Komu oddać duszę?

Ernest Skalski postanowił pochylić się nad problemem przywództwa. Dla mnie, z różnych względów, jest to temat szczególnie interesujący, dlatego też przeczytałem cały wpis bardzo uważnie. Główna teza red. Skalskiego nie jest zbyt oryginalna – w Polsce każdy polityk chce być wielkim przywódcą, ale żaden nim nie zostanie.

Odniosłem wrażenie, że autor jest zadowolony z takiego stanu rzeczy, uważając obecne czasy za bardzo spokojne. Ernest Skalski łączy bowiem osobę przywódcy z wielkimi historycznymi momentami. Gdy ojczyzna jest w niebezpieczeństwie – wtedy zjawia się ktoś taki jak Piłsudski, Churchill lub de Gaulle i robi porządek. A jeśli nie, to dany kraj ma historycznego pecha.

Jednak to nie jest tak. Owszem, ważne jest, by w trudnych dziejowych momentach ktoś prowadził naród ku lepszemu. Ale prawdziwym przywódcą polityk staje się nie wtedy, gdy reaguje na wydarzenia, lecz kiedy sam je kreuje. Kiedy wymyśla nowe cele i wskazuje je ludziom, a ci idą tam, gdzie wskaże.

By osiągnąć taki efekt polityk musi więc posiąść „rząd dusz”, co bardzo przeraża red. Skalskiego. Lecz właśnie umiejętność wpłynięcia na ludzkie myśli i emocje ukazuje, iż mamy do czynienia z prawdziwym przywódcą.

W Polsce, rzecz jasna, prawdziwego przywódcy nie widzieliśmy od dziesięcioleci. Czy teraz takiego potrzebujemy? Moim zdaniem tak. Potrzebujemy polityka całkowicie różnego od obecnej klasy politycznej – gotowego do poświęceń, bezinteresownego patrioty, który równocześnie będzie na tyle cyniczny i bezwzględny by dobrze dbać o Polskę. Nie będzie on nas prowadził przez wojny i rewolucje. Po prostu pokaże, że politykę można robić inaczej.

Oczywiście kogoś takiego nie ma i nigdy nie będzie. W jednym bowiem Ernest Skalski ma rację – nasza scena polityczna pełna jest Don Kichotów. A biorąc pod uwagę jej całkowite zatracenie w miernocie i głupocie – trudno przypuszczać by kiedykolwiek w przyszłości wydała kogoś na miarę Piłsudskiego.