0 obserwujących
32 notki
18k odsłon
  268   0

Pranie pieniędzy a pośrednicy nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. q) ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tj. Dz. U. 2003 r. Nr 153 poz. 1505) wśród instytucji obowiązanych do stosowania ustawy wymienia się także przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

 

Niniejsze opracowanie prezentuje wybrane problemy w stosowaniu przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu przez pośredników w obrocie nieruchomościami.

 

Kwalifikacja umowy pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

 

Zasadniczym problemem z jakim spotykają się pośrednicy w obrocie nieruchomościami jest kwestia kwalifikacji umowy pośrednictwa jako „transakcji” w rozumieniu ustawy. Zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 ustawy przez transakcje rozumie się dokonywane we własnym imieniu, jak i na cudzy rachunek:

 

  • wpłaty i wypłaty w formie gotówkowej lub bezgotówkowej, w tym przekazy pieniężne w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1781/2006, zlecone zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza nim;
  • kupno i sprzedaż wartości dewizowych;
  • przeniesienie własności lub posiadania wartości majątkowych, w tym oddanie w komis lub pod zastaw takich wartości;
  • przeniesienie wartości majątkowych pomiędzy rachunkami należącymi do tego samego klienta;
  • zamianę wierzytelności na akcje lub udziały.

 

Zgodnie z art. 180 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U.   z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.), przez umowę pośrednictwa pośrednik lub przedsiębiorca (o którym mowa w art. 179 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ) zobowiązuje się do dokonywania dla zamawiającego czynności zmierzających do zawarcia umów, o których mowa w art. 179 ust. 1  ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zamawiający zobowiązuje się do wypłaty wynagrodzenia.

 

Zgodnie z powyższą definicją umowy pośrednictwa, nie można  uznać jej za którykolwiek typ   czynności wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy. W związku z tym standardowa  umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nie podlega obowiązkowi rejestracji na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy.   

 

Jednakże należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 8 ust. 3a ustawy pośrednik w obrocie nieruchomościami obowiązany jest zarejestrować transakcję, której okoliczności wskazują, że może ona mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu w przypadku, gdy nie przyjmuje dyspozycji lub zlecenia do przeprowadzenia transakcji, gdy wie lub przy zachowaniu należytej staranności powinien wiedzieć o takiej transakcji w związku z wykonaniem umowy z klientem.

 

Stosowanie wybranych środków bezpieczeństwa finansowego

 

Kolejnym problemem z jakim spotykają się pośrednicy w obrocie nieruchomościami jest stosowanie na mocy art. 8b ustawy środków bezpieczeństwa finansowanego wobec swoich klientów.

 

Dotyczy to w szczególności obowiązku  na mocy art. 8b ust. 3 pkt 2 ustawy podejmowania czynności, z zachowaniem należytej staranności, w celu identyfikacji beneficjenta rzeczywistego i stosowaniu uzależnionych od oceny ryzyka odpowiednich środków weryfikacji jego tożsamości w celu uzyskania przez pośrednika w obrocie nieruchomościami danych dotyczących tożsamości beneficjenta rzeczywistego, w tym ustalaniu struktury własności i zależności klienta.

 

W tym zakresie, często ustalenie beneficjenta rzeczywistego na podstawie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, innego rejestru lub innych informacji publicznie dostępnych jest niemożliwe. Wątpliwym jest jakie w tej sytuacji środki konieczne są dla wykazania "należytej staranności" o której mowa jest w art. 8b ust. 3 pkt. 2 ustawy. Zdaniem Ministerstwa Finansów: "należyta staranność w kwestii ustalania rzeczywistego beneficjenta (dla klientów indywidualnych oraz klientów będących przedsiębiorcami) powinna znaleźćodzwierciedlenie w wewnętrznej procedurze i przejawiaćsiędążeniem do ustalenia jego tożsamości”. W tym celu pośrednik w obrocie nieruchomościami powinien „ zweryfikowaćinformacje podane przez klientów w oparciu o dostępne (..) narzędzia i dokumenty".

 

W opinii Ministerstwa Finansów "instytucja obowiązana[w naszym wypadku pośrednik  w obrocie nieruchomościami] powinna dążyćdo identyfikacji tego beneficjenta na tyle daleko na ile jest to możliwe. Jeśli w dążeniu do identyfikacji instytucja obowiązana dojdzie do momentu, w którym nie będzie możliwe uzyskanie dalszych informacji uznaje się,że zostały zastosowaneśrodki bezpieczeństwa finansowego lub, jeżeli jest to możliwe, podjąćinne czynności adekwatne w danej sytuacji, np. poprzez poproszenie klienta o złożenie oświadczenia".

 

Obowiązek identyfikacji zagranicznych kontrahentów

 

Zagraniczne spółki są obecnie istotna grupą klientów pośredników w obrocie nieruchomościami. Umowy o świadczenie usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami z tymi podmiotami często zawierane są korespondencyjnie. Wspomniane spółki  reprezentowana są często przez osoby stale zamieszkałe poza Rzeczpospolitą Polską oraz w związku z tym nie posiadające numeru PESEL. Powstał w związku z tym problem czy od osób reprezentujących zagraniczne spółki powinny być wymagane np. kopie paszportów.

Lubię to! Skomentuj1 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale