Zapowiedziane na piątek głosowanie w Sejmie nad ratyfikacją konwencji o „zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej” wzmogło dyskusję o jej ideologicznej proweniencji, pełnej pokrętnych argumentów wybiórczo używanych przez spierających się stron w obronie własnych tez.
Należę do przeciwników tej ratyfikacji z prostego powodu oczywistej pokrętności jej tekstu bardzo widocznie kamuflującej zapisy podyktowane ideologią nazywanej kiedyś „wolnomularską” kwestionującą powszechny w Europie cywilizacyjny porządek rzeczy oparty na kulturze chrześcijańskiej.
Zwalczanie tej kultury zawsze praktykowały ruchy polityczne, którym przeszkadzały obyczaje i kultura chrześcijańska w realizowaniu ich planu zawładnięcia duszami „maluczkich”, którzy przylgnęli do chrześcijaństwa i nie wykazują najmniejszego zainteresowania odstąpienia od niego.
W nowszej historii z największą wrogością robił to komunizm wyśmiewając naiwność wiary katolickiej marksistowskim sloganem, że „religia to opium dla ludu”. Ma więc rację Episkopat Polski kiedy mówi, że założenia Konwencji wynikają z „neomarksistowkiej ideologii gender” w tym sensie, że ideologicznym akcentem konwencji jest wroga chrześcijaństwu sugestia, że źródłem przemocy w rodzinie jest chrześcijaństwo jako wzorzec zachowań ludzi o dwu odmiennych płciach czyli kobiety i mężczyzny. Na tym wzorcu jest budowane społeczeństwo od najmniejszej komórki - czyli rodziny - powstałej na fundamencie małżeństw opartych na związku kobiety i mężczyzny. I to jest głównym przedmiotem ataku ideologii wolnomularskiej sprytnie przemianowanej obecnie na gender.
Wolnomularstwo zaś jest apologetom związków homoseksualnych nie akceptowanych przez kulturę chrześcijańską i słusznie przez nią uznawanych za degenerującą najwartościowszy element cywilizacji, czyli rodzinę.
Omijanie tych problemów w debacie medialnej jest obrzydliwą dezinformacją. Na przykład w dzisiejszej GW (5. styczeń), która w lekceważącym i kpiącym tonie beszta krytyków konwencji wykpiwając ich za „zachowawczość” poglądów zamiast rzeczowo wyjaśnić owe podejrzanie kamuflujące zapisy stanowiące treść konwencji. A jest co tłumaczyć, na przykład:
Artykuł 4.
„3. Wdrożenie przepisów niniejszej konwencji przez Strony, w szczególności środków chroniących prawa ofiar, zostanie zagwarantowane bez dyskryminacji ze względu na: płeć biologiczną, płeć kulturowo-społeczną, rasę, kolor skóry, język, religię, poglądy polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, własność, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciową, …”
Zwracam uwagę na niejasność sformułowań „płeć biologiczną, płeć kulturowo-społeczną”oraz „orientację seksualną, tożsamość płciową, …”
Przecież jest to niedopuszczalna, semantyczna wieloznaczność owych terminów, źródło niekończących się sporów i interpretacji, co jest zaprzeczeniem legislacyjnego obowiązku zapisów jasnych pojęciowo i jednoznacznych, nie budzących wątpliwości ludzi owemu prawu podporządkowanych.
Albo:
Artykuł 4.
„4. Specjalne środki, niezbędne do zapobiegania przemocy ze względu na płeć i ochrony kobiet przed taką przemocą nie są uznawane za dyskryminację w myśl zapisów niniejszej konwencji”.
To także przykład dowolności określania „specjalnych środków” - czy chodzi o finansowe? , a może jakieś inne? I znowu okazja do dowolnych interpretacji.
Albo:
Artykuł 12.
„1. Strony podejmą działania niezbędne do promowania zmian wzorców społecznych i kulturowych dotyczących zachowania kobiet i mężczyzn w celu wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji oraz innych praktyk opartych na idei niższości kobiet lub na stereotypowym modelu roli kobiet i mężczyzn.”
Oto zakamuflowane konwencyjne „zalecenia” zmiany dotychczasowej powszechnie wyznawanej w Polsce kultury chrześcijańskiej dotyczących roli kobiet i mężczyzn w rodzinie i społeczeństwie przez „promowanie zmian” nam obcych w celu wykorzenienia dotychczasowych „praktyk opartych na tradycji …”
Kolejny przyczynek do mnogości interpretacji i sporów kulturowo-obyczajowych.
Dlaczego apologeci homoseksualizmu, feminizmu, transseksualizmu, gender, itd. tak piekielnie kluczą, dlaczego nie mówią wprost, że chodzi im siebie, o niwelowanie własnej frustracji spowodowanej obyczajowością jakże obcą i nie akceptowaną przez naród masowo praktykujący odwieczną kulturę harmonii płci, pełnej rodziny z dwojga rodzicami (dosłownymi) czyli mamy i taty, a nie tylko opiekunami? Dlaczego tak konfabulują argumentami pokrętnej, pełnej dwuznaczności otwartej na dowolną interpretacje konwencji?
