Polityczne śniadanie czyli niedzielna emisja dźwięków

Niedziela to tradycyjny dzień politycznych „programach śniadaniowych”. Mamy program Moniki Olejnik o 9 w Radiu Zet i Bogdana Rymanowskiego o 10.30 w TVN. Do niedawna było jeszcze śniadanie w radiowej „Trójce”, ale przeniesiono je na sobotę.

Tak więc grupka polityków spotyka się w weekendowy poranek u jakiegoś dziennikarza i rozmawia o bieżących sprawach, pobrzękując sztućcami (ciekawe, czy oni faktycznie coś tam jedzą?). Cóż, nikt im tego nie może zabronić. Jeśli stacje radiowe czy telewizyjne chcą robić takie programy, i mają one odbiorców to proszę bardzo. Tylko właściwie po co to wszystko?

Kiedyś też nie wyobrażałem sobie niedzielnego poranka bez towarzystwa kłócących się w radiu polityków. Teraz szybko przełączam stacje, gdy tylko „polityczne śniadanie” się zaczyna.

Gdyby chociaż zaproszeni politycy mówili coś ciekawego. Ale jak zwykle ci sami ludzie mówią to samo co dzień, tydzień, miesiąc czy rok wcześniej. To samo co w każdym innym programie, w każdej innej stacji. Po pewnym czasie przekonałem się, że wystarczy bym wiedział kto będzie się wypowiadał, by móc przewidzieć jakie słowa za chwilę padną. Dlatego uznałem, że śledzenie tego typu audycji nie ma żadnego sensu. Od poranka wysłuchiwać tych samych, nic nie znaczących banałów? Tym bardziej nie znaczących, że nasi politycy już wiele razy udowodnili, iż słowa to dla nich tylko puste dźwięki, nie przekładające się na rzeczywistość. Programy publicystyczne, w tym „śniadaniowe”, to tylko nic innego, jak właśnie okazja na emitowanie w eter dźwięków. Politycy bardzo to lubią, dlatego nie dziwi ich stały pociąg to tego typu audycji. Nie za bardzo jednak rozumiem jaki cel przyświeca słuchaczom i widzom? To chyba kolejny przykład na potwierdzenie tezy, iż Polacy uważają swoją scenę polityczną za cyrkowe przedstawienie, ale równocześnie nie mogą od tego widowiska oderwać oczu i uszu.