Mamy do czynienia z najpoważniejszymi wydarzeniami na scenie polityki międzynarodowej od, powiedzmy, dziesięciu lat – ataku na World Trade Center. Zapewne zmienią one układ sił w basenie Morza Śródziemnego – ważnym obszarze dla Unii Europejskiej (handel, migracje, rezerwuar siły roboczej). Być może także na Bliskim Wschodzie, kluczowym dla stabilności w skali globalnej, także szczególnie interesującym Europę. To również wydarzenia dramatyczne z punktu widzenia podstawowych europejskich wartości – poszanowania życia ludzkiego; obiecujące dla poszerzenia strefy wolności i demokracji. Ale i wiążące się z ryzykami: fundamentalizmu, trudnej do opanowania fali imigracji.
Czy ktoś odnotował aktywność w tej sprawie Węgier, sprawujących aktualnie prezydencję w Radzie UE? Gdzie są Węgry?
Kiedy konflikty wstrząsnęły światem zewnętrznym na początku przewodnictwa Czech w pierwszej połowie roku 2009 – konflikt w Strefie Gazy i kryzys gazowy, Praga próbowała uzgodnić wspólne stanowisko i poprowadzić Unię w stronę jakichś rozwiązań. W odróżnieniu od tamtej polityki – Budapeszt gdzieś znikł.
Z powyższego płynie wniosek dla Polski jako kolejnej prezydencji. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony w podobnej sytuacji można łatwo się schować za plecami Catherine Ashton i Hermana Van Rompuya. Być może nawet nikt nie miałby o to pretensji. Tylko, czy o to nam chodzi?
Jeśli nie – to trzeba mieć gotowe scenariusze działań na wypadek kryzysu, który może się wydarzyć w jakimkolwiek punkcie na świecie. Ciekaw jestem (to pytanie retoryczne), czy w szafach pancernych MSZ są gotowe analizy potencjalnych zapalnych miejsc, prognozy rozwoju wydarzeń w nich oraz propozycje działań.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)