Przecież polskie organy władzy ustawodawczej mogą bez przeszkód uchwalić ustawę skutecznie zaostrzającą restrykcje wobec domowych „katów” i dręczycieli współmałżonków i dzieci, bez owych niespójnych zapisów o płciowości, niższości kobiet lub na stereotypowym modelu roli kobiet i mężczyzn, itd., itp.
A to publicystyczne próbki naukowej dezinformacji w przedmiocie sprawy:
Dominika Kozłowska redaktor naczelna miesięcznika "Znak", dr filozofii, publicystka tak broni konwencji:
„Cały postęp nauk o człowieku sprawia, że prosty niegdyś obraz ludzkiej płciowości coraz bardziej się komplikuje. A ludzie z reguły chcą otrzymywać jednoznaczne odpowiedzi”.
(http://wyborcza.pl/1,75968,17360030,Prawicowe_teorie_wielkiej_mistyfikacji__Gender_kastruje.html)
Oto dezinformacyjna próba wmawiania „maluczkim” o jakiejś mitycznej wielopłciowości ludzi.
Podobne „naukowe argumenty” prezentuje poniższy tekst:
(„Profesor psychologii na Uniwersytecie Śląskim Danuta Rode podsumowuje swoje analizy w taki pogłębiony psychologicznie sposób: „W związkach, w których występuje problem przemocy, po pierwsze, relacja małżonków oparta przez dłuższy czas na przewadze jednej ze stron prowadzi do wytworzenia więzi traumatycznej, po drugie, długotrwałe przebywanie w związku krzywdzącym, opartym na nierówności, powoduje rozwój mechanizmów uzależnienia i czerpania korzyści z tego układu zarówno przez jedną, jak i drugą stronę. Ofiara uczy się czerpać przyjemność z przyjacielskich gestów sprawcy, z czasem interpretuje jego zachowanie jako dowód miłości i wyraz troski o dobro jej i dzieci lub jako błędne działanie w dobrej intencji. Sprawca natomiast rozwija w sobie nierealistycznie zawyżoną samoocenę. Poddawanie się przez partnerkę kontroli, podporządkowaniu, godzenie się na brutalność i okrucieństwo stanowi potwierdzenie faktycznie kruchego » ja «sprawcy przemocy. Poczucie własnej wartości zależy bowiem od jego zdolności wymuszania na partnerce uległości i podporządkowania”. Samo życie”).
( http://wyborcza.pl/1,75968,17360065,Psychologia_przemocy.html#ixzz3QsE9KUmY)
Oto intelektualne konfabulacje pasujące do wszystkich dywagacji o ludzkich zachowaniach, które można interpretować dowolnie według osobistej oceny obudowanej mnóstwem terminów językowych mających owemu wywodowi nadać brzmienie „naukowości”.
Takie zabiegi śmiało można nazwać „neomarksizmem”, bo przecież Marks swoją utopię o „ustroju sprawiedliwości społecznej” z „nadymaną” powagą też nazwał „naukowym socjalizmem”.
Oto dowód na tezę o interpretacyjnej puszce Pandory, jaką jest konwencja i jakie piekiełko nas czeka w razie uchwalenia jej przez Sejm.
Gdyby ją jednak Sejm uchwalił (co jest prawdopodobne), to nie zdziwił bym się, że koalicja rządząca straci bardzo wiele głosów wyborców skazującą ją być może na utratę władzy.
I na koniec cytuję ważny artykuł konwencji demaskujący powszechnie głoszoną tezę jej zwolenników jakoby jej uchwalenie było obowiązkiem państwa członkowskiego UE. Oto ten zapis:
Artykuł 2.
2. Strony zachęca się do stosowania niniejszej konwencji do wszystkich ofiar przemocy domowej. Przy stosowaniu niniejszej Konwencji Strony poświęcają szczególną uwagę kobietom — ofiarom przemocy ze względu na płeć.
Głoszona opinia o obowiązkowości uchwalenia konwencji przez państwa członkowskie Unii jest więc kłamliwą dezinformacją. Zgodnie bowiem z wyżej cytowanym artykułem państwa członkowskie są zachęcane a nie przymuszane do jej uchwalenia.
Tak wygląda ogłupiająca kampania światowego wolnomularstwa, nośnika obyczajowości i kultury opartych przede wszystkim na daleko idących deformacjach biologicznej roli płciowości człowieka przez jej wypaczanie wmawianiem równoprawności homoseksualizmu z heteroseksualizmem.
Jak wielkie zagrożenie społeczne niesie owa idea wie każdy, kto poznał przypadki rodzinnych dramatów spowodowanych reorientacją seksualną jednego z współmałżonków wcześniejszego związku heteroseksualnego.
Popularyzowanie takiej obyczajowości i - co gorsze - jej umocowanie legislacyjne, czego „koniem trojańskim” jest konwencja to nie pozorowany, lecz prawdziwy dramat moralno obyczajowej degrengolady stosunków społeczno państwowych.
Omijanie tego faktu przez politycznie poprawne media i publicystykę jest świadomą dezinformacją równą oszustwu, oszustwu bezkarnemu.
Boję się, że to bezkarne oszustwo zastanie zaakceptowane jutro przez Sejm!


Komentarze
Pokaż komentarze (4)