Nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż protestującym dziś lekarzom nie jest aż tak źle, jak to przedstawiają media. W powszechnej świadomości doktor medycyny nie uchodzi za synonim nędzarza. A szkoły medyczne co roku przeżywają oblężenie chętnych.
Słuchałem rano wypowiedzi pewnej młodej przyszłej lekarki. Solidaryzowała się ona ze strajkującymi i opowiadała o czekającym ją w przyszłości strasznym losie. Dziwne, ale studenci Akademii Medycznej (przynajmniej we Wrocławiu) zdają się raczej zachowywać, jakby chwycili Pana Boga za nogi.
Nie chcę teraz analizować całej sytuacji polskiej służby zdrowia, bo to temat na kilka długich postów. W tej chwili interesuje mnie jednak kwestia – czemu ktoś w Polsce zostaje lekarzem? To jak wygląda nasz system opieki zdrowotnej wiadomo od kilkudziesięciu lat. Jeśli faktycznie tak źle byłoby w nim pracować, to już dawno zabrakłoby chętnych. Przecież nikt nikogo nie zmusza do studiów na AM. Tymczasem medyków w Polsce nigdy nie brakowało. Skąd się biorą tłumy studentów medycyny? Widzę trzy możliwe odpowiedzi:
1. Studentami kieruje poczucie misji. Chcą być lekarzami, bo kierują się wypływającą z serca potrzebą pomocy ludziom. Pieniędzy potrzebują akurat tyle, by prowadzić godne życie, więcej nie. Najwięcej satysfakcji dostarcza im uśmiech uratowanego pacjenta.
2. Na Akademię Medyczną idą wyjątkowi głupcy oraz nieudacznicy. Nie widzą, że po takiej uczelni czeka ich wybór między wyjazdem z kraju, bezrobociem, lub harówką za grosze. Orientują się po latach, gdy jest już za późno i do końca życia żałują swej decyzji.
3. Studenci idą na AM, gdyż wiedzą, że zawód lekarza da im w przyszłości możliwość wielkich zarobków. Pomęczą się trochę na praktyce w państwowym szpitalu, po czym założą własną, prywatną, i będą brali 100 złotych za godzinę (albo więcej). Pacjenci są ważni o tyle, że bez nich trudno robić kasę. Etos… Co to takiego etos?
Komentarze
Pokaż komentarze (34)