W zapowiadane manifetastacje poparcia, czy też wsparcia Lecha Wałęsy, na początku nie chciało mi się uwierzyć. Trudno bowiem przyjąć do wiadomości, że istnieją jakieś szersze kręgi społeczeństwa, które kompletnie utraciły moralny kręgosłup uniwersalnych - zatem wolnych od wyznawanego światopoglądu - wartości i cech pozwalających odróźnić dobro od zła.
Wydawałoby się, że gdzie jak gdzie, ale w Polsce, doświadczonej niemiecką okupacją, w której konfidenci, kapusie i zdrajcy "cieszyli" się wyjątkową pogardą społeczeństwa, których zbrojne podziemie karało śmiercią, donosicielstwo na zawsze pozostanie synonimem łajdactwa, bezeceństwa i niegodziwości.
O ile w jakiś sposób dają się wytłumaczyć słowne i myślowe wygibasy, różnych Rulewskich i innych Celińskich, broniących Wałęsy jak niepodległości z przyczyn stricte prywatnych, to świadomość - a raczej jej kompletny brak - wśród wciąż nie tak małej części społeczeństwa jest wręcz porażająca i w konsekwencji bardzo smutna.
Należałoby się zastanowić, dla jakiej przyczyny, do ich świadomości nie trafiają oczywiste i przedstawione czarno na białym fakty. Prawda, że z faktami się nie dyskutuje, w Polsce jakoś nie potrafi funkcjonować i cząsto w sposób wręcz karykaturalny bywa podważana na tysiące sposobów.
W przypadku ogólnonarodowej dyskusji o dokumentach ujawnionych przez IPN - zwłaszcza w kontekście teczek TW "Bolka - mamy do czynienia z jakimś gigantycznym kabaretem śmieszności wszelakiej. Wygibasy słowne obrońców Wałęsy kojarzą mi się z ekstremalną jazdą figurową na lodzie, uprawianą przez totalnych amatorów - od Axela do potrójnego Rittbergera z lądowaniem telemarkiem. Doprawdy - piękne te układy, tyle, że wszystkie bez wyjątku kończą się upadkiem na pysk. Nie wiem tylko, czy bardziej to śmieszne, czy żałosne?
Dodając do tych występów postawę "totalnej" opozycji, której twarzami są czołowi kabareciarze III RP - Schetyna, Budka, Neuman, Petru - odnosi się wrażenie, że w Polsce narodził się jakiś antypolski klan, mający na celu utrzymanie za wszelką cenę "starych", postkomunistycznych układów, reaktywacji "rzeczpospolitej bananowej" i bałwochwalstwa tych wartości, ktore nigdy nie będą miały szans stać się polskie.
A sam Lech Wałęsa? Cóż, najlepiej o nim napisał... Ignacy Krasicki w utworze "Szczur i kot".
Mnie to kadzą - rzekł hardzie do swego rodzeństwa
Siedząc szczur na ołtarzu podczas nabożeństwa.
Wtem, gdy się dymem kadzideł zbytecznych zakrztusił,
Wpadł kot z boku na niego, porwał i udusił.
Natomiast do uczesników "kodowych" manifestacji, czas sparafrazować wyrażoną w w gniewnym śmiechu przemowę Żorża Ponimirskiego z XXIV rozdziału "Kariery Nikodema Dyzmy", kiedy to Dyzma otrzymał listowną propozycję objęcia urzędu premiera.
Milczeć! Sapristi! Z was się śmieję! Z was! Elita! Cha, cha, cha... Otóż oświadczam wam, że wasz mąż stanu, wasz Cincinnatus, wasz wielki człowiek, wasz Lech Wałęsa to zwykły oszust, co was za nos wodzi, to sprytny kapuś, fałszerz i jednocześnie kompletny megaloman! Mały człowiek, nie mający zielonego pojęcia nie tylko o polityce, lecz o ortografii. To egoista, bez cienia kindersztuby, bez najmniejszego okrzesania! Przyjrzyjcie się jego mużyckiej gębie i jego prostackim manierom! Skończony egoista, kompletne zero! Daję słowo honoru, że nie tylko, że sam komuny nie obalił, lecz wieli uczciwych patriotów pogrążył! Żałosna figura spod ciemnej gwiazdy, o moralności kapusia. Sapristi! Czy wy tego nie widzicie? Źle powiedziałem, że on was za nos wodzi! To wy sami wwindowaliście to indywiduum na piedestał! Wy! Ludzie pozbawieni wszelkich rozumnych kryteriów. Z was się śmieję, głuptasy! Z was! Motłoch!... (*)
Nie mam żadnych oporów, żeby zwłaszcza dziś, kiedy oglądam w tv te godne pożałowania marsze antypolaków, przyłączyć się do rechotu Ponimirskiego.
(*) na podstawie tekstu http://literat.ug.edu.pl/dyzma/0024.htm
Komentarze
Pokaż komentarze (1)