Prawda nierozpoznawalna.

Rozwój intelektualny ludzkości ani na jotę nie zbliża nas do odgadnięcia „prawdziwej” prawdy. Potwierdza to słynne określenie prawdy przez ks. profesora Józefa Tischnera, że nie ma jednej prawdy, bo istnieją równolegle: „cała prawda”, „tylko prawda” i „g…prawda”.

W dorobku prof. Leszka Kołakowskiego jest wykład o prawdzie, w którym nadmienił, że prawda ma też brzydką stronę powodującą cierpienie. Na przykład nazwanie kogoś ułomnego prosto w twarz kaleką sprawia mu przykrość, choć jego stan fizyczny jest prawdziwy.

Powyższe potwierdza, że kwestię prawdy roztrząsać można w takim duchu w nieskończoność. W Polsce ma właśnie miejsce takie roztrząsanie w sprawie okoliczności katastrofy smoleńskiej pod złudnym hasłem „dbałości o prawdę”.

Współczesne nauki ścisłe jak matematyka i fizyka (astrofizyka) sygnalizują, że postrzegana przez nasze zmysły rzeczywistość jest niepełna, bo zmysły owe nie rejestrują zjawisk równolegle towarzyszących rzeczywistości nam znanej i błędnie przez nas (poza nauką) uznawanej, jako nieistniejącej. 

Z nieodgadnionych tajemnic ludzkiego mózgu te same zjawiska i okoliczności towarzyszące katastrofie smoleńskiej są uznawane dwojako: 1) zgodnie z prawdą materialną (zespół Millera) lub 2) według prawdy wyimaginowanej opartej na wymysłach dopasowanych do życzeń jej autorów (zespół Macierewicza).

Ja wierzę w fakty materialne, które w formie skondensowanej sprecyzował Paweł Wroński następująco:

„Katastrofa prezydenckiego tupolewa 10 kwietnia 2010 r. należy do bardzo dobrze udokumentowanych katastrof. Zachowała się dokumentacja, czarne skrzynki - te z odsłuchami z kabiny, które są w Rosji, i te z zapisem działania mechanizmów samolotu, które są w Polsce. Wiemy, jakie decyzje wydano, jakich nie wydano. To nie jest ubiegłoroczny przypadek malezyjskiego Boeinga 777, który zaginął na Pacyfiku.
Niemal od początku wiadomo, że piloci, próbując wylądować w fatalnych warunkach atmosferycznych, znaleźli się za nisko, że ten lot nie powinien się odbyć, a przy podchodzeniu do lądowania złamano niemal wszystkie reguły bezpieczeństwa. Nie zmieniają tego różnice interpretacyjne zapisów z kokpitu.
Oś politycznego sporu wokół katastrofy smoleńskiej leży gdzie indziej. Chodzi o odpowiedzialność za to, co się stało. Dlaczego 96 osób straciło tam bezsensownie życie. Jeśli przyjmiemy wersję katastrofy, to jej praprzyczyną jest polityczna rywalizacja w rozpoczynającej się kampanii prezydenckiej, pycha, nadgorliwość i niekompetencja, która nakazywała podjęcie nieuzasadnionego ryzyka.
Dlatego potrzebna jest wersja zamachu, rozpadu samolotu w powietrzu, spisku Tuska i Putina oraz sytuowania katastrofy smoleńskiej w wymiarze "narodowej ofiary".
Te "mgliste", acz typowe komentarze prasowe wynikają z tchórzostwa sterroryzowanych smoleńską mgłą dziennikarzy, którzy boją się opowiedzieć po stronie prawdy i faktów.
Bogusław Chrabota w "Rzeczpospolitej" w kontekście śledztwa smoleńskiego stawia tradycyjną tezę, że państwo zawiodło. To prawda, państwo zawiodło, szczególnie jego media, które nie potrafią powiedzieć "stop" paranoi i grają w rytm melodii nostalgiczno-bohaterskiej.
Antoni Macierewicz powiedział kiedyś, że polscy piloci lądowali w Smoleńsku bohatersko. Chciałbym żyć w takim państwie, w którym piloci będą zawsze lądowali bezpiecznie. Takie państwo mnie nie zawiedzie”. 
(http://wyborcza.pl/1,75968,17735291,Katastrofa_smolenska__Przeciez_wszystko_jest_jasne.html#ixzz3X1Wxl1AI)

Dożyliśmy czasów, w których konfabulacje myślowe wokół różnych spraw serwowane przez ich autorów naiwnym ludziom w miejsce faktów materialnych znajdują zwolenników, którzy dają wiarę owym imaginacjom demonstrując to w surrealistycznych manifestacjach dowodzonych przez „szamanów” współczesnej polityki.

I to jest prawdziwa zagadka ludzkiej umysłowości! Kto ją rozwiąże?