W tą niedzielną noc zapoznaję się z najnowszą twórczością ulubieńca nas wszystkich, Duchowego Przewodnika, Obrońcy Moralności, Wielkiego Dysydenta. Krótko mówiąc - Adama Michnika. Opublikował on w dwóch częściach esej Sacharow, sumienie, "nowy populizm" (część I, część II).
Nadredaktor nawiązuje do przemowy wygłoszonej kiedyś na cześć Andrieja Sacharowa przez kardynała Ratzingera i odnosi jej treść (w dosyć karkołomny moim zdaniem sposób) do obecnej sytuacji w Polsce. Cóż, najwidoczniej naszemu Mistrzowi wszystko kojarzy się z jednym.
Oczywiście doskonale zdaję sobie sprawę z mojej intelektualnej ułomności. Dlatego z góry przepraszam, iż będę mocno trywializował przesłanie Nadredaktora. Otóż odniosłem wrażenie, że jest ono takie: najważniejszy jest kompromis, każdy, kto zbyt wierzy w swoje racje jest niebezpiecznym ekstremistą, wrogiem demokracji (która jest ponoć zbudowana na kompromisie właśnie). „Absoluty moralne" także nie sprzyjają krzewieniu demokracji, bo nie pozwalają na zawarcie Świętego Kompromisu. Co ciekawe Mistrz zastrzega, iż relatywizm moralny jest także niedobry. Najlepiej więc zdawać sobie sprawę ze swej moralnej racji, ale z niej rezygnować.
Cieszę się bardzo z takich nauk Nadredaktora. Może w końcu jego zwolennicy przestaną tak wściekle atakować ludzi o innych poglądach. Wyjdą ze swoich okopów i postarają się zrozumieć postawy znienawidzonych „kaczystów", „moherów" oraz „oszołomów". Bo przecież bez kompromisu nie ma demokracji.
I jeszcze mój ulubiony fragment nowego dzieła Mistrza:
Gdy kompromis okazuje się niemożliwy, w demokratycznym państwie musi decydować stanowisko większości, ograniczane w naturalny sposób ramami demokratycznie uchwalonej konstytucji. Większość może podejmować decyzje błędne; choćby dlatego warto krzewić kulturę kompromisu, która większości doradza uwzględnienie racji mniejszości.
Czy tylko ja widzę tu jakąś sprzeczność?
Komentarze
Pokaż komentarze (10)