za wszystkie nasze dzienne sprawy
i wędrujący kędy chce zapalny świąd
nieuleczalny
cierpliwość bliźnich gasi pożar
kaprawy śmiech z gołębich serc i lichy krzyk
przytomnych nieumyślnie blizn
za wytrąconych z życia
ścigają muchy łapią z krawężnika blask
ich czas się zgiął i stanął w oknie
odszybował
światu co się podpalił bo zidiociał
nam
został, nastanie swąd i dym
i jakieś zioła
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze