Lewica - prawica?

Co raz bardziej wydaje się, że polska scena polityczna polaryzuje się według innej linii niż tradycyjny podział ideowy na prawicę i lewicę. Ponieważ posiadanie poglądów w polityce wyszło z mody, mamy raczej do wyboru dwa różne style. A więc z jednej strony styl „emocjonalny”, polityków „au naturel”, pozwalający wyładować frustrację i gniew, gdzie słowa „warchoł”, „cham”, „zboczeniec” i „pederasta” są na porządku dziennym, wyrażający źle pojętą sarmackość Polaków. Z drugiej zaś strony czarujące uśmiechy obozu „cywilozowanego”, gdzie mówi się o „demokracji”, „prawach obywatelskich” i że lepiej jest, jak jest lepiej, niż jak gorzej.

Ani jedna, ani druga ekipa nie proponuje tak naprawdę programu politycznego (zwłaszcza jeśli polityczność rozumieć wąsko jako odnoszącą się do rządzenia państwem), ale raczej pewną ramę umysłową, zestaw skojarzeń budujących światopogląd. Oczywiście nie jest to zestaw dowolny, bo z jednej strony „układy”, „stoliki” i „szatani” doskonale nadają się do zarządzania gniewm – choć nie wiele mają wspólnego z poglądami sensu stricte. Po drugiej stronie wcale nie jest lepiej, zwłaszcza po wielkim Powrocie Człowieka Bez Właściwości na tzw. Lewicę, gdzie na tle ogólnej galaretowości Leszek Miller ze swoimi twardymi poglądami na kapitalizm wydawałby się szczytem ideolo ideolo (szkoda tylko, że takie poglądy bardziej pasowałyby do PO niż do jakkolwiek rozumianej lewicy). Wybór polityczny staje się coraz bardziej wyborem estetycznym. „Gdyby nas lepiej i piękniej kuszono”...