Kisiel z Kaczyńskim po plecach się nie klepali

Czy zaglądacie Państwo czasami na stronę PiS-u? Nie? A warto. Sam zaglądałem tam rzadko i raczej niechętnie ale postanowiłem zmienić to niedopatrzenie. Już nie opuszczę żadnego z artykułów Jarosława Kaczyńskiego, jak choćby tego pod tytułem „Samochwały droga przez mękę”. Kto jest samochwałą pozostawiam Państwa inteligencji. Skąd ta męka? Kaczyński nie pozostawia żadnych wątpliwości. Pozwolę sobie zacytować bo tego nie da się ująć „własnymi słowami”:

„Rząd Donalda Tuska jest jak socjalizm w słynnym powiedzonku Stefana Kisielewskiego: bohatersko pokonuje trudności nieznane pod żadnymi innymi rządami oprócz jego własnych. Ileż jest znoju i starań w tym dążeniu premiera Tuska do heroicznego przełamywania oporu państwowej materii”

Uff….

Pewnie premier Tusk, jak zawsze puści mimo uszu tę nieco nadętą ironię, ale przecież mógłby odpowiedzieć, gdyby tylko odpowiadał, przesłaniem, jakie wspomniany Stefan Kisielewski zawarł w innym swoim słynnym felietonie pt. „Moje typy”. Ta lista dziwaków od połowy lat 80. na pewno znacznie by się wydłużyła, gdyby Kisiel dożył naszych czasów i obecności w nich Kaczyńskiego. Ale nie dożył, a i po Kaczyńskim i tak spłynęłoby to jak po kaczce. Tymczasem zawłaszcza on sobie poczucie humoru, ostre pióro, spojrzenie prześmiewcy i ironisty i używa go jakby z Kisielem po plecach się klepali. A przecież gdzie mu do Kisiela? A jednak próbuje, bo „ironia jest najlepszą metodą – jak to się teraz mówi – dekonstrukcji napuszonego, autoreklamiarskiego, płytkiego, nielogicznego, niespójnego i często pretensjonalnego dziełka Donalda Tuska. Czegoś takiego nie mogłem potraktować zbyt serio.” O rany, jeśli „dziełko Tuska” jest pretensjonalne, autoreklamiarskie, napuszone, płytkie, nielogiczne, niespójne i nie można go potraktować serio, to jak potraktować ten natłok przymiotników? Pustosłowie? Mowa trawa? Logika Kalego? Śmieszność?

Pozostawiam to do Państwa wyboru.