Śmierć przyjmij płaczem.

 ...bo odchodzi ktoś i niewiadomo tak do końca gdzie. Tylko czemu tak często ktoś odchodzi – bo odejść chce? Samobójstwa zataczają coraz szersze kręgi. Trwoży fakt, że więcej i więcej ich wśród dzieci i ludzi młodych. Co się dzieje na tym świecie? O czasy, o obyczaje! O tempora! O mores! Trapią mnie pewne kwestie – legalna eutanazja, pogrzeb samobójcy? Zastanówmy się. 

Przez chwilę głośno było o testamencie śmierci, sprawa jakoś ucichła przysłonięta dylematami związanymi z in vitro. Ale wciąż pozostaje otwarta. Czy można zgodzić się na zachachmęconą pod ładną nazwą legalną eutanazję, gdy publicznie nie dopuszcza się do niej, gdy ludzie wręcz czasem błagają. Może ratunkiem dla tych ciężko chorych będzie napisanie z datą wsteczną rozrządzenia o własnym życiu i chytrym sposobem przedstawienie – że o tak napisałem tak rozrządziłem, zabijcie mnie!
Nie wiem czy eutanazja jest moralna, wiem jednak, że człowiek mający sprawne obie ręce sam o swoim życiu może decydować, dlaczego więc nie może decydować ten, który (że się tak może nie do końca właściwie wyrażę) palcem kiwnąć nie może dosłownie!?
Samobójstwo może popełnić każdy. I ludzie popełniają. A czy idą do nieba? Kościół katolicki przewiduje dwie sytuacje – gdy samobójstwo jest wynikiem jakiegoś stanu patologicznego umysłu. Człowiek, który targnął się na własne życie był praktykującym katolikiem, a to czego się dopuścił względem własnej osoby podyktowane brakiem świadomości, nie może skutkować odpowiedzialnością za ten czyn. To tak jak w kodeksie karnym z instytucją stanu wyłączenia świadomości, i nie ma winy. Winnych też nie ma.
Ale kościół może pogrzebu odmówić... – ktoś kto przed samobójstwem dawał zgorszenie to po prostu jawnogrzesznik... taki zostanie pochowany bez księdza i bez modlitwy. Oddalenie od Boga zamanifestował najdobitniej poprzez zadanie sobie samemu śmierci. 
Na słońce i na śmierć nigdy wprost patrzeć nie można. 

Dyskusja o testamencie śmierci i eutanazji:
http://www.nasz-parlament.pl/forum/viewtopic.php?f=2898&t=553