Kogo wybierze "chory człowiek Europy"?

We Francji trwa właśnie cisza wyborcza przed jutrzejszymi wyborami. My jednak jesteśmy w Polsce i nie zamierzamy milczeć, zastanówmy się więc co może zmienić nowy francuski prezydent. I czy w ogóle coś zmieni.

Bez wątpienia bowiem między Renem a Pirenejami nie dzieje się dobrze. Wszyscy widzieliśmy płonące samochody zwiastujące rozpad francuskiego społeczeństwa. Widzimy milionowe demonstracje wychodzące na ulice Paryża, gdy tylko rząd podejmuje jakieś próby reform systemu socjalnego. Ten kraj każe innym się zamykać, ale sam staje się chorym człowiekiem Europy.

Możemy oczywiście czuć pewien rodzaj złośliwej satysfakcji obserwując francuskie problemy. Lecz należy pamiętać, jak ważna jest Francja dla Europy. Narzekajmy na nią, szydźmy z niej, ale martwmy się o nią.

Dlatego wszyscy Europejczycy, także Polacy, powinni z uwagą przyglądać się wyborom nad Loarą i Sekwaną. Każdy z licznych tamtejszych kandydatów jest wyrazistą postacią. Każdy może popchnąć swój kraj w nieco innym kierunku, pociągając tym samym za sobą resztę kontynentu.

Równocześnie jednak, żaden zwycięzca może nie być na tyle silny, by zrobić z Francją cokolwiek. Nowy prezydent będzie trwać, jak Chirac, i tyle. Jest to prawdopodobne zwłaszcza dlatego, że życie polityczne ma tam wbrew pozorom sporą dynamikę. Partie powstają i rozpadają się niemal tak często jak u nas. Pozycja głowy państwa jest wprawdzie bardzo silna, lecz w wypadku koabitacji, rola prezydenta znacznie maleje. Tymczasem zmian zapowiadanych przez Sarokozego, Royal, a zwłaszcza Bayrou nie da się po prostu przeprowadzić bez poparcia parlamentu.

Nie wykluczone więc, że po długiej, głośnej i spektakularnej kampanii wyborczej Francuzi wybiorą sobie prezydenta pełnego wielkich słów, lecz pozbawionego możliwości ich realizacji. A Francja będzie chorować coraz bardziej, i bardziej…