Mógłbym dziś napisać o tym, że wezmę udział w wyborach, ale skreślę wszystkich kandydatów. Mógłbym też napisać o pokazanych w Faktach filmikach nakręconych osobiście przez Borowskiego, Gronkiewicz-Waltz i Marcinkiewicza. Ciekawym tematem byłaby też kolejna wirtualna afera, tym razem związana ze składaniem wieńców pod Grobem Nieznanego Żołnierza.
Jednak mam już dosyć tych wyborów niby-samorządowych, sondaży sprzed dwóch tygodni publikowanych jako najnowsze, dziennikarzy krytykujących polityków, lecz symbiotycznie do nich przywiązanych i całego tego medialnego cyrku. Dlatego napiszę o czymś naprawdę ważnym.
Nasz kraj istniał i będzie kiedyś istnieć bez postaci zaludniających obecnie ekrany telewizorów. Być może one myślą inaczej i próbują o tym przekonać Polaków, jednak prawda jest taka, że mało która z nich trafi do podręczników historii pisanych za 50 czy 100 lat. Albo zgoła żadna.
Tymczasem kiedyś historia działa się naprawdę. Naród stawał na krawędzi. Politycy zdawali sobie sprawę, że odpowiadają za los milionów, i potrafili się z tej odpowiedzialności wywiązać. Każdy metr ojczyzny był zdobywany krwią, a Polacy byli gotowi na głód, cierpienie i śmierć, tylko po to, by móc sami siebie nazywać Polakami.
Wtedy dwa połączone skrawki materiału: biały i czerwony były dla niektórych warte więcej niż złoto. Ich widok przyprawiał o szybsze bicie serca i ścisk w żołądku, albo jakieś bardziej niesprecyzowane uczucie. Ludzie byli gotowi o nie ginąć, bo to była polska flaga. W tej fladze widzieli symbol swej wolności i odrębności. Być może nie oznaczała ona bogactwa, bezpieczeństwa, stabilizacji i rozwoju ekonomicznego. Ale pokazywała, iż tu jest dom, którego trzeba bronić.
Polska zawsze będzie istnieć, póki będą żyć ludzie, którzy na widok Flagi czują ten dziwny ścisk, tam gdzieś w środku. To uczucie łączące radość i smutek, ekscytację i żal. Nie jest łatwo kochać, to prawda, ale miłość nigdy nie jest łatwa.
Pokażmy, że kochamy. Wywieśmy jutro flagi. Biało – czerwone.
Komentarze
Pokaż komentarze