Platforma - partia sukcesu?

Ile można czekać na sukces, gdy wydaje nam się, że jesteśmy dla niego stworzeni? Politycy Platformy Obywatelskiej najwyraźniej nie są w stanie czekać zbyt długo. Przegrali wybory parlamentarne rok temu. Przegrali prezydenckie kilka miesięcy później. Teraz nie wygrali w samorządach. To oznacza, że kolejną szansę na sukces będą mieli w 2009 roku. Niektórym ta data może się wydawać bardzo odległa.

Platformie zostaje jeszcze Warszawa i kobieta zwana ostatnio HGW. Nie dajmy się jednak zwieść obrazowi kreowanemu przez media – wybory prezydenta stolicy nie przewrócą do góry nogami naszej sceny politycznej. Faktycznie, jesteśmy bliscy przewrotu z powodu warszawskiego samorządu, ale prawdziwie decydujące wydarzenia dokonają się w Radzie Miasta.

Wbrew swoim oczekiwaniom (jak zwykle naiwnie podbudowanymi wiarą w sondaże) Platforma nie zdobyła w Radzie większości. Teraz musi wybierać między PiS a Zjednoczoną Lewicą (de facto SLD). Część polityków PO tak już się zatraciła we wrogości do PiS, iż bez problemu przełknie konieczność współpracy z postkomunistami. Jednakże równie wielu członkom Platformy taka taktyka się nie podoba.

I wcale nie muszę tu przywoływać przykładu Krakowa oraz Jana Rokity (którego akurat niezbyt lubię). Znam wielu „Platformersów” we Wrocławiu, i wiem, że to bardzo różni od siebie ludzie. Niektórzy mają poglądy zbliżone wręcz do LPR, a inni mogliby spokojnie być w PD lub SDPL. Co ich łączy? Zapewne szeroko pojmowany liberalizm. Jednak dla jednych to liberalizm gospodarczy, dla drugich obyczajowy, a dla trzecich ten i ten.

Podstawową siłą spajającą PO, była nie ideologia, lecz ogromna ambicja i chęć sprawowania władzy. Wiem, iż to banalne stwierdzenie, ale warto je kolejny raz powtórzyć, gdyż teraz wiadomo, że PO sama władzy długo nie obejmie. Może to zrobić tylko wtedy, gdy dogada się albo z PiS, albo z SLD. Tymczasem członkowie Platformy różnią się miedzy sobą w tej kwestii zasadniczo, co musi doprowadzić, i to w niedalekiej przyszłości, do zmian w tej partii.