Po „arabskiej wiośnie” – „zima” dla europejskiej obrony?

Dominik Jankowski

Skala „arabskiej wiosny” – czyli fali rewolucji w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie – tak jak wcześniej siła kryzysu gospodarczego, zaskoczyła wszystkich. Gdyby jeszcze w zeszłym roku przedstawić taki scenariusz wydarzeń, wielu potraktowałoby go ze sporą dozą niedowierzania czy wręcz sceptycyzmu.Najlepszym tego dowodem jest fragment deklaracji z trzeciego szczytu Unia Europejska-Afryka: „2010 jest rokiem pokoju i bezpieczeństwa w Afryce” [1]. Niech sam za siebie przemawia fakt, że szczyt odbył się 29-30 listopada 2010 r. w Trypolisie.

Dla Unii Europejskiej (UE) wydarzenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie stanowią kolejny test wiarygodności na arenie międzynarodowej. Kiedy w kilka tygodni po trzecim szczycie UE–Afryka upadł reżim w Tunezji i rozpoczynały się rewolucje w Egipcie i Libii, okazało się, że UE nie jest właściwie przygotowana do reagowania na kryzysy o tak intensywnym przebiegu. Dla obserwatorów spoza Europy mogło to być o tyle niezrozumiałe, że UE – jako jedna z niewielu na świecie – posiadała całościową i zdefiniowaną strategię wobec państw basenu Morza Śródziemnego. Powołana do życia w 2008 r. Unia dla regionu Morza Śródziemnego – znana wcześniej jako „proces barceloński” – miała stanowić nową jakość w relacjach z regionem. We wspólnej deklaracji z 2008 r. strony zobowiązały się m.in. do wzmacniania demokracji i pluralizmu politycznego oraz przestrzegania praw człowieka [2]. Dziś niektórych sygnatariuszy tego dokumentu – prezydentów Tunezji Ben Alego i Egiptu Hosniego Mubaraka – już u władzy nie ma. UE musi zaś znaleźć odpowiedź na pytanie, jak skutecznie naprawić polityczne błędy przeszłości.

Więcej: http://www.geopolityka.org/analizy/1204-po-arabskiej-wiosnie-zima-dla-europejskiej-obrony