Brawa dla Marty Kaczyńskiej za realizm, za świadomość tego, że posiadanie znanego nazwiska nie jest równoznaczne z zadatkami na dobrego polityka. Pani Marta byłaby politykiem słabym; nawet jeśli jest samorodnym talentem (nie znam, więc nie wiem), musiałaby długo w tym zawodzie praktykować. Bo – wbrew temu, co się znakomitej większości wydaje – polityka jest zawodem, jak każdy inny. Trzeba do niego mieć predyspozycje, ale trzeba się też tej profesji uczyć, nabierać doświadczeń i umiejętności, dojrzewać. A to zawód szczególnie trudny i odpowiedzialny – polega na podejmowaniu decyzji dla dobra wspólnego, w imieniu szerszej społeczności obywateli. Konsekwencje złych decyzji są dość szybko odczuwalne.
Fakt, że nastąpiła gwałtowna deprecjacja tego zawodu. Najlepszy przykład: dzisiaj właściwie każdy, np. prosto z samorządowego urzędu, może zostać ministrem rządu Rzeczypospolitej. A taka funkcja powinna być ukoronowaniem długiego terminowania w charakterze polityka, powinna być zarezerwowana dla najlepszych. Tymczasem ostatnim rządem składającym się z doświadczonych polityków był rząd Leszka Millera w 2001 roku; zaś najlepszych fachowców, profesorów (inna koncepcja) – rząd Marka Belki w 2004.
Poprzednim przypadkiem świadomości tego, że popularność nie wystarczy do poważnego, odpowiedzialnego zajmowania najwyższych stanowisk była odmowa Jolanty Kwaśniewskiej ubiegania się o urząd Prezydenta RP w ubiegłym roku. Gdyby się zgodziła, wygrałaby wybory w cuglach. Ale czy tylko o to chodziło?
PS. Przy okazji polemizuję z tezą Magdaleny Środy dla Wirtualnej Polski: „Idee, pomysły, dokonania osób publicznych - a prezydent [Lech Kaczyński] do nich niewątpliwie należał, choć nie bardzo chciał - są jak ptaki, które wszędzie mogą (lub nie) znaleźć ciepłe gniazda i się rozmnożyć”. Ja tu szczególnych idei, pomysłów i dokonań nie widzę. Spuścizna Lecha Kaczyńskiego jest, niestety, mikra.
Komentarze
Pokaż komentarze (62)