Wprowadzenie. Nieograniczona wolność to naczelne hasło tabloidów, które żyją z sensacji tego najbardziej pokupnego towaru medialnego dostarczanego licznym wielbicielom czerpanego z życia lub z fantazji dziennikarzy.
Pamiętamy raban świata mediów oburzających się na surowość art. 212 kk., który przewiduje kary ograniczenie wolności dla dziennikarzy za nieprawdziwe (niesprawdzone) doniesienia naruszające dobre imię osoby pomawianej.
Jakież to gromkie okrzyki oburzenia padały ze strony naszego dziennikarskiego mainstreamu (głównego nurtu) obrońców wolności słowa, kiedy władze poznańskiego uniwersytetu i miasta Poznania nie dopuściły do spektaklu teatralnego Golgota Picnic mocno obrażającego w słowie i obrazie symbole katolickiej wiary. Taki sam rwetes podnoszono po przepędzeniu z Poznania obscenicznego Nergala z jego zespołem Behemoth gromkimi krzykami o cenzurze i zamykaniu ust grążących zamachem na demokrację.
Lewactwo spod znaku LGBT oburzało się najbardziej, co nie przeszkadzało im, aby mniej więcej w tym samym czasie oskarżać jakiegoś publicystę za wizerunek porównujący homoseksualizm do zoofilii.
Meritum. Świat doznał szoku zamachem islamistów dokonanym na satyryczne pismo paryskie „Charie Hebdo” w zemście za publikowanie prześmiewczych i obraźliwych karykatur Mahometa - symbolu ich wiary. Terroryści islamscy z zimną krwią zamordowali kilkanaście osób w tym dwunastu dziennikarzy pisma. Ta straszna zbrodnia słusznie oburzyła demokratyczny świat, który próbuje przeciwstawić się islamskiemu terroryzmowi solidarnym marszami sprzeciwu, najliczniejszym w Paryżu ze światową czołówką przywódców państw zwanych demokratycznymi. Maszerowali obok siebie między innymi premier Izraela Benjamin Netanjahu i prezydent Palestyny Mahmud Abbas, prezydent Ukrainy Piotr Poroszenko i minister sprawa zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow.
Świadomie dobrałem pary dygnitarzy, którzy jakże pięknie demonstrowali solidarny protest przeciwko przemocy, a w politycznej praktyce brutalnie przemoc stosujących.
Zupełnie podobnie (w sferze retoryki) zachowują się media i ich dziennikarze. Domagają się bezwarunkowej wolności prezentowanych poglądów i zapatrywań nie zważając na krzywdy wyrządzane wielu ludziom pochopnymi i niesprawdzonymi oskarżeniami i domagając się bezkarności takiego postępowania niosącego przecież olbrzymie pokłady zła.
Warto przytoczyć kuriozalną wypowiedź w obranie owej bezkarności niejakiego profesora Richarda Butterwick-Pawlikowskiego, szefa Katedry Cywilizacji Europejskiej im. Bronisława Geremka, założonej przez Parlament Europejski w Kolegium Europejskim w Natolinie:
„Przyszła pora, aby wybrać między wolnością a nieprzejednanymi wrogami wolności. Trzeba powiedzieć jasno: nikt nie ma prawa nie czuć się obrażony. Prawo nie powinno nas chronić od obrażania naszych uczuć. Na naszym kontynencie nawet najbardziej obraźliwe wypowiedzi, najbardziej niepoprawne politycznie, najbardziej obsceniczne, zasługujące na najsłuszniejszą krytykę i potępienie, nigdy nie powinny być przestępstwami w świetle prawa. Surowo karalne powinno być owszem nawoływanie do zabijania lub obijania ludzi - jak czynią niektórzy apologeci paryskich morderców - ale żadne wyśmiewanie świętości. Zatem kraje europejskie powinny do kosza wyrzucić prawa, które w chwalebnym zamiarze zakazują szerzenia nienawiści, ale jednak ograniczają wolność wypowiedzi. Z wszelką nienawiścią trzeba walczyć nie za pomocą prawa karnego i cywilnego, lecz na forum kultury. Człowiek kulturalny nie chce obrażać innych ludzi. Ale nie wolno nikomu obrażania innych zakazać. Jakkolwiek żenujące są niektóre karykatury - je suis Charcie”. (http://wyborcza.pl/1,75968,17240004,Trzeba_rozszerzyc__a_nie_zawezic_wolnosc_wypowiedzi.html#ixzz3OgQEYwOA)
Oto pogląd przedstawiciela intelektualnej elity pojmującego wolność na opak prymitywnym rozumowaniem, że można bezkarnie ubliżać, oskarżać, pomawiać, ranić cudze uczucia, idt., ale nie wolno zabijać. Jak taki pogląd ma się do kultury i etyki społecznego współżycia? Pan profesor nie wie! Po co więc światu taki profesor?
