Samochodoza: Cztery kółka i pustka w głowie

 W dobie kryzysu klimatycznego, korków paraliżujących miasta i smogu duszącego mieszkańców, wciąż żyją wśród nas osobnicy, dla których samochód jest świętością. Nie narzędziem transportu, lecz fetyszem, symbolem statusu, a często po prostu – protezą ego. Mowa o autoholikach, ofiarach samochodowej zarazy (samochodozy), którzy z uporem maniaka traktują przestrzeń publiczną jak swój prywatny tor wyścigowy.

Uzależnieni od bryki

 "Mój samochód, moja twierdza" – zdają się krzyczeć, parkując na chodnikach, trawnikach i przejściach dla pieszych. Ekologia? A kogo to? Ważne, że bryka błyszczy, a silnik ryczy. Alternatywne środki transportu? Ha, dla plebsu! Oni, wybrańcy, muszą przecież pokazać światu, na co ich stać. A stać ich na kredyt na kolejne auto, na mandaty za parkowanie w niedozwolonych miejscach i na kompletną ignorancję wobec potrzeb innych.

 Autoholizm to nie tylko kwestia złego parkowania. To głębszy problem społeczny, wynikający z konsumpcyjnego stylu życia, w którym posiadanie samochodu urasta do rangi religii. To choroba, która dotyka nie tylko kierowców luksusowych limuzyn, ale i posiadaczy starych gratów, dla których „tuning” polega na zamontowaniu głośnego wydechu. Wszyscy oni, bez wyjątku, cierpią na ten sam syndrom – przekonanie o własnej wyjątkowości, uprawniającej ich do ignorowania praw i potrzeb innych.

 Leczenie? Trudne i długotrwałe. Zaczyna się od uświadomienia sobie problemu, a kończy na terapii behawioralnej, mającej na celu zmianę postaw i nawyków. Ale czy autoholik kiedykolwiek przyzna, że jest chory? Wątpliwe. Zbyt mocno kocha swoje cztery kółka, by dostrzec pustkę, która za nimi stoi.

Autoholik – człowiek, który oddałby nerkę za nowy model, a zdrowy rozsądek sprzedał za opony zimowe.

_{Oprac. redaktora Gniadek}