Motto z „Medalionów” Zofii Nałkowskiej „Ludzie ludziom zgotowali ten los” jest wymowną oceną natury ludzkiej wynaturzonej degenerującą intelektualizacją gatunku.

Geniusz ludzki coraz głębiej wkracza w tajniki Kosmosu, a także mikrokosmosu funkcjonującego też w ludzkim jestestwie. Wiedza ta często ratuje ludzkie życie, co jest pozytywnym skutkiem intelektu ludzi. Jednak w ostatecznym rozrachunku cywilizacyjnych zysków i strat  nieporównywalnie więcej jest strat.

Gdyby zrobiono bilans śmiertelności ludzi w kategoriach przyczyn takich jak: choroby, katastrofy losowe w zestawieniu z ofiarami wojen, politycznych represji itp. ludzkiej aktywności, to okazałoby się, że ofiary intelektualnego rozwoju ludzkości w sensie stosowanych technik i technologii militarnych są miliony razy większe od naturalnych zagrożeń występujących w przyrodzie.

Zachodzi więc pytanie: czy ludzkość mądrzeje czy głupieje? Bilans ofiar ludzkich dowodzi jednoznacznie, że jednak głupieje!

Ludzie świadomie antagonizują się najprzeróżniejszymi podziałami kulturowymi, rasowymi, geograficznymi, itp. organizując się we wrogie sobie zbiorowości - jedni przeciw drugim.

Przy głębszym zastanowieniu nasuwa się wniosek, że im więcej intelektualnej retoryki o ludzkim humanitaryzmie - tym więcej ofiar. Pozytywne efekty wszelkich cywilizacyjnych postępów klasyfikowanych dobrodziejstwem oddziaływania cywilizacji (nauki, polityki, religii, itp. idei), są marginalne w obliczu permanentnych konfliktów, wojen i nienawiści.

Akcje humanitarne w regionach Afryki czy Trzeciego Świata ratują setki a może tysiące ludzkich istnień, a jednocześnie w tym samym czasie setki tysięcy innych ludzi ginie tuż obok w wojnach i różnych konfliktach zbrojnych. Podczas eksodusu uciekinierów z Bliskiego Wschodu z takich powodów giną kolejne setki (a może tysiące) istot ludzkich utopionych lub wycieńczonych tą wędrówką.

Ludzie ludziom gotują ten los!

Konkluzja jest nader smutna. Gatunek ludzki, choć wyposażony w inteligencję nie potrafi wyzwolić się z pierwotnych, drapieżnych instynktów zabijania z zimna krwią w imię trwania klanowych zbiorowości ścielących drogę swojego „postępu” trupami współbraci własnego gatunku, po których pną się na wyżyny tegoż, klanowego dobrobytu.

Nie bez historycznej racji postawy takie od dawien dawna określa się powiedzeniem „po nas choćby potop”.

Kultura Zachodu sklasyfikowała podział świata na: A) POSTĘPOWY (w domyśle półkula północna) i B) ZACOFANY (półkula południowa).

Szczęśliwie dla nas należymy do półkuli północnej, gdzie dobrobyt ludności przekroczył zdroworozsądkowe potrzeby egzystencji rozpędzanego dobrobytem bez opamiętania. Przypomina to teorię zwaną w mechanice „rozbieganiem” tak zobrazowaną: jeżeli osadzone na osi coraz szybciej wirujące koło nie zostanie wyhamowane, to w procesie tego przyśpieszonego rozbiegania rozerwie się na kawałki.

Takim rozbieganym kołem dobrobytu jest Zachód, który miast wyhamowywać wzmacnia impuls tych obrotów z dość przewidywalnym skutkiem katastrofy.  Symptomy tego są już wyraźnie widoczne na tle politycznych konfliktów, dla których „inteligencja” ludzka nie znajduje humanitarnego rozwiązania.

Wojny na Ukrainie i na Bliskim Wschodzie ciągle trwają a ofiar przybywa. Zróżnicowany własnymi interesami świat nie chce temu przeciwdziałać, bo polityczni apologeci dobrobytu państw są sparaliżowani strachem, że wpłynie to na obniżenie stopy dobrobytu ich narodów, a to może zagrozić ich władzy.