Trafnie zaś zauważa tę demonstrowaną obłudę współczesnej cywilizacji komentator „New York Timesie” Dawid Brookes:
„Pisze on: "Dziennikarze z >>Charlie Hebdo<< są teraz słusznie ogłaszani męczennikami w wojnie o wolność słowa i ekspresji, ale powiedzmy sobie otwarcie: gdyby ktoś próbował podobne karykatury publikować w amerykańskiej gazecie satyrycznej albo w broszurce na amerykańskim uniwersytecie, nie przetrwałby 30 sekund. Organizacje studenckie i wykładowcy oskarżyliby go o szerzenie mowy nienawiści. Administracja uniwersytetu odebrałaby broszurce dotacje i ją zamknęła".(http://wyborcza.pl/1,75968,17239891,Jestes_Charlie_Hebdo_czy_nie_jestes_.html#ixzz3Od0uG72D)
Jak widać amerykański dziennikarz funkcjonujący w najstarszej demokracji współczesnego świata pokazuje bardziej cywilizowane podejście do wolności słowa.
A tak traktuje morderstwo dziennikarzy „Charie Hebdo” muzułmańska młodzież francuskich szkół:
„Moja mama mówi, że sami się o to prosili - powiedziała muzułmanka ze szkoły w dzielnicy emigranckiej w Grenoble. Właśnie to zdanie najczęściej się powtarza. Tak mówią dorośli w domu.
Marianne, nauczycielka z gimnazjum w regionie Rodan-Alpy, gdzie większość uczniów to dzieci imigrantów z Turcji, opowiada: - Zebraliśmy się na minutę ciszy. Mieliśmy przeczytać komunikat ministra edukacji, ale wtedy 13 uczniów w wieku 14 i 15 lat wstało i zaczęło wznosić okrzyki: "Nie jesteśmy Charlie! P...my was!".
W innych klasach wyglądało to podobnie. Nauczyciele uważają, że szkolnymi prowodyrami jest dwóch lub trzech uczniów o skrajnych poglądach, którzy podporządkowali sobie pozostałych.
Francuscy nauczyciele zastanawiają się, jak rozmawiać z uczniami. Jak im wyjaśnić, co to "radykalny islam", "rysunek prasowy" czy "laickość państwa". Wielu z nich eksperymentuje na własną rękę. W Grenoble nauczycielka francuskiego przyniosła na godzinę wychowawczą karykatury publikowane w "Charlie Hebdo", by uczniowie zrozumieli, że tygodnik kpił nie z islamu, ale ze wszystkich religii.
Jej eksperyment pedagogiczny zakończył się raczej porażką. - Ten rysunek to nie kpina, to obelga. Nie pozwolimy, by nas obrażano karykaturami Proroka, to normalne, że się mścimy - odpowiedziała muzułmańska uczennica.
Kiedy nauczycielka tłumaczyła, jak ważna jest wolność słowa, czterech chłopców podniosło ręce. - Dlaczego oni nadal publikowali te rysunki, skoro dostali ostrzeżenie, że mają przestać? - spytali”. (http://wyborcza.pl/1,75477,17239850,Islamska_rebelia_szkolna.html#ixzz3Od2GVPqt)
Resume: Oto nasz współczesny zakłamany, obłudny świat. Chełpimy się demokracją, ale chcemy podporządkować ją wyłącznie sobie. Służy temu pokrętność argumentów tego demokratycznego egoizmu popularyzowanego tezą absolutnej wolności (oprócz zabijania) i zakazem bronienia indywidualnej godności (w imię tejże absolutnej wolności) kodeksem karnym /prof. Butterwick-Pawlikowski/ (z wyjątkiem oczywiście „godności” homoseksualistów, których obrażanie ma specjalny status ochronny pod nazwą „homofobii”.
Owoce tej wybiórczej demokracji najczęściej o znamionach utopijnej „demokracji powszechnej” doznajemy codziennie. Obojętne nam jest wrażliwość osobistej godności człowieka z tytułu symboli wyznawanych religii, za to upominamy się o godność człowieka o dziwnych obyczajach seksualnych. Oburzamy się na torturowanie terrorystów muzułmańskich, żądając jednocześnie likwidacji terroryzmu, żądamy prawo do satyrycznego traktowania symboli religijnych a obrażonym odbieramy prawo do gniewu za to religijne obrażanie. Chcemy bezkarności dla ludzi pomawiających i obrażających bezpodstawnie innych ludzi, ale oburzamy się, kiedy ktoś nam zakazuje wolności obrażania i pomawiania innych. Chcemy powszechnego dobrobytu, ale oburzamy się na władzę, która chroni budżet państwa przed opłacaniem grup uprzywilejowanych kosztem podatników.
Do świata mediów nie dociera, że taka absolutna wolność powszechnie fetyszyzowana przez wszystkie media może mieć krwawy skutek. Oni tego nie pojmują, oni się dziwią, przecież wyraźnie zapewniają, że są za wolnością, ale bez zabijania.
Jakoś dziwnie nie mogą do tego przekonać islamskich terrorystów, wielu narodów Bliskiego Wschodu i Afryki, Rosji, Korei Płn. itd. itp.
Żurnaliści zastanówcie się ile w tych niegodziwościach współczesnego świata jest waszego udziału?
Moim zdaniem dużo, zdecydowanie za dużo!


Komentarze
Pokaż komentarze (3)