzebującym a nie jedynie drogą do kariery finansowej.
Do Siego Roku!


Komentarze
Pokaż komentarze