Nawet ten najłagodniejszy przejaw solidarności Zachodu z Ukrainą wyrażony sankcjami ekonomicznymi wobec Rosji za napad na ich kraj zaczyna pękać. Wiele krajów Unii Europejskiej nawołuje do cofnięcia tych sankcji, bo cierpi na tym ich gospodarka dostarczycielka owego dobrobytu.  Bolesne jest, że należą do nich państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej naszej części Europy wyrwanej z „niewoli” ZSRR, nie pomne tego zniewolenia wspomagają Rosję Putina w odbudowie dawnego sowieckiego imperium.

Niemcy, kraj największego dobrobytu w Europie pozorując opór wobec zniesienia sankcji wobec Rosji faktycznie bardzo ją wspierają budową wspólnych z Rosją rurociągów gazowych przez Bałtyk - już działającego Nord Stream 1 i planowanego drugiego Nord Stream  2.

Polityczny efekt tego zadziwiającego egoizmu ludzi bardzo trafnie przedstawił Jan Zielonka*  stwierdzając, że Unię rozbijają też siły archaiczne - przednowoczesne nacjonalizmy podnoszące głowy w Europie:

„Na Węgrzech i w Polsce tak. Orbán stawia płoty, pewnie zaraz będzie strzelać. Ale np. w Danii czy Holandii ruchy antyeuropejskie mają raczej materialne podłoże. Co mają ze sobą wspólnego Partia Prawdziwych Finów, holenderska Partia Wolności Geerta Wildersa, węgierski Jobbik czy włoski Ruch 5 Gwiazd Beppe Grilla? Łączy je przede wszystkim wrogość do Unii. Dzieli - stosunek do demokracji i kapitalizmu. Grillo nie lubi Unii, bo ogranicza wydatki rządu włoskiego, a Wilders - bo jest zbyt szczodra dla zadłużonych krajów, takich jak Włochy.
W przeszłości Unia była motorem integracji i pojednania, a dziś stała się źródłem konfliktów. Prawo europejskie nie przystaje do europejskiej rzeczywistości. Ale wiara, że zabierzemy nasze zabawki z Brukseli i zaniesiemy je z powrotem do naszych państw narodowych, jest naiwna. Jak się nie wie, co zrobić z przyszłością, to się patrzy w przeszłość.  Ale nie można się cofnąć do państw narodowych”.

(http://wyborcza.pl/magazyn/1,151087,19718324,czy-to-koniec-europy.html)

Inne zdanie mają jednak środowiska nacjonalistyczne w przesyconej dobrobytem Europie, które systematycznie rosną w siłę (np. Francja, Wielka Brytania, Węgry, Czechy, Słowacja a ostatnio także Polska). Wymowne są sukcesy wyborcze w Niemczech ksenofobicznej partii pod nazwą  „Alternatywa dla Niemiec”,w trzech parlamentach krajowych (Badenii-Witembergii, Nadrenii-Palatynatu i Saksonii-Anhaltu) osiągnięte pod hasłem powrotu właśnie do państw narodowych.

W pesymistycznym scenariuszu polityki Europy dość przekonująco brzmi przepowiednia o nadchodzącym rozpadzie UE, co - w razie spełnienia - byłoby definitywnym końcem Europy, jako scalonego kontynentu zdolnego przeciwstawić się globalnym potęgom z Azji oraz Rosji. Egoizm europejskich narodów dobrobytu oślepia je niczym narkotyk którego głód skutecznie tłumi wszystkie racjonalne zagrożenia zastawiając tylko ostry obraz zaspokojenia własnego głodu.

Koniec narkomana jest łatwy do przewidzenia. Jeżeli Europa nie podda się odwykowej terapii od nałogu dobrobytu zginie pod dużo liczniejszą falą tych, którzy walczą o zwykłe przetrwanie. I oni przetrwają budując swój normalny byt na gruzach naszego europejskiego egoizmu dobrobytu pozbawionego instynktu samozachowawczego.

A zatem naszym nieszczęściem jesteśmy my sami, my, którzy zgodnie z demokratycznym porządkiem wybieramy przywódców gotowych realizować nasze egoistyczne życzenie marszu ku przepaści.

Widać takie są prawa upadku cywilizacji!

 

Jan Zielonka*  ur. w 1951 r., profesor w Centre of European Studies w Oksfordzie. Po polsku opublikował m.in. książki "Europa, jako imperium" (2007) i "Koniec Unii Europejskiej?" (2014):