List otwarty do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Pana Lecha

...z okazji wizyty w Bibliotece im. Ronalda Reagana z okazji przyznania 40. Prezydentowi Stanów Zjednoczonych Orderu Orła Białego.

Jego Ekscelencjo, Panie Prezydencie:

My, Polacy mieszkający od lat w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, z radością i wdzięcznością przyjęliśmy decyzję Kapituły Orła Białego, która na wniosek Pana Prezydenta nadała pośmiertnie Ronaldowi Reaganowi – wielkiemu przyjacielowi naszej Ojczyzny – Order Orła Białego. Przyznanie najwyższego odznaczenia państwowego głowie innego państwa oznacza, że nie tylko w Polsce można działać na rzecz jej niepodległości i ogólnej pomyślności.

Kierując się tym przesłaniem, a także uczuciami patriotycznymi wobec naszej rodzinnej ziemi, podjęliśmy w roku 2000 inicjatywę w postaci założenia w Stanach Zjednoczonych polonijnej fundacji Polish-American Foundation for Economic Research and Education (PAFERE), a, kilka lat temu, w Polsce odpowiednika tej fundacji: Polsko-Amerykańskiej Fundacji Edukacji i Rozwoju Ekonomicznego (PAFERE Polska). Celem naszej Fundacji jest edukacja ekonomiczna społeczeństwa polskiego, w tym również polityków, którzy odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu warunków gospodarczych w kraju. Po zburzeniu Muru Berlińskiego i ostatecznej klęsce ustroju, który Prezydent Ronald Reagan nazywał „nieludzkim”, czyli socjalizmu, wydawało nam się, że Polacy będą mogli w pełni korzystać ze swoich zdolności i wielkiego potencjału tkwiącego w naszym narodzie.

Przemawiając 15 września 1990 roku przed gdańską Stocznią prezydent Reagan powiedział do Polaków słowa, które chyba zostały w Polsce zapomniane:

    „Osobiście mam pewne doświadczenie w kwestii rozwoju gospodarczego – mam więc nadzieję, że nie obrazicie się, jeśli podzielę się z wami swoimi spostrzeżeniami i nauką, jaką wyciągnąłem z popełnionych błędów.
                Po pierwsze, należy stwierdzić, że są dwie szkoły myślenia o tym, w jaki sposób rozwijać gospodarczo kraj i powiększać jego dobrobyt. Pierwsza z tych szkół wierzy, że osiągnięcie dobrobytu jest możliwe tylko przez aktywność gospodarczą państwa. Druga z kolei wierzy, że osiągnięcie dobrobytu jest możliwe tylko przez ograniczenie władzy rządu i oddanie inicjatywy gospodarczej ludziom, którzy sami będą szukać i tworzyć drogi rozwoju. (…)
    Przyznaję, że popieram tę drugą szkołę myślenia. (…) Wielkim bodźcem wzrostu gospodarczego jest własność. Jeśli będziecie mieć prywatne firmy, będziecie wówczas ciężko pracować, żeby firma dobrze działała. Jeśli klienci będą zadowoleni z produkowanych przez was usług, przyjdą powtórnie. Jeśli nie będą usatysfakcjonowani, nie pokażą się więcej. Istnieje zatem najściślejszy związek między wysiłkiem, jaki w coś włożycie, a wynagrodzeniem, jakie za to otrzymacie. Powszechny duch przedsiębiorczości obecny w Stanach Zjednoczonych jest jednym z filarów naszej siły. Dlatego wciąż myślimy o ludziach, którzy są właścicielami małych i średnich przedsiębiorstw, jako o naszych bohaterach narodowych (…)”.

            Wydaje się nam, że ostatnie 17 lat naszej historii pokazało, iż uprzejmych rad Prezydenta Reagana nie posłuchaliśmy. Ducha przedsiębiorczości jaki ujawnił się w Polakach w 1990 roku w postaci powstania ponad dwóch milionach nowych firm, szybko zaczęły hamować kolejne ustawy kneblujące swobody gospodarcze. Uczciwi przedsiębiorcy, czyli ludzie, którzy w Stanach Zjednoczonych są uznawani za błogosławieństwo Ameryki, lub za bohaterów narodowych, w Polsce zostali okrzyknięci złodziejami lub wyzyskiwaczami, a na ich działalność zaczęto nakładać coraz więcej restrykcji i ograniczeń. Ten stan postępuje niestety do dziś, czego niechlubnym efektem jest ciągła emigracja najbardziej przedsiębiorczych Polaków do obcych państw, gdyż w Polsce prowadzenie działalności gospodarczej nie jest czymś prostym, ani łatwym.

     Jak wynika z rad jakie był uprzejmy udzielić naszej Ojczyźnie Prezydent Reagan, aby zapewnić państwu i obywatelom właściwy rozwój gospodarczy, władza państwowa powinna pozostawić inicjatywę ludziom. Nie jest rolą władzy edukować czy leczyć społeczeństwa, a najbardziej pracowitych obywateli obarczać niesprawiedliwie wysokimi podatkami. Drogą do rozwoju jest – powtarzając słowa wielkiego Prezydenta wielkiego państwa – „oddanie inicjatywy ludziom”.

     Wydaje się nam, że wprowadzenie w życie tych życzliwych rad byłoby wielką korzyścią dla Polski i jej milionów mieszkańców, a dla naszego Wielkiego Przyjaciela, który zapewne czasem spogląda z Domu Ojca na nasza Ojczyznę, byłoby przyjemnie widzieć, że jego słowa nie pozostały bez odzewu z naszej strony. Tym bardziej, że gdy nasza Ojczyzna pozostawała w potrzebie, On nie pozostawał głuchy na nasze apele o pomoc w walce z Imperium Zła…
(-) Jan Michał Małek – założyciel i prezes PAFERE (USA)
(-) Krzysztof Zawitkowski – sekretarz PAFERE (USA)
(-) Dr Wojciech Kolasiński – wiceprezes PAFERE (USA)
(-) Jerzy Wojciech Narbut – członek Zarządu PAFERE (USA)
(-) prof. Andrzej Brzeski – doradca Fundacji PAFERE (USA

My, niżej podpisani działacze Fundacji PAFERE Polska, w pełni dołączamy się do przesłań zawartych w powyższym liście:

(-) Paweł Toboła-Pertkiewicz – członek zarządu Fundacji PAFERE Polska
(-) Paweł Sztąberek – członek zarządu Fundacji PAFERE Polska
(-) Jacek Matulewicz – konsultant ds. ekonomicznych PAFERE Polska