Ostateczne rozwiązanie kwestii palestyńskiej

Polskie media żyją pierwiastkiem i wizytą prezydenta Francji (całkiem słusznie zresztą), a tymczasem na świecie najważniejsze są doniesienia z Palestyny. Dziś rano bojownicy Hamasu zajęli ostatni punkt oporu Fatahu w Gazie, wywieszając na nim zielony sztandar islamskiej rewolucji. Już przedwczoraj poddała się kwatera główna Fatah. Cała Strefa Gazy znalazła się w rękach Hamasu, co oznacza faktyczny podział Autonomii Palestyńskiej.

Otwarte walki między dwiema największymi palestyńskimi organizacjami trwają już od grudnia zeszłego roku. Nie jest to nowość w historii tego narodu. Oblicza się, że na każdego zabitego przez Izraelczyków Palestyńczyka przypada dziesięciu, którzy zginęli w wewnętrznych konfliktach. Nigdy jednak nie były to walki na tak dużą skalę. Obecnie mamy do czynienia z regularną wojną domową.

Czy na mikroskopijnym terytorium Autonomii jest miejsce dla dwóch palestyńskich państw – islamskiego w Gazie i świeckiego na Zachodnim Brzegu (chociaż tam też Hamas może jeszcze wygrać)? Z całą pewnością nie. Tym bardziej, że podczas trwającej wojny Hamas zradykalizował się jeszcze bardziej i trudno wierzyć w jego „ucywilizowanie” (jak sądzili niektórzy, gdy organizacja ta wygrała wybory w styczniu 2006 roku). Teraz islamscy bojownicy mają swoje bezpieczne terytorium i tylko czekać, gdy ruszą znów przeciwko Izraelowi.

Póki co jednak, Palestyńczycy zabijają się wzajemnie. Intifada przeszła płynnie z ludowego powstania w festiwal terrorystycznych ataków, a następnie w wojnę domową. Obecnie wyraźnie widać, jak wielkim błędem było odrzucenie przez Arafata porozumienia z Oslo. Zamiast budować swoje państwo na oferowanych przez Izrael terytoriach, Palestyńczycy woleli marzyć o zwycięstwie. Teraz przegrywają sami ze sobą, niszcząc swój naród i sprowadzając go do poziomu dzikich plemion.