ile w nas z Huberta H?

... pominąwszy fakt, że Hubert H. wydaje się bardzo sympatyczny i niegłupi.

Osobiście jestem legalistką i zdecydowanie uważam, że urzędującemu prezydentowi (jaki by on nie był) należy się szacunek. Naturalnie, merytoryczna krytyka prezydenta zawsze jest uprawniona, natomiast szacunek dla urzędu powoduje, że o osobie prezydenta też staram się wyrażać odpowiednio. Za poprzedniej kadencji też się starałam, z reguły z pozytywnym rezultatem, choć nie zawsze było łatwo. Tylko, że... no właśnie.

Aktualnie wypowiadanie się o prezydencie z szacunkiem przychodzi z trdnością nie tylko mnie, bo wystarczy zobaczyć jak w mediach przedstawiani są jaśnie nam panujący. I nie sądzę, żeby powodem były łże-media, które się uwzięły. To raczej w obecnych elitach jest coś takiego, co powoduje reakcję alergiczną. SLD nie było ani trochę świętsze, ale ich wpadki były tak żałosne, że wywoływały chyba bardziej współczucie niż śmiech. Poza tym mieli na tyle wstydu, by starać się je tuszować, a dziennikarze też nie znęcali się nad nimi nadmiernie. Teraz zaś każdej głupocie towarzyszy uśmieszek samozadowolenia - i jak tu czasem nie odkryć w sobie Huberta H.?